Hoofdstuk 5 ~ Met messen spelen is gezellig

Toen ik de trainingszaal binnenkwam, stond een man in een felpaars pak ons op te wachten. “Welkom allemaal!” Riep hij met een brede glimlach. Hij had iets weg van een circusdirecteur die de opvoering van zijn leven bracht. “Beste tributen. We zijn dit jaar weer van alles van plan voor de arena. Dus bereid je goed voor. In de trainingsruimte kun je alle vaardigheden opdoen die je nodig gaat hebben tijdens de 42e Hongerspelen! En mogen de kansen immer in jullie voordeel zijn.”
De vredebewaker die vervolgens naar voren stapte, keek minder vrolijk. “Het is absoluut niet toegestaan is om voor de arena echt met elkaar op de vuist te gaan. Ik en mijn team zijn altijd aanwezig in de trainingszaal en houden jullie in de gaten! Er zijn ook camera's. Dus gedraag je.”
Ik vroeg mij af of dat ooit al gebeurd was. Het leek een raar idee dat kinderen veroordeeld tot hetzelfde lot onderling ruzie zouden maken.

Na de uitleg verspreidden de tributen zich als tracker-jackers uit hun nest. Zelf wist ik nog niet precies waarop ik wilde oefenen. Om eerlijk te zijn wist ik niet eens waarop ik kón oefenen. Jacob had toen ik er de vorige avond naar gevraagd had enkel gezegd dat trainen nutteloos was “omdat je nu eenmaal een winnaar bent of een verliezer.”
Terwijl ik tussen de onderdelen door liep, merkte ik op hoe veel rustiger het er aan mijn linkerkant aan toe ging dan aan de rechterkant, waar alle Beroeps zich op de schietbaan verzameld hadden. Ongemakkelijk wandelde ik verder tot ik een doodlopende gang bereikte met enkel toiletten en kleedkamers. Daartegenover kon ik door een glazen wand een grote, lege ruimte zien met een zwembad in het midden. Een ongemakkelijk gevoel overviel me. Ik hoopte uit de grond van mijn hart dat dit er elk jaar was, maar iets zei dat ik me maar beter kon voorbereiden op een natte arena.
Snel wandelde ik terug naar de andere trainingsonderdelen. Ondertussen waren verschillende mensen al druk bezig met trainen. Millie hing onhandig aan de klimmuur te bungelen, terwijl een aantal anderen zich verzameld hadden bij het onderdeel plantenkennis. Daarnaast bevond zich het standje survival skills.

Omdat overleven wel als een goed begin klonk, besloot ik er naartoe te gaan. De begeleider was nergens te bekennen, maar ik vond een hoop stokken en touwen, en een folder met uitgebreide instructies over vallen bouwen.
Enkele meters verderop zat een jongen met een flashy shirt en al even flashy sokken. Hij was diep geconcentreerd op een blokje hout in zijn hand. Ik ging naast hem zitten. “Oooh, wat maak je?”
De jongen keek verschrikt op. “Oh! Um, hallo. Een kat.” Verward hield hij het in de lucht, zodat ik kon zien dat het inderdaad een kat was.
“Cool! Heb je dat nu net gemaakt?” vroeg ik.
De jongen glimlachte breed. “Ja, mijn familie zijn houtsnijders. Ik maak thuis speelgoed voor kinderen in de buurt. Dit is nog redelijk eenvoudig. Ik zou eigenlijk een hut bouwen.”
“Ik vind nochtans niet dat het er eenvoudig uitziet,” zei ik. Vroeger was ik al onder de indruk geweest van de beeldjes die mijn vader soms kerfde, maar dit was nog stukken indrukwekkender. “Maar wil je anders samen die hut bouwen? Dan is het minder saai.” De jongen was het duidelijk met mij eens.
“Jij komt toch uit Elf?” vroeg hij nadenkend. “Bes?”
“Ja. Jij uit Zeven vermoed ik?” Ik gebaarde naar het houtsnijwerkje in zijn hand. Verder wist ik niets over hem. “Wat was jouw naam?”
De jongen snoof beledigd, maar stak daarna toch zijn hand naar me uit, inclusief kat. “Ash Madeira, aangenaam kennis te maken.”
Snel zette hij het beeldje neer zodat ik zijn hand kon schudden.
“Aangenaam, Ash.” Ik grinnikte. “Sorry dat ik niet heb opgelet tijdens de herhaling van de Boetes. Leuk shirt trouwens.”
“Het shirt wel, ja.” Ash begon met de rand van het shirt in kwestie te spelen, wat mijn aandacht vestigde op hoe kort de broek eronder was. Even was het stil terwijl hij staarde naar het skelet van het afdak dat hij gebouwd had voordat ik en de kat hem kwamen afleiden.
Ik besloot hem te helpen. “Zullen we dan maar ons paleis bouwen?”
Ash lachte. “Met torens en al, zeker. Misschien zelfs een balzaal.”
“Een slotgracht zou ook leuk zijn, maar dan zullen we pikhouwelen nodig hebben, vrees ik.” De vloer van het trainingscentrum bestond uit grijs, ongraafbaar beton. (De nachtmerrie van elke archeoloog of paleisbouwer, behalve van onze goede vriend Arthur Evans.)
“Hm, een slotgracht lijkt me wel handig in de arena,” zei Ash nadenkend. “Heb je wel eens een hut gemaakt?” Vroeg hij toen.
“Tenzij als kind tussen de struiken kruipen telt niet. Ik ben meer gewoon te hakken en te plukken dan te bouwen.”
Ash hurkte neer bij de hut die er nu best afgewerkt uitzag. “Te druk? Ik bouwde vroeger altijd hutten met mijn broertje.” Toen zette hij het katje dat hij eerder gemaakt had in onze hut met de woorden: “Een groot paleis voor een kleine kat.”
Ik glimlachte. “Klinkt leuk. Ik had daar de laatste jaren geen tijd meer voor.” Wanneer ik thuiskwam van het werk, was ik steeds uitgeput geweest.
Ash knikte begrijpend. “Ik heb gehoord dat het er streng aan toe gaat in District 11.”
“Dat kan je wel zeggen.”

