Hoofdstuk 8

Tanicia komt ons de volgende ochtend fluitend - gelukkig minder vals dan Mako - wakker maken. Ze is duidelijk enorm in haar nopjes om weer terug in het Capitool te zijn. “Uit de veren, schatten. Vandaag is de grote dag! Of, nou ja, een grote dag! Het perron is volgestroomd met fans die maar wat graag een glimp van jullie op willen vangen. Tijd om te stralen!”

Ik ben al wakker. Al een paar uur. Mijn moeder stond voor dag en dauw in mijn kamer om me te overhoren en me toe te snauwen dat ik mijn tijd gisteravond flink heb verspild, dat het met deze houding niet meer dan terecht is als ik binnen een week in de arena wordt vermoord.

“Ik kom eraan,” antwoord ik meteen. Ik vis het armbandje van Cas en Cade uit de la waar ik hem had verstopt en steek hem voor nu weer in mijn bh. Ik moet een betere verstopplek gaan verzinnen, zeker nu mijn moeder hier is en me continu op de vingers kijkt. Maar dat is een probleem voor later. Ik check snel in de spiegel of het niet opvalt en loop de kamer uit.

Tanicia had duidelijk niet verwacht dat ik al helemaal klaar zou zijn. “Zo, jij bent een vroege vogel,” zegt ze verbaasd. “Je hoeft niet ongezellig in je kamer te blijven, hoor. Ik ben meestal ook al vroeg uit de veren.”

“Zal ik onthouden.” Ik knik, maar ik betwijfel of er een dag komt dat ik op haar aanbod in zal gaan. Ik heb genoeg andere dingen te doen. Ik ben pas net klaar met de routine en de oefeningen die mijn moeder me had opgedragen, voor zover ik die kon uitvoeren zonder een wapen en met beperkte ruimte. Ik hoop dat het goed genoeg is. Het is in ieder geval nuttiger dan de hele ochtend met Tanicia kletsen.

Zodra iedereen klaar is, verlaten we de trein. Tanicia had niet gelogen toen ze zei dat het hele perron was volgestroomd: zo ver als ik kan kijken, staan mensen. Dezelfde cameraploegen die ook bij de Boete aanwezig zijn, staan helemaal vooraan. Vlak daarachter zie ik een verzameling van bonte mensen met camera's, microfoons en andere apparatuur waarvan ik Tanicia misschien eens moet vragen wat het doet.

“Zijn jullie klaar?” vraagt Jerold kort. “We gaan rechtstreeks naar de trainingscentrum, dus nu geen interviews of foto's met fans. Daar aangekomen zullen we eerst ontbijten, voordat er weer verplichtingen zijn.” Jerold wisselt een blik met Tanicia en kijkt dan naar mijn moeder. “Delphine, ga jij voor?” vraagt hij.

“Ik? Eh… Ja. Natuurlijk.” Mijn moeder zegt het met zoveel mogelijk overtuiging, maar ik hoor de onzekerheid in haar stem. “Welke kant was het ook alweer?” Ze fronst. “Het is alweer een tijdje geleden, en ik ben altijd even gedesoriënteerd als ik net de trein uit kom,” verdedigt ze vlug, voordat iemand de kans heeft iets te zeggen.

“Ik kan me niet herinneren dat je daar eerder last van had,” mompelt Tanicia fronsend. Ze kijkt Jerold even aan. De man knikt. “Nou, goed. Dan ga ik wel voor. Volg mij maar, lieverds.” Tanicia voegt meteen daad bij woord. De deuren van de trein gaan sissend open en we worden ontvangen met het kabaal van een enthousiaste menigte en eindeloos veel camera’s. Tanicia zwaait af en toe, geeft wat knikjes en loopt op haar gemak over de loper die voor ons klaar ligt. Het is duidelijk dat ze dit al jaren doet.

Jerold volgt haar met een vergelijkbaar zelfvertrouwen. Hij lacht charismatisch, maar stelt zich wat afstandelijker en nonchalanter op dan Tanicia. Ik probeer hun voorbeeld te volgen, glimlach zelfverzekerd, knik naar wat mensen. Mako houdt het minder casual - de jongen rent met een grijns op zijn gezicht langs de rand van de menigte en geeft in het voorbij gaan iedere uitgestoken had een high-five.

Het verschil met mijn moeder had niet groter kunnen zijn. Zij loopt met een strak gezicht langs de menigte, haar ogen gericht op het gebouw waar Tanicia naar op weg is, en duidelijk van plan om zo snel mogelijk weer uit de buurt van de pers te komen. Ik kan me niet voorstellen dat tante Delphine het ook zo gedaan zou hebben.

Binnen stappen we in een glazen lift. Tanicia drukt op het knopje van de vierde verdieping en de lift schiet omhoog. “Welkom in het trainingscentrum,” zegt Tanicia met een wijds armgebaar. “Hier zullen jullie - en de andere tributen - de komende week verblijven. De hele vierde verdieping is voor ons, maar daar zal ik jullie zometeen een rondleiding geven. Ontbijt staat al klaar. Daarna worden jullie in het correctiecentrum verwacht, waar ze jullie een flinke make-over gaan geven en tot in de puntjes zullen voorbereiden op de Parade.” De vier op de muur licht op en de deuren schuiven open. “Oh, ik ruik het ontbijt al. Kom maar mee.” Tanicia stapt uit, gevolgd door mijn moeder en Mako.

Voordat ik ze kan volgen, legt Jerold zijn hand op mijn schouder. “Gaan jullie maar vast,” zegt hij tegen de rest. “Ik wil nog even iets met Meg bespreken.”
Ik kijk hem verbaasd aan, maar Tanicia knikt alsof ze het al had verwacht. “Prima. Ik zal zorgen dat er genoeg voor jullie over blijft.”

Jerold drukt op de bovenste knop en de lift schiet omhoog. Hij zegt niets. Ik bestudeer de jonge mentor in de weerspiegeling van het glas. Zijn zeegroene ogen zijn onpeilbaar. Ik probeer het uit mijn hoofd te zetten, maar door de opmerkingen van mijn vriendinnen kan ik er niets aan doen dat het me weer opvalt dat Jerold erg aantrekkelijk is. Ik vervloek Cas en Cade in stilte.

Als de liftdeuren weer opengaan, valt er zonlicht naar binnen. We zijn op het dak van het trainingscentrum. Ik wil naar de balustrade lopen, maar Jerold loopt een andere kant op en gebaart me hem te volgen. We lopen naar het deel van het dak achter de lift. Hier is een tuin aangelegd, met hangende planten, woekerende rozen en bomen in grote bloempotten. Tussen de boompjes zijn lampjes opgehangen en de takken zijn versierd met zonnevangers en windklokjes.

Midden in het geklingel blijft Jerold staan - een plek waar verborgen microfoons een gesprek waarschijnlijk moeilijk kunnen opvangen, besef ik me ineens. De man slaat zijn armen over elkaar en kijkt me indringend aan. Zijn zeegroene ogen zijn ineens meer intimiderend dan aantrekkelijk.

“Dus, Megalodon,” begint hij. Hij trekt een wenkbrauw naar me op. “Je weet dat het niet de bedoeling is dat je je moeder meeneemt naar de Hongerspelen?”