Spoor 3a

Als ik weer bij zinnen kom, zit ik op een bank. Flaminia zit tussen mij en Hato in. Ik voel mijn benen nauwelijks. Rex staat voor een scherm, en vertelt me iets, maar de geluiden die uit zijn mond komen willen zich maar niet tot echte woorden vormen.
      Ik probeer te letten op mijn ademhaling, zet mijn voeten in de grond. Hoe lang ben ik weggeweest? Wat zijn we aan het doen? Heeft iemand me doorgehad? Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Ze hadden me op kunnen pakken. Dat is in ieder geval al niet gebeurd, gelukkig, want ik zit hier nog, maar dat is mooi. Maar weet iemand het?
      Hato zit doodstil met zijn ogen aan het scherm gekluisterd. Rex praat tegen ons, Flaminia ziet er meer enthousiast onrustig uit dan bezorgd onrustig. Ze pent verschrikkelijk hard mee terwijl er op het scherm iets afspeelt. Als iemand iets weet, dan laten ze in ieder geval niks merken.
      Het beeld staat op een plein zoals dat van ons district vanochtend. Wat zijn we aan het doen? Zijn dit de boetes van andere tributen? Ik durf niks hardop te vragen, want dan val ik door de mand. De twee mensen op het podium die er jong en normaal uitzien - ik gok de tributen - zijn groot, sterk, aantrekkelijk. Ja, dit is de boete. Welk district is dit dan? Een Beroepsdistrict? Heb ik veel gemist? De districtsbegeleider heeft een hoed met vreemde slierten. Ik weet niet precies wat ze voor moet stellen. Als het beeld weer begint te spelen, zie ik de zee. Zijn we bij district Vier? Ik probeer de gezichten snel in me op te nemen. Waar moet ik op letten? Het meisje is mooi, met gevlochten haren waar een paar plukken uit springen, en blauwgroene ogen die me door het- nee, wacht, ze kan me waarschijnlijk tien keer doden in de tijd dat ik haar na kan staren.
      “Dames en heren, Meg Carrack en Mako Tiburon!” zegt een stem door de boxen.
      Ik probeer zo subtiel mogelijk te spieken wat Flaminia aan het opschrijven is, maar ik kan de namen van de net genoemde tributen niet vinden in haar aantekeningen. Ik lees vooral veel woorden die ik niet ken zoals “podiumpresence” en “fluorescerend”, en zie heel grove schetsen van extravagante outfits. Ik herken de hoed met vreemde slierten van de districtsbegeleider- oh. Ze maakt aantekeningen over de districtsbegeleiders. Daar heb ik dus niks aan.
      Dan probeer ik maar te luisteren naar Rex, wat alleen gaat als ik heel erg mijn best doe. “...alle Zes de Beroeps wél getraind. Vorig jaar was dat niet het geval, en toch won toen er iemand uit district Eén. Zij zijn dus het grootste gevaar.” Hij klinkt vriendelijk, maar stellig. “Maar ook zij realiseren zich elk jaar opnieuw dat er maar één van hen kan winnen. Als je niet in hun weg komt te staan, wordt de beste bondgenoot van een Beroeps vanzelf hun grootste vijand. Dus: blijf van hun radar.”
      Het scherm gaat over naar een tafel met pratende mensen - ik herken de man met de blauwe pruik uit de trein! - maar Rex heeft de afstandsbediening al gepakt. Ik zie Flaminia haar lippen stijfjes op elkaar persen als in sneltreinvaart het gesprek langskomt, totdat de escort uit Vijf gaat trekken. Ze begint weer uitgebreid te schrijven zonder haar ogen van het scherm los te halen.