Ik merkte dat Ash op zoek was naar iets nieuws om te doen. Even overwoog ik om voor te stellen vallen te bouwen, maar toen had ik een beter idee.“Kan je me dat leren? Het houtkerven bedoel ik.”
Ash begon te stralen zodra ik het vroeg. “Ja, natuurlijk.” Grijnzend raapte hij wat takken bijeen en zocht door de hoop spullen bij de tafel, tot hij naar me toe kwam met een mes en een stuk hout. “Ik ben wel linkshandig, trouwens.”
Ik wist niet goed wat ik met die informatie moest. “Maakt dat het moeilijker?”
“Voor jou misschien,” zei hij. “Dan zou je alles moeten doen in spiegelbeeld. Ik ben waardeloos met rechts.” Zijn laatste woorden klonken boos, alsof hij het zichzelf kwalijk nam. Opeens was er niet veel meer over van zijn vrolijkheid.
Ik probeerde hem af te leiden. “Moet lukken. Wil je het voordoen?” Snel drukte ik een blokje hout in zijn handen.
Ash keek me even sceptisch aan, maar begon daarna toch te tonen wat de bedoeling was. “Oké, dus, ik heb ze zo vast en- uh- we maken een konijn, en dan-“ Hij begon vlijtig het hout te kerven. “Je wil met de nerf mee snijden om splinters te voorkomen. En dan heb je een soort ruige vorm van een zittend konijn.”
Hij toonde een beeldje dat ongeveer evenveel detail had als mijn aandenken.

Ik begon ook in het hout te snijden, al ik had geen idee waar ik mee bezig was. “Hoe maak je zo een konijn?” vroeg ik.
Ash twijfelde even. “Nou, uh-” Hij kwam naast mij zitten. “Misschien moeten we eerst een voorbeeld tekenen?”
“Dat zou helpen, ja.” Ik gaf hem een potlood. “Wat is het plan?”
Na een beetje uitleg had ik al snel het silhouet van het konijn uitgesneden. “En nu?” vroeg ik.
“Nu voegen we definitie toe. Eerst maken we de buitenkant iets ronder en de oren en staart iets minder breed.”
Het afronden klonk doenbaar, maar daarna leek alles magie. “Hoe weet je of je niet te veel wegsnijdt?” Vroeg ik.
Ash begon opnieuw te twijfelen. “Ik, eh, weet het gewoon. Komt met oefening, denk ik.” Hij keek aandachtig naar onze houtsnijwerkjes. “Zo is het wel goed,” besloot hij. “Nu voegen we definitie toe aan de lijnen. Het gaat hier een beetje naar binnen zodat het er meer… eh, driedimensionaal uit ziet? Het snuitje steekt iets naar voren, de neus wordt benadrukt door diepte van de lijnen, dat soort dingen.”
Ik deed mijn best om te zien wat hij bedoelde. Toch leek het onmogelijk om hout weg te snijden achter iets dat moest blijven en om te weten wat dieper moest. “En hoe doe je dat precies? Moet ik eerst alles dat niet de snuit is een stukje wegsnijden? En wat doe ik met de kleine hoekjes? Hoe maak je die lijnen zo scherp?” Ik wees naar Ash’ kat in een poging uit te leggen wat ik bedoelde.
“Ik, eh- eerlijk gezegd, ik weet het niet.” Ash zag er duidelijk ongemakkelijk uit. “Het komt mij heel natuurlijk.”
"Ik probeer wel wat.” Het was duidelijk allemaal teveel voor Ash, dus deed ik verder met de technieken die ik mijn vader vroeger had zien gebruiken. De bewegingen voelden vreemd, maar langzaam werd het figuurtje meer gedetailleerd.
“Je doet het goed!” Ash klonk verrast, maar enthousiast.
“Dankje!” Zijn compliment vulde mij met trots. “Ik heb mijn vader dit af en toe zien doen."
Ash glimlachte. “Wat maakte hij dan?”
Ik was blij dat hij ernaar vroeg. “Best gelijkaardige dingen eigenlijk. Als je wil kan ik je de beer tonen die hij gekerfd heeft.”
“Laat zien, laat zien!”
“Ik moet straks toch nog naar boven om iets te halen, als je wil kan je meegaan?”
Ash knikte. “Oeh, de beroemde District 11 verdieping.” Toen keek hij naar de klok en schrok. “Misschien moeten we eens verder gaat met leren overleven en zo.”
Ik moest toegeven dat hij gelijk had.

