Hoofdstuk 3 ~Wie mooi wil zijn moet lijden. Wie een appel wil zijn ook.

Mijn eerste ochtend in het Capitool was chaotischer dan verwacht. Bij het ontbijt legde Vipsania stap voor stap uit wat ons te wachten stond. Eerst zouden we naar een plek gaan die het correctiecentrum heette om ons voor te bereiden.
“‘Wie mooi wil zijn moet lijden,’ zeggen ze hier.” Vipsania’s empatische blikken waren niet geruststellend. “Het spijt mij heel erg dat ze jullie dit aandoen. Het Capitool heeft abnormaal hoge verwachtingen wat uiterlijk betreft.” Ze zuchtte dramatisch terwijl ze een vreemd mengsel op haar bord schepte..
Daarna zouden we onze ‘stylist’ ontmoeten. Volgens Vipsania had Christophora veel ervaring, maar haar blik ondersteunde die geruststellende woorden niet.

Ik voelde mijn hart kloppen in mijn keel terwijl ik een kleine kamer binnen gestuurd werd waar twee mensen me opwachtten. Een vrouw met lange, roze nagels legde haar arm om mijn schouder en leidde me naar een grijze operatietafel. “Ik ben Catharina,” zei ze. “Je mag je uitkleden en hier gaan liggen, dan maken wij je mooier dan je ooit geweest bent.”
Zodra ik neerlag, boog de andere, een jonge man, zich over mij heen. Zijn huid was bedekt met felblauwe strepen. Ik wierp een vragende blik naar Catharina.
“Dit is Flavius, hij doet stage voor de schoonheidsschool. En ik ben zeker dat hij het heel goed zal doen.” Haar laatste woorden benadrukte ze. Toen richtte ze zich tot Flavius. “Heb jij je pincet meegebracht?”
De jongen schudde zijn hoofd.
“Begin maar met het mijne, dan zal ik er nog eentje zoeken.” Catharina draaide zich nog even naar mij voor ze naar buiten ging. “Wees gerust, je bent in goede handen.”

Toen was ik alleen met Flavius. De stilte was te snijden terwijl zijn handen zich trillend naar mijn gezicht begaven. Hij twijfelde even waar te beginnen en nam dan het pincet. Tergend traag plukte hij haartje na haartje uit. Pas toen Catharina terugkeerde, kon ik enigszins ontspannen. Zij werkte vlotter dan Flavius en leidde mij af door te praten. Voor ik het wist, was ze klaar.
“Heel goed gedaan. Ons ga je waarschijnlijk niet meer zien, maar alvast heel veel succes gewenst in de Spelen en doe de groetjes aan Vipsania.” Ze wuifde nog eens elegant voordat ze de deur achter zich sloot.

Terwijl ik alleen in het kamertje zat te wachten, kwamen mijn zenuwen terug. Het leek uren te duren voordat de deur opnieuw open ging. Een vrouw van middelbare leeftijd kwam met stevige passen de zaal binnen, recht naar de operatietafel waar ik nog steeds poedelnaakt zat. In haar handen hield ze een notitieboekje. Haar steile zilveren haar viel iets te perfect op zijn plaats en echode de vorm van haar plastiekerige rok. Zonder mij in de ogen te kijken, inspecteerde ze mij van alle kanten. Ze schreef iets in het boekje, waarna ze het dichtklapte.
“Welkom in het Capitool, mijn naam is Chris. Ik zal jouw styliste zijn, wat betekent dat ik je outfits zal uitkiezen. Ik hoop dat je van plan bent mee te werken, dat maakt het voor ons beiden makkelijker en productiever. Nog vragen?" zei ze op een monotone, haast verveelde manier.
Ik schudde mijn hoofd. “Nee, mevrouw.”
Ze zuchtte en overhandigde mij een bundel rode stof. “Pas jij dit maar even. Normaal zou het geen problemen mogen geven.”
Ik aarzelde even, waarop de vrouw zichtbaar geïrriteerd werd, alsof ik kostbare seconden van haar toch-al-grotendeels-gepasseerde leven verspilde. Zonder me verder vragen te stellen, vouwde ik het kostuum open en stapte erin. De spannende stof werkte tegen.
Toen ik het aanhad, zei Chris: “Goed. Nu tijd voor de test.” Ze haalde een afstandsbediening uit haar zak en drukte op een knop.
“Wat gebeurt er?” vroeg ik. Rondom mij begonnen de kleren uit te zetten.
Chris haalde haar schouders op. “Je bent een stuk fruit.”
En inderdaad, opeens besefte ik dat het spannende kostuum in een appel veranderd was. “Origineel,” zei ik met een geforceerde glimlach.
Chris zat niet te wachten op mijn mening. “Trek het maar weer uit, dan kan ik verder met mijn werk.” Ze opende een ventiel zodat het kostuum als vanzelf naar beneden zakte, wachtte geduldig tot ik het opgeraapt had en liep dan weer weg zonder mij nog een blik te gunnen.