Spoor 4b

Het verbaast dat Flaminia’s coupé er bijna hetzelfde uitziet als die van mij en Hato - ik had veel meer snufjes, rotzooi verwacht. Er staat een Avox in de hoek, die naar het plafond staart. En er liggen drie uitpuilende koffers tegen de wand met het raam. Voor de rest heeft ze hetzelfde bed, dezelfde badkamer, hetzelfde bureau, hetzelfde afzichtelijke behang.
      Ze zit achter het bureau, haar neus in een scherm. Ik hoor haar stem klinken door het apparaat, een mechanisch “Vrolijke Hongerspelen iedereen! Mogen de kansen ímmer in je voordeel zijn?”. Als ik de kamer binnenloop schiet ze overeind, en beent ze naar me toe. “Miles! Goed dat je er bent. Ik heb alvast een schema opgesteld-” Ze drukt een paar blaadjes in mijn handen, “dus lees dat zometeen goed door. Ik ga Hato even zijn schema brengen, en daarna gaan we het hebben over je podiumpresence.”
      Ik hoop dat ze me wil uitleggen wat dat woord nou betekent, want op dit punt ben ik stiekem wel benieuwd geworden. Het zal dus wel iets te maken hebben met uitstraling.
      Ik loop naar het bureau om te spieken wat er allemaal op de blaadjes staat. De Avox houdt me nauwlettend in de gaten, maar houdt me niet tegen.
Haar pen is blijven liggen op een soort tabel, waar verschillende vakjes symbool lijken te staan voor verschillende punten. In de kolom ‘Tributen voorstellen’ staat onder ‘3 punten’ bijvoorbeeld: ‘De kandidaat-escort neemt de tijd om de tributen te vragen naar achtergrond, tactieken, en motivatie voor deelname. Beide namen worden volledig voorgedragen’. Flaminia heeft echter een kruisje gezet bij ‘0 punten: De namen van de tributen worden alleen voorgelezen bij het trekken, maar niet bij het voorstellen. De kandidaat-escort maakt een praatje met geen of slechts één van beide tributen.’
      Dan liggen er plots twee handen op mijn schouders, waardoor ik een klein gilletje slaak. “Geen zorgen, Miles.” Flaminia glimlacht breed. “Ze hebben mijn foutje rechtgezet in de editing. De eerste boete mislukt altijd, toch? Maar ik compenseer op genoeg onderdelen voor een voldoende, dus ik ben prima gekwalificeerd om je te helpen met je uitstraling.” Ze houdt trots het blaadje omhoog met de tabel. Ik snap niet waar ik naar kijk, maar ze lijkt gelukkig, dus ik knik maar.
      “Dus,” zegt ze. “Je ziet er niet uit als het type wat ik in jurken kan hijsen. Klopt, hè?”
      Ik schud mijn hoofd. Wat een opluchting.
      “Ik zal dan kijken of ik dat nog aan de stylist door kan communiceren voordat de outfits voor de parade rond zijn. Ik weet het, geen probleem, ik doe het graag. Bovendien zou dat zonde zijn van die prachtige spieren van je.”
      Ik ben even van mijn stuk gebracht.
      Flaminia ratelt ondertussen door. “Het gaat allemaal razendsnel, maar door alle breedgeschouderde dames die zijn getrokken dit jaar is masculine chique weer he-le-maal in!” Ik snap niet wat ze zegt, maar omdat ik geen jurk hoef aan te trekken, ben ik allang blij.
      “Goed. Dus je bent het met me eens dat we voor intimiderend gaan.” Ze rommelt heel wat door haar papieren, en vindt dan een mapje. “Ja, ik ben echt op álles voorbereid hoor. Al had je me verteld dat je voor speels wilde gaan, of rebels, of nonchalant, het had allemaal gekund. Maar intimiderend past perfect bij wat ik je broertje voor ga leggen! Ja, dit gaat het helemaal worden dit jaar.” Ze drukt het mapje iets te enthousiast bij de blaadjes, waardoor die ietsjes verkreukelen. “Oeps! Nou, je kan het vast nog prima lezen. Lees je alles goed door? Ik zal je niet overhoren hoor, maar ik verwacht dat je alle dertien stappen hebt doorlopen voordat we zijn aangekomen. Je hebt nog exact-” Ze kijkt op haar horloge. “negenenvijftig minuten.”
Ik blijf even verbouwereerd staan met de blaadjes in mijn handen, maar ze duwt me al richting de uitgang voor ik iets kan zeggen. “En opschieten hè? Die uitstraling maakt zichzelf niet!”

