Hoofdstuk 4 ~ De Parade

Chris was niet degene die mijn kostuum kwam afleveren voor de parade. In haar plaats was er een Avox met een briefje.
“Ik heb nog een kleine aanpassing gemaakt.
En vergeet niet: ondergoed past niet in mijn creatieve visie.
Ik zal het zien.”
De ‘kleine aanpassing’ zag ik al snel. Mijn kostuum leek in de verste verte niet op hetgeen dat ik eerder die dag gepast had. Nu was het namelijk donkerblauw geverfd. Ik besloot dat als Chris aanpassingen kon maken, ik dat ook mocht. Een snelle blik in de spiegel leerde mij dat een onderbroek absoluut niet te zien was onder de naden van het kostuum. Die zou ik dus aanhouden. Lekker rebels.

Ook Shawn bleek niet helemaal tevreden te zijn met zijn outfit. Hij droeg hetzelfde spannende pak als ik, maar dan in het groen, wat vloekte met zijn knalrode gezicht. Terwijl we door de drukke onderste verdieping van het correctiecentrum naar onze plek liepen, achteraan in de lange stoet van strijdwagens, kloeg hij luidruchtig. “Dit is niet de outfit die ik gevraagd had. Ik dacht dat het Capitool voor stond op het vlak van mode, wat is dit?”
Vipsania probeerde hem kalm uit te leggen dat Chris haar best had gedaan, maar zich aan bepaalde voorschriften moest houden. Ze zei ook tientallen keren hoe erg ze het vond dat hij op de Parade moest verschijnen in een outfit waar hij niet helemaal weg van was.
“Ik ga even naar de andere outfits kijken,” zei ik snel voordat ik wegrende van het gekibbel.
De tributen van District 10 voor ons waren verkleed als letterlijke vogelverschrikkers, waardoor ik mijzelf meteen een stuk minder belachelijk voelde. Langzaam wandelde ik langs de paarden die doodstil stonden, zij aan zij. Ze zagen er bijna artificiëel uit in vergelijking met Stefaan, de boerenknol die jarenlang onze houtkar getrokken had. Daarachter verschenen de tributen van District 9. Zij zagen er fantastisch uit in honingkleurige gewaden die leken op de graanvelden waar de trein doorgereden was. De brede rok, doorschijnende cape en gouden bloemenkrans van het meisje deden de andere outfits verbleken. Ik liep verder langs District 8 en 7, tot onverwachts een meisje tussen de wagens uitkwam en onmiddellijk struikelde. Ik kon haar nog net opvangen. Zodra ze weer op haar benen stond, werd ze knalrood. “Dat moet je thuis vast vaker doen, met hoe soepel dat gaat.” Ze stak haar hand uit. “Wat was het, Bes, toch? Ik ben Millie.”
“Aangenaam,” zei ik lachend, een beetje geschrokken door de situatie. “Sorry, ben je oké?” Haar knalrode gezicht en lange, zwarte haren die los om haar heen dansten contrasteerden sterk met de nette, witte conducteursoutfit.
“Ha! Ja hoor, ik ben het gewoon niet gewend om te lopen met zo’n ding.”
Lachend wees ze naar de lange sleep vol glitter die ongetwijfeld de oorzaak was van haar val. “Verschrikkelijk. Ik weet niet hoe ze het hier doen. Ik ben allang blij dat dat zo voorbij is. Ik doe dit echt nooit meer.”
“Precies!” Reageerde ik. “Ik zie niet waarom mensen zichzelf dit vrijwillig aandoen,”
Millie haalde haar schouders op. “Het valt bij jou wel mee, gelukkig. Moet het ook nog wat voorstellen?”
Ik keek naar het paarse silhouet van mijn lichaam. “Wacht maar. Straks blaast het helemaal op tot ik eruitzie als een stuk fruit.”
Millie zette grote ogen op. “Oh. Daar kijk ik echt nu al naar uit.” Ze grinnikte. “Gaat dat niet ten koste van je natuurlijke curves?”
Ik probeerde te doen alsof ik niet de grond in wilde zakken. “Helaas. Dit is het laatste dat je daarvan te zien gaat krijgen.” Ik poseerde even, me opeens veel te bewust van hoe zichtbaar mijn lichaam was.
Meteen schoot Millie in de lach. “Ha! Ik zal dit beeld wel goed onthouden dan.” Toen knikte ze naar iemand die achter mij stond. “Ik denk dat dat mijn signaal is. Dat ik er vandoor moet, zegmaar. Was leuk je gesproken te hebben,” Toen rende ze weg. Ik zwaaide haar nog even achterna. “Daag!”