      De jongen is jong, en trilt als een rietje als hij naar het podium loopt. “Toch volledig onprofessioneel, eerst een jongen trekken,” mompelt Flaminia hoofdschuddend. Het meisje kijkt wóedend, en haar aardevegen en kleerscheuren vormen een sterk contrast tegenover de nette kleding van haar districtsgenoot. Haar naam, Astraea, blijft hangen in mijn hoofd, vooral omdat hij veel te sierlijk klinkt voor hoeveel vuur deze meid uitstraalt. Als ze me niet meteen neersteekt, kunnen we elkaar misschien wel helpen.
      Ik slik als ik ons plein zie verschijnen, en dan pauzeert het beeld. Rex buigt door zijn knieën voor ons. “Hato, Miles, het kan nog wel eens moeilijk zijn om je eigen Boete terug te kijken. We kunnen hem ook overslaan, als jullie-”
      “Absoluut niet!” Flaminia’s stem slaat haast over. “Jezelf terugkijken is de allerbeste manier om te werken aan je podiumpresence.” Wat dat woord ook mag betekenen. “Bij ons lieten ze áltijd-”
      Rex geeft haar een indringende blik, en ze stopt midden in haar zin. “Het hoeft niet, als jullie het niet willen,” benadrukt hij.
      Een deel van mij is benieuwd, maar dan zie ik dat Hato ineen is gekrompen en schud ik alleen maar met mijn hoofd.
      “Goed. District Zeven,” zegt Rex steevast. Hij houdt zijn ogen strak op Flaminia, die vooral beteuterd kijkt. “Bedenk je niet alleen wie je moet vermijden, maar ook wie je misschien vooruit kan helpen. Een bondgenootschap kan een hoop schelen, mits goed uitgekozen. Leer anderen dus te vertrouwen, maar luister ook naar je onderbuikgevoel.”
      Flaminia knikt hevig zonder te stoppen met schrijven. “Tributen die het goed met elkaar vinden, vergaren makkelijker sympathie onder het publiek.” Ze zegt het monotoon, haast alsof ze het ingestudeerd heeft.
      Het meisje uit district Zeven loopt scheef, en ze filmen niet heel haar weg naar het podium - de arme meid. Ze lijkt ongeveer even oud als Hato. Ze overleeft het waarschijnlijk niet lang, gelukkig - nee, wacht, hoe kán ik dat denken? Als de jongen in beeld komt is de gedachte weer weg, al komt dat vooral vanwege de vele kleuren van zijn outfit. Hij is de eerste tribuut die op het papier van Flaminia verschijnt, misschien omdat zijn outfit er ook uitziet als een halve beroerte. Soort zoekt soort, denk ik?
      We gaan de rest van de districten af, maar er blijft weinig van hangen. De meid uit Acht begint te huilen. De twee tributen uit Negen ogen relatief sterk, al is dat wel waar de gelijkenis eindigt: het meisje blijft netjes en beleeft, terwijl de jongen een permanente frons op zijn gezicht draagt. In Tien wordt er een tweeling getrokken, ook weer van Hato’s leeftijd. Ik glimlach klein - de jongen eruit als iemand waarmee Hato het in een ander leven goed had kunnen vinden. De glimlach betrekt als ik me realiseer dat er geen jongen over zal blijven om vrienden mee te zijn als Hato terug naar huis keert.
      Rex vult de band aan met achtergrondinformatie en advies, maar het grootste deel gaat langs me heen. Als district Twaalf is geweest, zet hij het scherm uit, en zegt hij: “Ik kan me voorstellen dat dit een hoop is op dit moment. Getrokken worden is niet niks, dus neem de tijd en ruimte die je nodig hebt om alles te verwerken. Ik zal jullie de kamers wijzen. Het liefst zou ik tijdens de treinreis nog met jullie spreken over tactieken - klop vooral bij me aan als je daar klaar voor bent.”
      Het is bijna alsof ik toekijk hoe ik meeloop met Rex. Als ik mijn kamer binnenloop, twijfel ik geen seconde, en laat ik mezelf vallen op het bed. Ik ben al weg voordat mijn hoofd het kussen raakt.