Hoofdstuk 9 ~ Commitment issues

Na de middag wilde Millie gaan zwemmen. Omdat dat te eng klonk, ging ik op zoek naar een ander onderdeel. Bij wonden verzorgen stond een oudere man helemaal alleen. Ik stapte op hem af.
“Dag meneer, zou u mij wat tips kunnen geven hierover?”
Een grote lach bereikte zijn groene ogen. “Natuurlijk. Als je gewond raakt is het essentieel ervoor te zorgen dat de wonde goed geneest en niet geïnfecteerd raakt. Weet je hier al iets van?”
“Niet echt,” gaf ik toe. Ik kende wel enkele kruiden die desinfecterend werkten, maar het was lang geleden dat ik zelf een kompres gemaakt had. Meestal deed Nash dat voor iedereen.

De man begon stap voor stap uit te leggen wat voor verschillende verwondingen de beste behandeling was met de middelen die er waren. Tussen de uitleg door dreven zijn ogen steeds af naar het deel plantenkennis. Toen ik zijn blik volgde, zag ik een bekend gezicht. Meg kwam recht naar me toe.
“Hallo, kom jij ook wonden verzorgen?” vroeg ik vrolijk. Meg knikte en kwam meeluisteren naar de uitleg van de instructeur. Zodra die wegging, zei ze: “Eigenlijk wilde ik je ook nog even spreken. Ik heb een voorstel.”
Ik keek haar vragend aan. “Oké?” Ik wist niet wat te verwachten.
Haar antwoord was dan ook onverwacht. “Ik weet niet of je het hebt meegekregen, maar schijnbaar heeft de roddelpers van het Capitool onze interactie na de Parade wat uit… context getrokken. En ik dacht: misschien kunnen we dit in ons voordeel gebruiken. Hoe zou jij erin staan om te doen alsof we een romantische relatie hebben?”
Het zou een understatement zijn om te zeggen dat ik verbaasd was. Ik staarde naar haar alsof ze elk moment kon zeggen dat het een grap was. “Wat? Wacht, kan je even terugspoelen? Roddelpers?”

Megs zelfvertrouwen verdween voor een zeldzaam moment. “Oh, eh- dat heb je niet meegekregen?”
Toen begon ze het verder uit te leggen. “Mijn districtsbegeleider liet me gisteren wat berichten van platform TributesDaily zien en eh… nou ja. Ze hebben een erg vrije en verliefde interpretatie van de situatie gegeven, zeg maar.” Tegen het einde was ze stevig aan het blozen, terwijl ik een lachbui voelde opkomen. “Maar goed, die roddel gaat dus als een lopend vuurtje door het Capitool, gezien alle reacties die er gisteren al waren. En ik dacht dat we dit misschien zouden kunnen gebruiken om meer aandacht van potentiële sponsors te trekken.”
Ik realiseerde me dat Vipsania die berichten ook gelezen moest hebben. Een lach brak door op mijn gezicht.
Meg stak een losgekomen pluk haar achter haar oor. Na een korte stilte ging ze verder. “Natuurlijk moeten we dan nog wel even de precieze voorwaarden bespreken, maar wat denk je ervan?”
“Dit verklaart zo veel, mijn escorte deed echt raar gisteren.” De gedachte aan Jacob die verbaasd naar het artikel staarde, duwde ik even aan de kant omdat Meg nog steeds op een antwoord wachtte. Ze keek best onzeker, wat ik niet verwacht had van iemand als zij. “Maar ik denk op zich dat het wel een goed idee is. Wat had je precies in gedachten?”
Meg ontspande meteen. “Als een stomme roddel ons al zoveel media-aandacht oplevert, denk ik dat we het Capitool helemaal gek maken als we doen alsof we een relatie hebben.” Ze glimlachte en werd dan weer een en al zakelijkheid. “De precieze details moeten we even samen afstemmen. We moeten zorgen dat het Capitool het wel gelooft. Af en toe samen trainen lijkt me een goed begin. En verder moeten we grenzen afspreken wat betreft fysiek contact en intimiteit. Zijn er voor jou harde grenzen?”

Die laatste vraag had ik niet zien aankomen. Als het hele plan al onverwacht kwam, het idee van zulke strikte afspraken nog meer. “Ehm… Jij bent goed voorbereid. Ik weet het niet, ik kan wel tegen fysiek contact.” Hier had ik nog nooit bij stilgestaan.
Meg stelde me gerust met een lach en een vriendelijke hand op mijn arm. “Het was niet de bedoeling om je te overweldigen. Je mag er natuurlijk eerst rustig over nadenken of met je mentor overleggen.”
Ik moest lachen bij het idee met Jacob te overleggen over fysiek contact. “Mijn mentor… ik denk niet dat het hem iets zou uitmaken.” Omdat dit duidelijk belangrijk was voor Meg, deed ik toch mijn best een antwoord te formuleren. “Volgens mij is het allemaal wel vanzelfsprekend. Niet kussen en zo, maar knuffelen of handjes houden en dat soort dingen ben ik wel oké mee.”
Meg knikte zakelijk. “Dat is helemaal prima. Ik heb zelf geen bezwaar tegen kussen om het verhaal overtuigender te maken, maar eh…” Meg schudde lachend haar hoofd. ”Nou ja, volgens mij is dat nergens voor nodig, want ze lijken er al heilig in te geloven.”
Ik had er niet bij stilgestaan dat kussen hier een deel van had kunnen zijn. Het leek een raar idee dat dat nodig zou zijn, maar ik was blij dat dat niet zo was, dacht ik.
Meg ging verder met praktische details te bespreken. “Ik heb natuurlijk wel mijn bondgenootschap met de Beroeps, dus ik zal ook tijd met hen spenderen, maar dat zal geen probleem zijn, lijkt me.” Ze keek mij verwachtingsvol aan. “Dus heb jij nog tijd nodig om erover na te denken of hebben we een deal?”
“Deal,” zei ik zonder nadenken. Ik kon me niet voorstellen dat dit een slecht idee zou zijn. “Leer je me dan zwemmen?” Ik had veel zin om samen met haar te trainen.
Meg glimlachte. “Prima.” Ze kantelde haar hoofd. “Heb jij dan ook nog wat leuks achter de hand om mij te leren?”
Op die vraag was ik niet voorbereid. “Ben je geïnteresseerd in bijlen?” Vroeg ik dus maar.
Meg bekeek me nieuwsgierig. “Bijlen? Niet wat ik verwacht had van District 11. Ik ben zeker geïnteresseerd.”
Ik glimlachte, denkend aan de ploeg die thuis op me wachtte. “Dat komt goed uit. Thuis zorgde ik voor de fruitbomen. Als ze ziek waren of niet genoeg meer produceerden, hakten we ze om.”
Meg knikte tevreden. “Afgesproken dan. Ik leer je zwemmen, als jij me daarna met bijlen leert zwaaien.”