Hoofdstuk 10 ~ Juf Meg

Ik had nog nooit gezwommen. In District 11 was dat simpelweg niet iets dat mensen deden. De kleine waterwegen waren bedoeld voor irrigatie, dus wie daarin sprong zou gek verklaard worden.
Voor Meg was het duidelijk wel een evidentie. Toen ik eenmaal in het water stond, zei ze dat ik kopje onder moest gaan.

“Je bedoelt dat ik niet altijd boven water ga blijven als ik zwem?” Ik wilde meteen weer weg. Normaal was ik niet snel bang. In bomen klimmen was nooit een probleem voor mij, maar daar kon ik tenminste nog ademen.
Meg leek zich er niet van bewust hoe eng het idee was. “Meestal niet, nee. En aangezien je er duidelijk bang voor bent, kun je het beter proberen dan wachten tot een cruciaal moment en dan twijfelen.”
Ik deed wat ze vroeg. Het was nog enger dan het leek.
Meg ging meteen verder met haar les. “Goed, ga nu op je rug liggen. Adem in, dan blijf je makkelijker drijven. Ontspan je.”
Na enkele pogingen waarbij ik vooral spartelde en op beide benen eindigde, besloot Meg dat we maar beter meteen het diepe in konden gaan.

“Ben je zeker dat dat een goed idee is?” vroeg ik. “Ik ben bang dat ik ga zinken.”
Meg knikte en liep naar de andere kant van het zwembad. “Niet inademen onder water, maar dat spreekt voor zich. Met een beenslag kom je snel weer boven water. Je moet vooral rustig blijven, dan komt het goed.”
“Als jij het zegt…” Opnieuw volgde ik Megs aanwijzingen en liet mij langzaam het water in zakken. Deze keer voelde ik echter geen bodem onder mijn voeten. Toen pas besefte ik wat ‘diep’ betekende.
Ik klampte mij vast aan de rand van het zwembad. “Ik kan dit niet.”
“Niet als je het niet serieus probeert, nee.”
“Ik beloof dat ik mijn best doe. Zodra mijn hoofd onder water zit, panikeer ik gewoon.”
“Probeer maar gewoon. Als je met je benen slaat, voel je wel dat je omhoog gaat. Ik help je als het nodig is.”
Ik wist dat Meg waarschijnlijk gelijk had, dus schoof ik mijn instinct aan de kant en besloot op haar te vertrouwen. Als ik weer in paniek schoot, zou ze mij redden.
“Oké dan, jij bent de expert hier.”
Voordat ik me kon bedenken, duwde ik mij af aan de rand en probeerde te doen wat Meg eerder getoond had. Voor een seconde dacht ik dat het echt lukte. Toen werd mijn gezicht bedekt met water en verloor ik elk zintuig. Ik probeerde weer boven te komen, maar wist niet waar boven was. Enkele keren lukte het om een hap lucht te vinden. In de verte hoorde ik Meg iets zeggen. Dan voelde ik hoe ze mijn heupen ondersteunde. “Als je in paniek raakt, wordt het moeilijker. Adem in, adem uit. Probeer opnieuw.”

Het lukte niet om te kalmeren. Ik had het gevoel dat mijn hoofd elk moment weer overspoeld kon worden. Uiteindelijk trok Meg me naar de kant. “Je gaat niet verdrinken, Bes. Geen zorgen.”
“Kunnen we even pauzeren?” vroeg ik toen ik eindelijk op adem gekomen was.
Meg fronste. “Nu al? Zo leer je het nooit. Kom op, nog een keer.”
“Ik apprecieer dat je me wil leren zwemmen, maar het is echt nergens voor nodig om me zo af te blaffen, Meg.” Ik kreeg meteen spijt dat ik gevraagd had te leren zwemmen. “Het is de eerste keer dat ik dit doe, natuurlijk neemt het tijd.”
Meg keek beteuterd. “Ik- oh…” Ze kwam naast mij op de rand van het zwembad zitten. “Het… was niet mijn bedoeling om je af te blaffen. Ik probeer je gewoon te helpen.”
Ik legde een hand op haar schouder. “Geeft niet, hoor. Ik weet dat jij het trainen heel serieus neemt.”
“We kunnen het nog eens in het ondiepe water proberen, als je nog wil? Maar ik snap het ook als je liever de instructeur om hulp vraagt.”
“Ik wil het nog wel een keer met jou proberen als je belooft te onthouden dat ik ook een mens ben.” Ik stond op en hielp daarna ook Meg recht.
“Dat weet ik,” zei ze. “Ik dacht gewoon dat dit de snelste manier was om het te leren, maar we kunnen het ook wel op de langzamere manier doen, denk ik.”

Ik moest denken aan Lino, Nash en de anderen die mij hadden geleerd hoe ik een bijl moest optillen. “Ik heb altijd gehoord dat leren nooit snel gaat.”
Meg haalde nonchalant haar schouders op. “Je moet het gewoon doen, niet te veel nadenken en doorzetten.” Daarna raapte ze een drijfplankje op dat bij het ondiepe deel van het zwembad lag en gaf het aan mij.
Ik nam het lachend aan. “Met die mentaliteit zou ik meteen verpletterd zijn door een boom, als ik zonder nadenken was beginnen hakken. Het is maar goed dat mijn vader de eerste keer mijn handje vasthield.”
Iets veranderde in Megs uitdrukking, alsof ze plots verstarde. “Dat klinkt onpraktisch,” zei ze met een kille stem.
“Wat bedoel je, onpraktisch? Het is toch belangrijk om eerst te weten wat je moet doen? Lieten jouw ouders je zomaar met zwaarden zwaaien dan?”
“Nou, nee. Niet zomaar natuurlijk. Het is geen speelgoed.” Daarop dook Meg in het water. “Zullen we dan maar?”
“Is goed.” Ik klom haar iets trager achterna.
En samen zwommen we de ondergang tegemoet.