Hoofdstuk 6

Ondertussen speelt de Boete van District 6 al. Ik heb de naam van het jonge meisje dat met een strak gezicht naar voren loopt niet gehoord en in de studio besteden ze opvallend weinig aandacht aan haar. Gefrustreerd laat ik het plekje voor haar naam voorlopig open. Als er vervolgens een twaalfjarige wordt getrokken, klinken er vanuit het publiek wat meelevende kreetjes. Een klein jochie met zwart haar en grote, geschrokken oogjes komt in beweging als hij door een vredebewaker naar voren wordt geduwd. “Maar let goed op,” zegt Mesqi over het fragment heen, “want nu gebeurt het pas echt.”

Voordat de kleine jongen het podium bereikt, schalt een stem door de menigte. Iemand biedt zich aan. Ik kijk verbaasd op. Het gebeurt zelden dat er buiten de beroepsdistricten om vrijwilligers zijn en mijn verwarring neemt alleen maar toe als het geen jongen, maar een meisje is dat zich een weg naar voren baant. Als ze het jongetje beschermend achter zich duwt, valt het pas goed op hoe lang ze is. Miles steekt met kop en schouder boven hem uit, is twee keer zo breed, heeft vermoedelijk minstens drie keer zijn spierkracht - en deinst er schijnbaar niet voor terug om te knokken, aan haar gezwollen blauwe oog te zien. In elk geval is ontwijken niet haar sterkste kant. Ondanks haar imposante houding lijkt haar gezicht wat ingevallen, haast wat ziekig. Iemand om in de gaten te houden. Ik schrijf haar naam op de plek van de vrouwelijke tribuut - komt het nog goed uit ook dat Mako me net hier afleidde.

“En nu is mij ter ore gekomen dat Miles zich niet zomaar heeft aangeboden,” begint Mesqi mysterieus. “Het schijnt dat de kleine Hato Carter haar kleine broertje is! Wat een dappere grote zus, vinden jullie ook niet?” Er wordt luid voor het meisje geapplaudisseerd in de studio. Ik noteer het meteen. Dat betekent dat Miles haar zwakke plek letterlijk als een blok aan haar been meedraagt. Slecht voor haar, maar wellicht voordelig voor mij.

Het jonge meisje uit District 7 is een zielig geval. Ze is klein, mager en haar gezicht staat op onweer terwijl ze zichzelf naar het podium sleept - vrij letterlijk, want het meisje loopt traag, scheef en heel erg mank. Die is ten dode opgeschreven. In de studio bespreken ze de kansen van een tribuut met een beperking - een onzinnige discussie als je het mij vraagt. In de Spelen kun je het je niet veroorloven om te starten met 1-0 achterstand. En het is nog vrij gul om het meisje maar een achterstand van 1-0 te geven. Ik hoop voor haar dat het snel voorbij is.

“Oké, maar dan is het nu tijd voor de strijd die er uiteindelijk het meest toe doet, namelijk de mode-kampioen van dit seizoen en beste kijkers, ik denk dat onze mannelijke tribuut van District 7 wel eens een goede kanshebber is.” Hij maakt een wijds gebaar naar het scherm waarop de Boete wordt vervolgd.

De camera’s weten Ash Madeira snel te vinden en zodra hij in beeld verschijnt, snap ik waarom. De jongen draagt een Capitoolwaardig shirt en boven zijn laarzen zie ik een randje stof dat me doet vermoeden dat zijn sokken een soortgelijk schreeuwerig patroon hebben. Ash doet zijn uiterste best zijn gezicht in de plooi te houden, maar zijn poging is op zijn best matig succesvol. Expressief type. Goed om te weten. “Je kan zeggen wat je wil over de mode in de districten, maar deze jongen is wel een stijlicoon, denk ik zo,” complimenteert Mesqi. “Zijn kledingkeuzes komen in ieder geval beter uit de verf dan de keuzes van Finoccio in District 8…”

De beelden van de volgende Boete verschijnen op het scherm en het is meteen duidelijk waar Mesqi op doelde. De districtsbegeleider is amper te zien. Hij lijkt van top tot teen bedekt te zijn met edelstenen of iets dergelijks, wat door de weerkaatsing van het licht vooral een vreemde lichtvlek oplevert aangezien de camera’s hem net niet goed weten te vangen. Zo te zien zaten ze krap in de tijd, want het lijkt alsof Finoccio probeert het record voor de snelste Boete te breken. Ik schrijf snel de informatie over de tributen op. Het meisje, Marija Renier, beweegt soepel - duidelijk een goede proprioceptie. Op het podium barst ze in tranen uit. Geen ideale start.

“District 9 brengt ons misschien wel de liefste tribuut van het jaar,” vertelt Mesqi, voordat hij de Boete van het meisje, Clara Møller, afspeelt. Clara schrikt zichtbaar, maar weet snel een beleefde glimlach op haar gezicht te toveren. Een klein meisje, waarschijnlijk haar zusje, barst in snikken uit. Waar de vredebewakers de getrokken tribuut meestal zo snel mogelijk naar het podium begeleiden, maken ze deze keer een uitzondering. Het zou me niet verbazen als Clara, of in elk geval haar familie, een prima band heeft met de vredebewakers, want ze krijgt een kort moment om haar zusje te troosten. Ik noteer dat familie waarschijnlijk een zwakke plek is. In de studio slaakt het publiek vertederde kreetjes. “Wat een engel, vinden jullie ook niet? Nogal een schril contrast met haar districtsgenoot.”

