Hoofdstuk 6 ~ Brandgevaar

Na de middag zocht ik een ander onderdeel. Bij vuur maken zag ik Anten zitten. Toen hij mij hoorde aankomen, keek hij op van het hoopje dood gras voor hem. “Ik zie dat je van bosbes naar gewoon Bes bent gegaan."
Ik grinnikte. “Jammer dat je geen fruitgrappen meer kan maken?”
Een competitieve twinkeling verscheen in zijn ogen. “Wacht maar, ik ga nooit vergeten hoe prachtig jullie eruit zagen. Als ik straks mijn vuurmaaktalenten kan demonstreren aan Shawn, gaan jullie allebei met de gebakken peren zitten.”
De giechel die mij ontsnapte zou door mijn collega’s zwaar uitgelachen zijn. “Dus wil je me leren hoe het moet? Dan kunnen we hem samen een peer stoven.”
Antens lach echode doorheen de trainingsruimte. “Enkel omdat je mijn intellect evenaart.”
Hij begon een gedetailleerde uitleg over de verschillende manieren om een vonk te creëren, waarbij hij het telkens voordeed. Daarna gaf hij mij met een bemoedigende glimlach twee stenen. “Probeer maar.”
Eerst durfde ik niet hard genoeg te slaan, bang dat ik mijn vingers zou raken of er iets in brand zou vliegen of zo. Toen realiseerde ik mij dat dat de bedoeling was. Na enkele pogingen slaagde ik er effectief in een klein vonkje te creëren.
“Nu moet je het aanwakkeren,” zei Anten.
Ik blies het onmiddellijk uit.
“Niet zo vurig,” lachte hij. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Mijn volgende poging was wel succesvol. Agressief naar de stenen, voorzichtig met de vonk, dat was de truc.
“Heel goed,” zei Anten met de trotse stem die leraren gebruiken wanneer je iets eindelijk goed doet. Ik grinnikte en stond op. Mijn benen kraakten. “Oké, ik kan vuur maken nu. Heb je zin om iets anders te gaan doen nu?”
Anten glimlachte verrast, maar begon zijn spullen op te ruimen. “Wat had je in gedachten?”
“Geen idee, iets actiever.” Ik keek even om me heen. “Speerwerpen?”
“Ik weet niet of ik dat kan.”
“We kunnen het samen leren.” Ik begon naar de speerwerpbaan te lopen, opeens weer vol energie. Anten volgde met een dramatische zucht. “Je moet niet mee als je niet wil, hoor,” zei ik. Hij volgde toch.

De man bij het onderdeel leek niet bepaald enthousiast om ons te zien aankomen. Vermoeid overhandigde hij ons elk een speer, gaf enkele instructies en zei dat we konden gaan oefenen. Al snel stonden we zo in stilte naast elkaar, allebei gefocust op onze eigen baan. De speren vlogen. Niet bepaald in de juiste richting, weliswaar. Mijn eerste worp was grandioos mis. Anten lachte luid. “Die vurigheid had je bij de vorige oefening moeten achterlaten.”
Ik stak mijn tong uit en probeerde opnieuw, en opnieuw, totdat ik niet meer dan een meter naast het doelwit gooide. Vanuit mijn ooghoek zag ik ook Anten keer op keer proberen, maar hij leek meer moeite te hebben. Enkele keren viel zijn speer vlak voor zijn voeten. Ik zei er niets over en deed alsof ik niet zag hoe hij elke keer wanneer hij zijn speer ging oprapen, iets dichter bij het doel ging staan voor zijn volgende worp.
Ik mijn best er niet aan te denken hoe weerloos de jongen eruitzag. Anten was pas 15. Zo jong is dat niet, maar wel wanneer het merendeel van de tributen zo goed als volwassen is. Ik kon mij niet voorstellen dat de jongen ooit iemand iets zou kunnen aandoen, of iemand hem.
Een speer kletterde op de grond voor mij. “Kan je proberen mij niet te raken?” zei ik terwijl ik hem terugbracht.
Anten grijnsde breed voordat hij antwoordde. “Anders zouden we een fruitsaté hebben.”
Spelend gaf ik hem een tik met de speer.

De namiddag ging snel voorbij terwijl we het ene nieuwe ding na het andere probeerden. Naast enkele flauwe grappen zei Anten niet veel, maar de stilte tussen ons was comfortabel. Tegen de tijd dat enkele tributen naar boven begonnen te gaan, was ik uitgeput.
“Misschien moeten we maar eens stoppen voor vandaag,” stelde ik voor.
Terwijl we samen naar de lift wandelden, verscheen Shawn vanuit het plekje aan de zijkant waar hij had zitten kijken naar de trainingen.
“Hoe was jouw dag?” vroeg ik in een poging de stilte te verbreken. Hij haalde zijn schouders op en keek naar de grond.
“Ik vind het allemaal wel meevallen als je even vergeet waarom we hier zijn,” ging ik verder. Daarop keek Shawn me wel aan. “Zou je niet tegen mij kunnen praten? Mijn vader zegt dat we ver weg horen te blijven van werkratten.”
“En mijn vader zegt dat we iedereen als vriend moeten zien.”
"Melig." Shawns agressieve, licht gedegouteerde blik richtte zich op de liftdeur. Hij probeerde zich groot te maken, al had hij zichtbaar moeite met de situatie.


“Daar zijn jullie! Hoe was het?” Vipsania zat ons aan tafel op te wachten. Voor haar stond een groot buffet uitgestald. Shawn liep haar onmiddelijk voorbij, nam een bord, vulde het en ging aan het verste eind van de tafel zitten. Zij keek hem triest na. “Ach, arme jongen.”
Toen draaide ze zich naar mij. “Was je eerste trainingsdag niet te zwaar?”
Ik haalde mijn schouders op. "Viel wel mee, de andere tributen zijn echt lief.”
Vipsania wierp me een veelbetekenende blik toe waarvan ik geen idee had wat hij betekende. “Dat kan ik geloven. Iemand specifiek?”
“Vandaag heb ik het grootste deel van de dag met Ash en Anten gespendeerd.”
Vipsania keek me aan vol sympathie. “Ik begrijp het als je dit liever voor jezelf houdt, maar weet dat je alles tegen mij kunt zeggen.” Toen ik haar verward aankeek, ging ze verder. “Ik ben in ieder geval heel blij dat je je niet laat tegenhouden door de omstandigheden.”
Daarna veranderde ze van onderwerp. “Wil je nu eens wat weten. Mijn moeder heeft besloten een familiefeest te organiseren op de eerste dag van de Hongerspelen. Catharina heeft haar al proberen uit te leggen dat het de gewoonte is om met heel het team voor jullie te supporteren bij de aftrap, maar ze wil niet luisteren. En nu neemt ze het persoonlijk dat we liever met onze vrienden in het Tributencentrum naar de Spelen zouden kijken dan met onze familie.” Ze zuchtte dramatisch. “En dat terwijl arme Catharina haar carrière op het spel gezet heeft toen ze mij aanbeval voor deze job.”
Na een lange monoloog over de moeilijke momenten die haar familieleden doorgemaakt hadden, de fratsen van haar tien geadopteerde straatkatten en het hamster van haar nichtje dat verdronken was in een kom met punch, zei ze dat het tijd was om te gaan slapen.
“Morgen zal je veel energie nodig hebben voor je bondgenoot.”
Ze knipoogde snel voordat ze mij alleen liet.