Toen ik terugkeerde naar de wagen van District 11, stond Vipsania al paniekerig rond te kijken. “Ze zal vast verdwaald zijn,” jammerde ze tegen Shawn die stoïcijns klaar stond op de koets. Zodra ze mij zag, rende ze naar mij toe voor een omhelzing. “Er gaan zo meteen veel indrukken op je afkomen, maar het zal allemaal oké zijn,” zei ze zacht. Daarna stuurde ze mij voorzichtig naar mijn plek.
De eerste wagens vertrokken al terwijl Vipsania ons succes wenste.
Daarna kwam ook die van ons in beweging. Bij het buitenrijden mompelde Shawn: “Ik had hier niet als tribuut moeten rijden, maar als eregast.” Toch bewees zijn vele gewuif dat hij genoot van de aandacht. Of toch totdat onze kostuums hun ware gedaante onthulden.
Dat van mij zette zoals die ochtend uit tot een grote bol, deze keer niet rood, maar blauw.. Shawn daarentegen veranderde in een levensechte peer.
Terwijl de stukken fruit rond ons lichaam langzaam vorm kregen, werd het al snel duidelijk dat de strijdwagen te weinig plek had voor ons beiden. “Dit meen je niet,” mompelde Shawn. Niet veel later drukten de pakken hard tegen elkaar en puilden uit de wagen zoals de hoofdspelmaker uit zijn broek. Wij grepen ons beiden vast aan de dunne reling van de wagen terwijl de kostuums genadeloos bleven groeien. Ik voelde hoe Shawn zijn positie probeerde te verstevigen door mij lichtjes aan de kant te duwen, maar ik was sterker.
Shawn zuchtte dramatisch. “Wat een vernedering. Ik had mijn stylist nochtans gezegd wat mijn favoriete Capitoolmode van het moment is.”
Het volgende moment vloog een geel stuk tule in zijn gezicht. Met zijn ene vrije arm worstelde Shawn om het los te krijgen. Het lukte hem zijn gezicht te bevrijden, maar de cape van het meisje uit District 9 bleef als een sjaal om zijn nek wapperen. Naar mijn mening was het een goede toevoeging aan zijn outfit. Shawns gemompel leek het daar niet mee eens.

Zo reden we triomfantelijk door de stad, als een appel en een peer in een veel te kleine fruitmand, waarbij de appel blauw uitsloeg. Ik voelde me als Violet uit Sjakie en de chocoladefabriek. Toen ik ons op het scherm zag verschijnen, moest ik mijn uiterste best doen om niet in de lach te schieten. Ik stelde mij voor dat mijn collega’s mij zo zouden zien, groot geprojecteerd op het dorpsplein, en even het trieste van de situatie zouden vergeten door de absurditeit ervan. Naast mij stond Shawn als een hoopje vernedering, terwijl ik met een brede glimlach zwaaide naar de camera, alsof al mijn vrienden erachter stonden.
Uiteindelijk kwam onze wagen tot stilstand op een groot plein, waar de president van Panem op zijn balkon verscheen om een toespraak te houden. Hij zei niets dat we nog nooit gehoord hadden. Op dat moment begon ook de hitte op te vallen, de brandende zon die recht op ons scheen en mijn pak in een airfryer veranderde zodat ik aan niets anders kon denken dan hoe graag ik het wilde uittrekken.

De bevrijding kwam ongeveer een kwartier later. De paarden namen hun tijd om rustig terug te wandelen naar het correctiecentrum, en uiteraard waren wij de voorlaatste in de rij.
Zodra onze kar stilstond, begon Shawn zich agressief los te wurmen. Een jongen van een paar wagens verderop merkte op dat hij moeite had.
“Dag District 11. Jij zit er ook een toffe peer uit, hulp nodig?” Hij stak behulpzaam een hand uit naar Shawn.
“Raak mij niet aan!” schreeuwde die. De jongen sprong verschrikt achteruit.
Ik besloot tussen te komen. “Bedankt, maar hij houdt niet zo van mensen. Ik kan wel wat hulp gebruiken.”
De jongen lachte. “Jij bent duidelijk geen zure pruim.”
“Volgens mij is het een bes,” zei ik. “Een poging tot humor van mijn stylist, vermoed ik.”
Hij knikte bedenkelijk. “Weet je, dat kan ik waarderen.” Daarna hielp hij me de kar af. Shawn sprong me met een vieze blik achterna.
“Ik kom nooit meer zo dicht bij een districtbewoner in de buurt,” jammerde hij voor hij wegrende. Ik besloot hem er niet op te wijzen dat hij in het lichaam van een districtbewoner zat.
De jongen keek hem na. “Wat heeft die?” Hij zei het iets te luid, want Shawn wierp nog een beledigde blik achterom.
Ik lachte. “Een ego. Niet te veel van aantrekken. Ik ben Bes trouwens.”
“Vandaar het kostuum.” Hij knikte bedachtzaam. “Anten, aangenaam.”
“Bedankt om ons uit die beklemde situatie te redden, Anten.”
Hij lachte. “Dat is toch geen probleem. Ik hou van fruitsla, maar ik ging jullie daar niet laten wegrotten.” Ik gniffelde kort. Antens humor deed me denken aan die van Lino, wat niet per se een compliment was, maar nu wel even voelde als thuiskomen.
Toen zei hij: “Ik moet waarschijnlijk terug naar mijn mentor, die wou nog wat bespreken. Ik zie je nog wel een keer.”
“Is goed! Het was leuk je te ontmoeten, Anten.” Ik zwaaide naar hem terwijl hij zich richting de lift haastte. Pas toen hij weg was, besefte ik dat ik zijn hulp ook had kunnen gebruiken om mijn kostuum los te krijgen. Ik was nog steeds een grote, ronde bes, wat het moeilijk maakte om te bewegen, en waarschijnlijk ook om in de lift te passen.