Op het scherm speelt de Boete van de jongen, Mark Smith. Met iedere stap wordt de frons op zijn gezicht groter en als hij eenmaal zijn plek op het podium heeft ingenomen, lijkt het alsof hij ieder moment iemand kan gaan hoeken. Hij doet het niet, maar ik noteer het wel. Zijn woede kan hem roekeloos en daarmee kwetsbaar maken.

District 10 verschijnt in beeld. “Dames, heren en schatten die zich anders identificeren, wat er hier nou gebeurde, was echt té toevallig voor woorden. Ik geloof het nog steeds niet helemaal.” Mesqi knikt betekenisvol richting het scherm, waarop de Boete begint te spelen. Ik zie weinig bijzonders. Er wordt een klein, smal meisje getrokken dat niet ouder dan dertien kan zijn. Het meest opvallende is het jongetje dat haar hand vasthoudt. Hij lijkt exact op haar, maar waar in haar ogen al snel een boze, felle blik verschijnt, ziet het jongetje eruit alsof hij ieder moment kan overgeven. Een broertje, waarschijnlijk een tweeling.

“Het lijkt wat mij betreft een hele normale Boete,” mompelt Mako binnensmonds. Hij tikt met zijn pen op zijn papier, maar schrijft nog steeds amper dingen op.

Ik haal mijn schouders op. Tot nu toe wel, maar ik heb een vermoeden van hoe het verder zal gaan. Dat wordt bevestigd als de naam van de mannelijke tribuut wordt voorgelezen en het jongetje van net meteen in beeld wordt gebracht. Als een hertje in de koplampen. Zijn lip trilt als hij naar het podium loopt. De districtsbegeleider vraagt aan het meisje wat hun band is - ook al is dat vrij duidelijk te deduceren. Ze houdt haar lippen op elkaar en zegt geen woord, maar haar broertje antwoordt wel. Hij bevestigt dat ze inderdaad een tweeling zijn. “Bizar, hè?” herhaalt Mesqi quasi-verbaasd. In de studio bespreken ze hoe toevallig het is dat er meerdere familieduo’s meedoen en of het ooit eerder voor is gekomen dat beide helften van een tweeling tegelijk aan de Spelen meededen.

“Maar goed, District 11 is ook niet niks, hoor!” introduceert Mesqi soepel het volgende district. Het fragment begint op het moment dat de escorte de naam Bes Saunders voorleest. De camera’s weten het meisje vrij snel te spotten, omdat ze een ironisch lachje uitstoot, voordat ze verrassend vastberaden naar het podium loopt. Het meisje zou haast voor beroeps door kunnen gaan: ze is achttien jaar, lang, stevig gebouwd en lijkt redelijk gespierd. In de studio merkt iemand op dat Bes niet iemand is om meteen af te strepen en dat ze een winstgevende investering zou kunnen zijn voor gokkers. Ik frons. Ik moet haar zwakke plekken achterhalen voordat we de arena in gaan, anders kan zij misschien nog wel een onverwacht obstakel worden. Ik onderstreep haar naam in mijn aantekeningen. “Onze Bes weet in elk geval een stuk beter hoe het werkt dan haar districtsgenoot, maar ik verklap niets… kijkt u zelf maar!”

Op het scherm wordt de Boete hervat. Shawn Percival wordt getrokken, ook al lijkt hij dat zelf niet te beseffen. “De zoon van de burgemeester. Het is duidelijk dat vader en zoon niet verwacht hadden dat de eer aan hem zou zijn,” vertelt Mesqi, terwijl te zien is hoe de jongen door een vredebewaker naar voren wordt gebracht. De burgemeester verlaat beduusd het podium. De uitstraling van de jongen doet me denken aan de veertienjarigen die voor het eerst bij de trainingslocatie kwamen trainen en dachten dat ze heel wat waren - totdat ze grandioos werden ingemaakt. Shawns pogingen om op het podium met de districtsbegeleidster te onderhandelen voelen net zo ongepast uit de hoogte. Die jongen houdt het nog geen dag uit in de arena.

Zodra het plein van District 12 in beeld komt, wordt er in de studio gekreund. Niet per se vanwege het district - denk ik - maar vanwege de stromende regen. De veren op de outfit van de districtsbegeleider hangen sip omlaag en druipen van de regen. Zelfs het trekken van de namen valt enigszins in het water. De escorte heeft twee pogingen nodig om de mannelijke tribuut te trekken, omdat het eerste briefje dusdanig zeiknat blijkt dat het onleesbaar is geworden.

“Oei, dat is wel onfortuinlijk voor ze, zeg.” Tanicia schudt meelevend haar hoofd. “Die worden thuis waarschijnlijk op het matje geroepen. Ik hoop voor ze dat het een hele onverwachte bui was en geen kwestie van matige voorbereiding.” Tanicia klakt met haar tong. Ik maak snel mijn aantekeningen over de tributen, terwijl Mesqi op de achtergrond grapt dat het een spetterende eerste indruk was van de tributen uit 12. De aflevering wordt afgesloten met de oproep om morgenavond weer te kijken voor de nabespreking van de Parade. De aftiteling verschijnt in beeld en Tanicia leunt meteen naar voren. “Zo, dan wil ik nu graag de introductie kijken. Mag ik?” Ze gebaart naar de afstandsbediening. “Kijken jullie mee?”

Ik schud mijn hoofd en sta op. “Nee, dank je,” antwoord ik beleefd. “Het was een hoop informatie en ik laat het liever eerst bezinken.”

“Prima, schat, wat je maar wil. Maar je weet niet wat je mist, hoor!” Tanicia knipoogt. “Ik vertel je de highlights straks bij het avondeten wel.”

Ik knik vertwijfeld en verlaat de coupé om mijn eigen kamer op te zoeken. Achter me hoor ik Mako zuchten. “Weet je wat, het zal wel. Ik kijk wel mee.”