Na alle documenten te hebben doorgelezen, met precieze instructies welke knopjes ik bij het douchen in moet drukken, stormt Flaminia mijn kamer in voordat ik mijn kleren heb aangedaan. “O!” roept ze hard. “Sorry! Ik had moeten kloppen. In ieder geval-”
      Ik adem één keer in en uit. “Flaminia, mag ik me misschien eerst even aankleden?”
      “Geen probleem, hoor. Ik wilde het toevallig net over kleding hebben. Ze moeten je maten hebben, want er was al een jurk gemaakt. Ik dacht dat ik ze het best even op kon meten als-”
      Ik zucht. “Als je het maar snel doet.”
      Flaminia slaakt een gilletje van blijdschap. “Je bent fantastisch! Zo fijn dat iemand mijn efficiëntie een keer op prijs stelt.” Dat zei ik niet, maar ik ga er maar niet op in.
      Ze meet van alles op, en daarna kleed ik me aan. Als ik mijn kamer uitkom zie ik Hato al staan bij de deuren, zijn neus gekluisterd tegen het raam.
      “Helpt met mijn wagenziekte volgens Luc,” zegt hij. “Maar de gebouwen zijn ook al cool genoeg dat ik vind dat ik het sowieso mag.”
      Ik staar door het andere raampje. Ik snap wat Hato er cool aan vindt, maar ik heb het tijdens het werk zo vaak gezien dat ik niet meer onder de indruk ben. Ik vind de gebouwen te groot, te hoog, te glimmend en te grijs. Maar dat houd ik voor mezelf, want mijn broertje kijkt zijn ogen uit.
      “Jullie weten wat je te doen staat als de deuren zo opengaan!” roept Flaminia. “Breng jullie gezichten vast in stelling. En blijf eraan denken: die uitstraling maakt zichzelf niet!”
      De trein mindert vaart. Dit specifieke deel van het Capitool heb ik nog nooit gezien. Het gebouw waar we stoppen is hoog, en glimt in het zonlicht. De weg vanaf de trein ernaartoe is afgezet met linten, vergezeld door vredebewakers die af en toe een Capitoolbewoner terugduwen.
      Voor zover ik kan kijken staat het vol met mensen. Ik zie Hato’s ogen groot worden. “Zijn ze hier allemaal voor ons?” Dan gaan de deuren open, en worden we allebei overdonderd door een geschreeuw.
      Ik houd mijn gezicht in de plooi, zelfs als ik hoor dat ze onze namen roepen. Flaminia gaat voorop, en gebaart naar ons om te komen. Hato mag eerst, en ik loop beschermend achter hem aan. Ik moet serieus kijken, alsof ik niet onder de indruk ben, wat gelukkig niet al te moeilijk is. Af en toe mag ik een grijns opzij gooien als ik iemand aankijk - één Capitoolbewoner valt ter plekke flauw als ik zijn kant op lach. Als we halverwege de route zijn pak ik Hato onder zijn oksels vast, en hijs ik hem in één beweging op mijn schouders. Het publiek gaat uit zijn dak. We lopen door terwijl Hato lief zwaait, en ik net iets meer mijn spieren aanspan om ze extra goed aan het publiek te laten zien.
      We zijn weer binnen voor ik er erg in heb. De deuren vallen achter ons dicht en het is plots weer stil. Flaminia staat haast te springen: “Wat fantástisch, liefjes!”. Zelfs Luc heeft een klein glimlachje op zijn lippen staan. “Ik hoop dat er nog wat van jullie over is. Flaminia zal jullie de lift en je verdieping laten zien. Ik ga alvast een goed woordje voor jullie doen bij wat andere mentoren.” We krijgen alledrie een knikje. “Rust goed uit. Jij ook, Flaminia. Ik weet hoeveel je gedaan hebt.”
      We gaan in de lift naar de zesde verdieping. Flaminia wijst eerst Hato zijn kamer, dan loopt ze mee naar de mijne. “Mooi werk, Millie. Zo wil je genoemd worden, toch? Dat zei Luc, tenminste. Oh! Ik heb trouwens nog wat voor je.” Ze duwt een opgevouwen blaadje in mijn handen. “Goed doorlezen voor je gaat slapen. Morgen is een lange dag.”
      Ze rent bijna weg.
      Ik zucht, doe de deur achter me dicht, laat me op mijn bed zakken. Ik vouw het blaadje uit, wat in de eerste plaats bijna onbeschreven lijkt - vreemd. Dan zie ik in het onderste hoekje in een bijna onleesbaar klein handschrift:
      Waar haal jij je morfling vandaan?