Hoofdstuk 7

Ik zit kleermakerszit op mijn bed, mijn notitieboek open op schoot alsof ik mijn aantekeningen bijwerk, maar eigenlijk wacht ik vooral op het moment dat de deur opengaat. Ik hoef niet lang te wachten.

“Wat heeft dit te betekenen, mam?” Ik sla het boekje met een klap dicht en kijk haar giftig aan.

“Let op je toon,” snauwt ze scherp terug. “En wees niet zo luid. Niet iedereen hoeft het meteen te weten.” Ze loopt mijn kamer in en komt op de rand van het bed zitten. Ik schuif naar achteren. “Je mag van geluk spreken dat ik er ben, want tot nu toe maak je er een potje van, Meg.” Ik voel mezelf met ieder woord kleiner worden. Ik weet dat ik een fout maakte bij de Boete en in het gesprek met Jerold - beide keren door te snel te reageren - maar ik dacht dat het verder best meeviel. “Naam, leeftijd en opvallendheden van de tributen uit 8?”

“Marija Renier, achttien jaar. Anten Stevos, vijftien jaar,” dreun ik meteen op. Ik aarzel even voordat ik verder ga. “Marija beweegt soepel en lenig. Emotioneel fragiel. Anten… praat luid.” Ik probeer het met zoveel mogelijk overtuiging te brengen en praat snel verder, in de hoop dat mijn moeder geen aandacht aan mijn aarzeling besteed. “Weet tante Delphine hiervan?”

“Voor de komende dagen bén ik tante Delphine, duidelijk?” Uit haar toon kan ik moeiteloos opmaken hoe serieus ze hierover is. Als ik hier fouten in maak, mag ik van geluk spreken als ik het überhaupt tot de arena red. “En natuurlijk weet ze hiervan. We zijn samen tot overeenstemming gekomen dat het passender is dat ik je begeleid, aangezien ik je ook getraind heb.” Het voelt niet goed, maar dat zeg ik niet. Ik knik enkel. “Tributen uit 12?”

“Polly White, zestien jaar. Dean Winter, achttien jaar,” antwoord ik direct. Mijn moeder maakt een ongeduldig handgebaar. Ik frunnik nerveus aan de hoek van mijn notitieboekje, sla het open op de goede pagina - ondanks haar veroordelende blik - en klap het onzeker weer dicht. Ik heb geen opvallendheden genoteerd. “Er zijn relatief veel tributen die een band met hun districtsgenoot lijken te hebben?”

Mijn moeder fronst. “Polly White heeft eelt op haar handen, maar niet de lichaamsbouw van iemand die fysieke arbeid verricht. Ze heeft waarschijnlijk een goede fijne motoriek. Dean Winter had kolenstof in zijn wenkbrauwen. Hij heeft waarschijnlijk voorafgaand aan de Boete nog gewerkt, ook al is het een vrije dag. Dat kan betekenen dat zijn gezin het heel hard nodig heeft of dat hij niet stil kan zitten - of allebei.” Ze knipt streng in haar vingers. “Waarom ben jij nog niet aan het schrijven? Schijnbaar heb je zelf niet op zitten letten, dus het lijkt me sterk dat het er al staat.”

“Ja, mam.” Ik sla het notitieboek weer open, maar krijg meteen een harde tik op mijn vingers. “Ja, Delphine,” corrigeer ik mezelf vlug. Ik pak de pen, draai van haar weg zodat ze me niet de hele tijd op de vingers kijkt en schrijf haar observaties bij mijn eigen aantekeningen.

Mijn moeder steekt haar hand uit naar het notitieboek zodra ik klaar ben met schrijven. “Ik controleer je aantekeningen wel even,” stelt ze voor. Ze trekt het boekje uit mijn hand voordat ik er iets tegenin kan brengen en bladert er doorheen. Haar gezicht is onpeilbaar. Ik dwing mezelf om rustig af te wachten, niet te tikken, niet te bewegen. Na een tijdje geeft ze het boekje terug en haalt een tablet tevoorschijn. “Ik heb hier de live-uitzending van de Boetes klaargezet. Ik wil je pas aan het avondeten zien als je alles hebt bekeken en je aantekeningen fatsoenlijk zijn bijgewerkt. Begrepen?”

Ik knik kleintjes. De live-uitzending van iedere Boete duurt minstens een kwartier, als ik niet bij ieder district het Verdrag van Verraad bekijk. Om alles terug te kijken en aantekeningen te maken die aan de eisen van mijn moeder volstaan, heb ik minstens zes uur nodig. We eten over drie en een half uur. “Ja, m- Delphine.” Ik corrigeer mezelf net op tijd. “Ik ga aan de slag.”

Mijn inschatting blijkt redelijk te kloppen. Tegen de tijd dat mijn moeder mijn kamer weer in komt, ben ik bij District 7. Ze kijkt over mijn schouder mee. Ik hou mijn adem in. “Je aantekeningen zien er al een stuk beter uit,” zegt ze dan, tot mijn opluchting. “Als je het de volgende keer meteen goed doet, hoeft het niet ten koste van je avondeten te gaan.”

“Begrepen,” antwoord ik vlak.

“Ik zal zeggen dat je geen honger hebt.” Mijn moeder loopt naar de deur en werpt nog een blik over haar schouder voordat ze vertrekt. “Kom je aantekeningen laten zien als je klaar bent, dan controleer ik het.”

Het duurt nog drie uur voordat ik helemaal klaar ben. Met mijn notitieboekje onder de arm loop ik naar de andere coupés, op zoek naar mijn moeder. Ze is niet in de gemeenschappelijke ruimte, maar Tanicia, Jerold en Mako wel.

“Hé, lieverd, ben je een beetje opgeknapt?” vraagt Tanicia meteen. Ze staat op en legt haar hand op mijn voorhoofd. “Dat voelt normaal.” Ze grist het notitieboekje onder mijn arm vandaan en legt het op tafel. “Hup, nu geen praktische zaken meer, meid. Jij hebt rust en ontspanning nodig. Kom erbij.” Ze duwt me vriendelijk maar verrassend ferm naast Mako op de bank. Op tafel staan allemaal bakjes met snacks en hapjes. Mijn maag knort.

Mijn districtsgenoot kijkt me aan en grijnst. “Dat klinkt alsof je ondertussen wel honger hebt,” merkt hij op. Hij reikt me het bakje chips aan dat hij vast had. “Hier, deze zijn best goed.” Ik twijfel. Ik zit zwaar in de nesten als - nee, wanneer - mijn moeder dit merkt. Maar ik heb ook trek. En ik weet niet goed hoe ik kan verklaren dat ik meteen weer wegga. Ik blijf zitten en neem aarzelend een handje chips. Mako kijkt tevreden en zet het bakje tussen ons op de bank. “We kijken Echte Meisjes in de Districten,” zegt hij met een gebaar naar de televisie, waarop een jonge vrouw met een felroze huid fruit aan het plukken is met een blik van pure walging in een boomgaard in vermoedelijk District 11. “En eerlijk? Het is best hilarisch. Prunella Greenrock moest net in District 12 in een mijnwerkersoverall een tunnel in. Gillen dat ze deed toen ze een muis zag lopen, joh.”

Ik lach en even is het heel gemakkelijk om te doen alsof alles is gegaan zoals het hoort. Alsof mijn moeder is achtergebleven in District 4 en tante Delphine mijn mentor is. Alsof het niet erg is om heel even te ontspannen.