Proloog

“Doe het.” De toon van de vrouw was hard, onverbiddelijk.

“Maar-” Het meisje moest het proberen, ook al wist ze dat het zinloos was. Haar hand trilde. De sjofele straatkat die ze bij zijn nekvel vasthield, spartelde in haar greep en blies hatelijk. “Ik wil niet-”

“Het doet er niet toe wat je wel en niet wil,” viel de vrouw haar scherp in de rede. Ze keek op het meisje neer met ijskoude ogen. “Dit beest is een last. Een obstakel. Als je hem laat lopen, eet hij je avondeten op.” De vrouw bleef even stil om haar woorden te laten bezinken. “En, Meg, wat doe je met obstakels?”

“Uit de weg ruimen.” De woorden kwamen moeiteloos over haar lippen, als een ingestudeerde tekst, maar haar lichaam speelde het stuk niet mee. Haar hand trilde nog steeds, haar blik bleef neergeslagen.

“Precies. Dus doe wat je moet doen en verspil mijn tijd niet zo.”

Het meisje knikte kleintjes. Ze greep de kat steviger vast. Het magere beestje voelde fragiel in haar greep, maar gaf zich niet zomaar gewonnen. Hij klauwde en beet iedere keer dat ze haar andere hand in zijn buurt bracht. Ze hoefde niet opzij te kijken om te weten dat de vrouw iedere handeling nauwgezet volgde en ze kon haar oordeel voelen. Ze moest dit gewoon snel doen. Dan was het snel voorbij.

Het meisje slaakte een kreetje van pijn toen de scherpe nagels van de kat haar arm open haalde. Ze liet het beest los. De kat schoot er meteen vandoor, via de stapel vers gevangen vis, richting het raam. Zijn vrijheid was van korte duur. De vrouw was sneller. In de seconde dat de rode kater langs haar wilde glippen, griste de vrouw hem bij zijn nekvel van de grond. Zonder het oogcontact met het meisje te verbreken, draaide ze het dier de nek om. Het slappe, levenloze lijfje gooide ze vlak voor de voeten van het meisje op de grond. “Aarzeling is fataal, Meg. Als dit de Hongerspelen waren geweest, zou dit soort geklungel je jouw leven hebben gekost - nu kost het je alleen je avondeten. Denk daar maar goed over na.” Ze gaf het meisje nog een minachtende blik voordat ze zich omdraaide en het boothuis uitliep. “We proberen het morgen weer.”