Hoofdstuk 8 ~ Liftscène!!

Ik was nog maar half wakker, in de lift op weg naar mijn tweede trainingsdag, toen de deuren openden op het zesde verdiep en een bekende verschijning binnenstapte. Millies haren zaten deze keer in een hoge staart.
“Hallo daar,” zei ik. “Hoe gaat het.”
Het meisje zag er minder vrolijk uit dan ik. “Had beter gekund. Ik dacht dat ik best capabel was, maar na het klimmen van gisteren heb ik daar echt wel mijn twijfels over.” Ze legde een hand op haar voorhoofd. “Ik ga er vanuit dat je dat ook wel gezien hebt? Zoals iedereen? Ik hoor er het eind niet meer van.”
Ik kon niet ontkennen dat het me opgevallen was. “Viel wel mee hoor. Ik ben zeker dat ze het binnenkort allemaal weer vergeten zijn.”
“Heh. Ja, als ik mezelf vanmiddag bijna verdrink, zeker.” Ze glimlachte. “Bes, toch? Van dat opblaaspakje gisteren?”
“Jij hebt mij dus ook al op mijn minst flatterendst gezien,” zei ik glimlachend. Het leek Millie op te beuren.
“Dat is waar. Ach, het is vast hoge mode voor het Capitool.”
Ik moest lachen. “Zou me niet verbazen. Maar dan moet jouw outfit wel heel onmodieus geweest zijn met hoe mooi je eruitzag.”
Ook op Millies gezicht verscheen na die woorden een lach. “Mijn stylist had wel echt een héél lang lulverhaal over het kostuum. Maar ik weet niet wat dat zegt over het mode-aspect ervan. Ik heb daar nooit zo’n verstand van gehad.”
“Wauw, zij nam het serieus,” grinnikte ik. “Die van mij zei dat ze een artistieke visie had, maar die bestond vooral uit blauwe verf.”
“Dat was verf?” Na haar initiële verrassing, bedaarde Millie snel. “Capitool. We zullen ze nooit begrijpen.” Toen grinnikte ze. “Gelukkig maar dat die verf snel genoeg was opgedroogd. Anders had ik misschien nog een probleem gehad. Nog bedankt voor het opvangen, hè.”
“Dat is graag gedaan. Maar stel je voor dat je dat had moeten uitleggen aan je stylist.” Ik durfde er niet aan te denken hoe iemand als Chris zou reageren op een wit pak dat plots vol blauwe vlekken hing, op enigszins verdachte plekken.
Millie wuifde het weg. “De stylist had er vast wat leuks omheen kunnen lullen. Mijn districtsbegeleider daarentegen, daar was ik minder makkelijk vanaf gekomen. Ik denk dat zij misschien spontaan zou zijn geëxplodeerd.”
“Is die van iedereen zo erg? Die van mij is echt lief.” Ik dacht terug aan wat Meg gezegd had toen mij ze haar rok gaf.
“Ze is wel aardig, hoor,” stelde Millie mij gerust. “Ze doet alleen zo ongelooflijk haar best. Als iets niet volgens haar plan loopt wordt ze een beetje hysterisch. Maar ze heeft wel echt het beste met me voor. Ik ben haar heel dankbaar voor alle moeite die ze in me stopt.”
“Dat is goed.” Ik wist niet goed wat ik anders moest zeggen, dus glimlachte ik naar haar. Ik was blij dat het zo makkelijk was om vrienden te maken buiten mijn district.

Na een korte stilte hervatte Millie het gesprek. “Wat ben jij zo van plan? Bij het trainen?”
Ik leunde tegen de muur van de lift. “Ik plan dit niet echt, gisteren ben ik gewoon wat van hier naar daar gegaan met mensen. Wat ga jij vandaag doen?”
“Met mijn broertje wondverzorging herhalen.” Even was ik teleurgesteld dat we niet samen zouden kunnen trainen. Ik was vergeten dat zij samen met haar broertje gekomen was. Millie ging nonchalant verder. “Dan denk ik wat nieuwe dingen die me wél liggen? Speerwerpen, zwemmen. Vanmiddag zie ik wel.” Ze keek beschaamd opzij. “Mijn mentor vindt écht dat ik moet gaan klimmen, maar ik ben best bang dat ik mezelf opnieuw voor schut zet.”
“Wil je anders dat ik het je leer?” Stelde ik voor. “Het is een tijdje geleden, maar in Elf heb ik veel in bomen geklommen.”
Millie keek mij peilend aan. “Als je het beter uit kan leggen dat de instructeur is dat zeker welkom. Het enige wat zij te zeggen had was hoe ik níet mijn voeten neer moest zetten.”
“Ik denk dat het moet lukken om dat te overtreffen.” Ik hoopte dat ik mijzelf niet overschatte. “Ik wil het op zijn minst wel proberen,” zei ik dus.
Millie trok zich niets aan van mijn aarzeling. “Wanneer heb je tijd? Ik kan wel een beetje schuiven in mijn ochtendplanning, maar ‘s middags moet ook wel lukken.”
“Wil je het gewoon nu meteen doen?” Ik probeerde mijn enthousiasme wat te dimmen. “Als je tijd hebt, natuurlijk. Dan kunnen we daarna nog zien.”
“Waarom ook niet.” Millie haalde haar schouders op terwijl we de lift uit stapten.

De klimmuur had er nog nooit zo intimiderend uitgezien. Ik deed mijn best om uit te leggen dat zolang drie van haar vier ledematen stabiel waren en ze niet zomaar de muur losliet, alles goed zou komen. Millie was een goede leerling ondanks haar initiële aarzeling. Ze was al best gespierd, dus zodra ze de techniek onder controle had, viel ze steeds minder vaak.
Na het klimmen dacht ik dat we onze eigen wegen zouden gaan zodat Millie terug kon naar haar broertje, maar zij stond erop dat ze iets voor mij wilde terugdoen. Daarom eindigden we de voormiddag met sparren.