Hoofdstuk 11 (Herschreven)

De trekking van de jongen van District 9 verloopt ook normaal. Als beide tributen op het podium staan, zet Mary het beeld weer even stil. “Dit zijn de tributen van District 9: Amelia Alphys van veertien en Florian Maede van achttien. Wat valt jullie op?” Ze kijkt ons peilend aan. De vraag is duidelijk ook een test - een laatste kans om te bewijzen dat ik het wel serieus neem en wel oplet.

Ik kijk even aarzelend naar Jade. Ze geeft me een knikje dat ik eerst mag, wat waarschijnlijk ook maar beter is - als Jade eerst gaat, heb ik waarschijnlijk weinig meer toe te voegen. “Amelia lijkt heel onzeker,” begin ik aarzelend. Als Mary me niet meteen afkapt, ga ik met iets meer vertrouwen door. “Ze keek erg hulpvragend rond, waardoor ze niet echt over komt als iemand die op eigen benen durft te staan.” Mijn schouders ontspannen een beetje als Mary goedkeurend knikt.

“Ik denk dat ze geen nuttige bondgenoot is,” zegt Jade instemmend. “Florian zou voor jou misschien een bondgenoot kunnen zijn, Day.”

“Tenzij hij die klompen mee blijft nemen, hoor,” onderbreekt Valoria haar, voordat Jade verder kan gaan. “Dat doet het echt niet goed bij de sponsoren. Het is natuurlijk heel leuk om een beetje een inkijkje te krijgen in de rustieke plattelandscultuur, maar verder is het wel echt een modeflater.”

“Eh, ja. Dat natuurlijk ook.” Jade kijkt even verbaasd opzij, schudt dan haar hoofd en kijkt weer naar haar aantekeningen. “Verder viel het me op dat hij erg verward leek terwijl hij naar het podium liep - niet eens per se op de geschrokken manier, maar op de wacht-ik-heb-even-gemist-welke-naam-er-werd-genoemd manier. Het zou kunnen dat hij gewoon snel afgeleid is, maar het kan ook betekenen dat hij misschien wat gehoorproblemen heeft.” Als ze ziet dat we haar alle drie verbaasd aan kijken, slaat ze haar ogen neer en begint ze ongemakkelijk het hoekje van haar kladpapier om te vouwen. “Of, nou ja, dat zou misschien kunnen, denk ik?”

“Erg scherp,” mompelt Mary goedkeurend. Ze noteert zelf iets in haar papieren. “Daar had ik nog niet over nagedacht. Goed om daar in het Capitool even op te letten, want als hij inderdaad gehoorproblemen heeft is dat iets wat jullie een voordeel op kan leveren.”

De Boete van District 10 is weinig bijzonders. Het meisje, Jamaia Wedhern, is pas dertien jaar oud, maar dusdanig klein van stuk dat ze nog wat jonger lijkt. Ik raak het kleine, houten vogeltje aan mijn armband aan en bijt op mijn lip. Het meisje doet me denken aan een vriendinnetje van Livia. Ik probeer die gedachte meteen weer uit mijn hoofd te zetten. De jongen, Bo Davids, blijkt net zo oud als ik, ook al had ik hem ouder ingeschat voordat Mary zijn leeftijd zei. Hij steekt met kop en schouders boven zijn districtsgenote uit, maar hij lijkt verrassend onzeker en voorzichtig als hij haar de hand schudt, alsof hij bang is om het fragiele meisje per ongeluk te breken als hij haar te hard aanraakt. Hij lijkt vriendelijk. Ik schrijf in mijn kladblok dat de jongen misschien een mogelijke bondgenoot zou kunnen zijn.

Ik sla de pagina van mijn kladblok om. Nog twee Boetes te gaan. Op het scherm verschijnt het plein van District 11. Als thuisdistrict van de winnares van afgelopen jaar, Luna Swan, is het plein het afgelopen jaar vaker op televisie geweest. Het Capitool zorgt er altijd voor dat het ook voor alle districten duidelijk is wat het oplevert om de Hongerspelen te winnen. Het hele district wordt beloond met extra eten en goederen en het moment dat alles op het plein werd uitgedeeld was in alle districten te volgen, net als het grote feest dat het Capitool had georganiseerd ter afsluiting van haar Zegetoer.