Ik keek rond en kwam snel tot de conclusie bijna iedereen al naar boven was. De dichtstbijzijnde tribuut was het meisje uit District 4. Ze keek licht verbaasd hoe ik naar haar toe waggelde.
“Hallo daar! Jij bent Meg toch? Kan je me even helpen?”
“Eh, ja. Waarmee?” vroeg ze aarzelend. Toen ik de situatie had uitgelegd, gebaarde ze dat ik me moest omdraaien en ging op zoek naar de sluiting van het kostuum. “Zouden je stylist of mentor hier niet mee moeten helpen?”
“Waarschijnlijk, maar ik heb zo lang staan praten dat ze al terug naar boven zijn,” lachte ik. “Vind je het?” Ik probeerde Meg aan te kijken.
“Dat gaat makkelijker als jij stil blijft staan.” Meg zocht gniffelend verder terwijl ik mijn best deed voor me uit te kijken. “Hebbes.”
Voor ik het wist, liep mijn kostuum leeg, waardoor het op de grond zakte. Even stond ik daar verbaasd te kijken. “Ehm, bedankt.” Toen maakte ik oogcontact met Meg en barstte in lachen uit. Zodra het besef doordrong dat ik onder het pak niets aan had, dook ik naar beneden om mijn kleren weer aan te trekken. Dat bleek moeilijker dan verwacht. Onhandig huppelde ik rond op een been terwijl ik mijn broekspijp omhoog probeerde te krijgen. Uiteindelijk vond ik stabiliteit door op Meg te steunen die in de tussentijd knalrood geworden was. “Je hebt er niets onder? Meid! Had dat even gezegd.” Toen schoot ze in de lach. “Waarom dacht je dat dit een goed idee was?”
“Hé ik heb hier niets mee te maken, ga bij mijn stylist klagen,” verdedigde ik terwijl ik eindelijk mijn eerste broekspijp een stuk omhoog trok. Ik ging op mijn andere been staan en greep opnieuw haar arm vast. “Kan je trouwens even stilstaan? Ik probeer de situatie op te lossen.” Ik was blij dat ze er was, want de latex wilde echt niet meewerken.
Meg zag er licht oncomfortabel uit. “En lukt het al een beetje?” Zodra ik haar losliet, trok ze haar overrok uit en hing die over mijn schouders als een slab. “Hier, dat scheelt al iets,” grinnikte ze. “Ik moet hem wel terug hebben. Anders krijg ik ruzie met mijn stylist.”
Ondertussen lukte het mij ook om mijn kostuum tot over mijn heupen te trekken. “Dankjewel.” Ik glimlachte voorzichtig. “Wat een kennismaking.”
Meg was nog steeds rood, maar grijnsde wel. “Je dacht ik zal een onvergetelijke eerste indruk maken?”
Nu alles opgelost was, kon ik ook lachen met de absurditeit van de situatie. “Is het me gelukt of niet?”
“Absoluut. Ik moet toegeven dat ik dit niet had zien aankomen.”
Opeens realiseerde ik me hoe lang ik al weg was. “Wel, het was heel leuk kennis met je te maken. Ik ben Bes, trouwens. Maar nu moet ik waarschijnlijk toch eens terug naar mijn verdieping voordat mijn escorte zich te veel zorgen begint te maken.”
Ik stak mijn hand uit, waarop Meg hem schudde. “Aangenaam,” zei ze hoofdschuddend.
Terwijl ik wegwandelde besefte ik dat dit de eerste keer was dat ik écht gelachen had sinds de Boete.