Toen een luide bel de middagpauze aankondigde, vertrokken we samen naar de elfde verdieping. Onderweg legde ik Ash uit waarom ik Megs rok had, waarop die in lachen uitbarstte. “Dat is waar ook, dat kostuum deed me denken aan dat ene boek, die met de fabriek.” Toen werd hij serieuzer. “Ik had niet gedacht dat die Vier zo vriendelijk zou zijn.”
Dat verraste mij. “Nee? Waarom niet?”
“Ze leek me een beetje… stijf." Hij leek nonchalant over de opmerking. "Ik heb met de jongen gepraat en hij is precies wat hij lijkt maar - ik weet het niet - Megalodon komt een beetje kil over.”
Ik dacht terug aan het meisje dat niet kon stoppen met giechelen. “Als je even met haar praat, zal je wel merken dat dat niet zo is. Ik stel jullie zo meteen wel even voor.”
“Waarom niet?” Ash haalde zijn schouders op.
We wandelden mijn kamer binnen, waar Ash het houten beertje van mijn nachtkastje nam.
“Mooi.” zei hij vol bewondering.
“Ja?" Het compliment van Ash betekende veel. "Ik vond het altijd heel cool dat hij dit kon, maar het leek te moeilijk om zelf te leren.”
“Je deed het prima,” stelde hij mij gerust.
“Dankjewel. Maar jij hebt het dan ook goed uitgelegd.”
Daarop schoot Ash in de lach. “Dat zou ik niet zeggen, maar ik apprecieer het.”
Ik sloot mijn kast. “Jawel, het lukte uiteidelijk toch?”
“Da’s waar.”

Beneden troffen we Meg aan een lange tafel met alle Beroeps. Ze waren een video aan het bekijken. Zodra ze mij zag zwaaien, stond Meg op en kwam naar ons toe. “Wat is er?” Vroeg ze.
“Hallo, ook leuk jou te ontmoeten, ik ben Ash,” zei Ash meteen.
“Eh, ja. Aangenaam. Ik ben Meg.” Meg fronste even verward, en keek dan weer naar mij.
Achter haar, riep haar districtgenoot naar Ash. “Jo, gast! Hoe is ‘ie?” Ash ging naar hem toe, zodat ik met Meg kon praten.
“Ik kom je rok terugbrengen,” zei ik. Meg reageerde verrast.
“Oh, nu? Oh, fijn. Bedankt.”
“Jij bedankt dat ik hem mocht lenen,” zei ik terwijl ik haar de rok gaf. “Hoe gaat jouw eerste trainingsdag trouwens?”
Aan de tafel riep de jongen van eerder iets naar Meg. Zij negeerde hem. “Prima. Bij jou?”
Ik haalde mijn schouders op. “Beter dan verwacht. Ik heb met Ash geknutseld deze voormiddag.”
“Geknutseld?” Vroeg Meg verbaasd. “Ik hoor het later wel. Ik moet weer terug naar de anderen, denk ik.”
“Oké, tot snel!” Terwijl Meg zich in het gesprek van haar districtgenoot wierp, greep ik de kans om Ahs aan te tikken. “Gaan we eten?”
Hij stond op. “Hm? Oh, ja. Ongezellige groep is het. Ze verdienen het dat ik hun namen niet weet.”
“Je leek het nochtans goed met hen te kunnen vinden,” zei ik terwijl we zelf een tafel zochten.
“Ik kan het met Mako vinden,” antwoordde hij.
“Dat is de jongen van Vier toch? Hij ziet er wel aardig uit.”
Ash lachte. “Is ‘ie ook. Hij heeft zich volgens mij aangeboden om indruk te maken op een meisje.” Hij haalde een hand door zijn haar. “Hij is niet… heel slim.”
Dat verhaal had ik nog niet gehoord. “Serieus? Dat is wel toewijding.”
“Zo zou je het kunnen beschrijven.” Ash zuchtte dramatisch. “De Beroeps zijn raar.”
“Daar heb je gelijk in,” lachte ik.