De eerste tribuut is niet bijzonder opvallend. Ada Young is veertien jaar. Het meisje doet me denken aan een jong vogeltje dat uit het nest is gegooid. Ze is mager, bleek en haar haren zitten in een slordige vlecht waarvan er nu al meer plukken los dan vast zitten. Ze huilt terwijl ze het podium op komt. Als de naam van de mannelijke tribuut, Christian Solis Swan, wordt voorgelezen, slaakt Valoria een kreetje. “Dat meen je niet!” roept ze geschokt uit. “De tweelingbroer van de winnares van vorig jaar? Nou ja, zeg! Dat had ik echt niet zien aankomen. Wat is dat bizar toevallig, zeg!” Ze schudt haar hoofd, terwijl ze met grote ogen naar het scherm blijft kijken. Ze zucht en leunt achterover. “Maar goed, wel fijn voor hem dat hij nu ook de kans krijgt om te stralen! Anders blijf je toch een beetje je hele leven in de schaduw van je zus staan, kan ik me voorstellen.”

“Iets te toevallig, denk ik zo.” Mary schudt met een vermoeide frons. Waar ze tot nu toe vooral zakelijk leek, lijkt er iets van bezorgdheid haar blik in te sluipen. “Wat beroerd voor dat meisje.”

Op het scherm loopt de jongen met grote passen naar het podium, maar een tweede camera houdt ondertussen de winnares van vorig jaar in beeld. Ze blijven elkaar aan kijken tot Christian op het podium staat en zich naar het publiek moet draaien. De jongen heeft zijn handen tot vuisten gebald en heft met een felle blik in zijn ogen zijn kin op - ik weet zeker dat June hem graag zou mogen. Ik kijk vragend naar Mary. “Te toevallig?” vraag ik verward.

De vrouw knikt, alsof het niet meer dan vanzelfsprekend is. “Dacht jij dat de Boete altijd eerlijk verliep, Daniel?” vraagt ze droog. “Je weet toch wel beter.”

Mary’s toon impliceert zo duidelijk dat het idee dat de Boetes altijd eerlijk zouden verlopen belachelijk is, dat ik maar niet zeg dat ik daar altijd wel vanuit was gegaan. Ik kijk naar het scherm en voel een steek van medeleven voor de tweeling. Getrokken worden voor de Spelen is überhaupt afschuwelijk, maar hun situatie is wel heel erg pijnlijk.

“Het is toch ook een klote spel,” mompelt Mary binnensmonds. Ze schudt haar hoofd en klikt door naar de laatste Boete. Tot mijn verbazing biedt een meisje zich aan als vrijwilliger, maar in tegenstelling tot de jongen uit 8 lijkt Dahlia Woods in niets op een getrainde beroepstribuut. Ze is klein en heel mager en lijkt haast onzichtbaar op het podium, maar haar blik is opvallend vastberaden. Alan North is met zijn twaalf jaar de jongste tribuut van de Spelen. Ik wend mijn blik af. De doodsangst in zijn ogen maakt me misselijk - hij is net zo oud als Livia, net zo bang als zij vanochtend was. Maar voor hem is de angst werkelijkheid geworden, ook al hebben de mensen om hem heen hem vast ook verteld dat de kans heel klein is en dat het waarschijnlijk wel goed zou komen. Mary zucht. “De jongste tributen zien is altijd pijnlijk. Ze zijn ten dode opgeschreven. Mijn advies is om in het Capitool uit hun buurt te blijven. Kinderen zoals Alan en Jamaia zijn geen nuttige bondgenoten en ieder gesprek dat je met ze voert, maakt het pijnlijker als ze vroeg of laat gaan sterven.” De mentor bergt haar papieren op en zet de televisie uit. “Goed, hebben jullie voor nu nog vragen?” Als het stil blijft, staat Mary op. “Er is een hoop gebeurd en dit was allemaal veel informatie. We komen vanavond pas aan in het Capitool. Gebruik deze tijd om alles wat te laten bezinken. Ik zie jullie straks bij het avondeten.” Met die woorden loopt Mary de coupé uit.

“Goed…” begint Valoria, als Jade en ik allebei stil blijven zitten. “Zal ik dan maar thee zetten? Iemand koekjes?”