Hoofdstuk 10 (Herschreven)

Op het grote scherm geeft Valoria Jade een klopje op haar schouder en zet ze een stap naar de boetebol. Er vliegen geen stenen door de lucht. Er knalt geen boetebol uit elkaar in een regen van glasscherven en briefjes. Er wordt niet geklapt, er wordt geen schot gelost, er worden geen mensen neergeslagen of afgevoerd. In plaats daarvan wordt er een shot vertoond waarbij Valoria een briefje uit een bol pakt, ingezoomd op haar hand. Valoria slaakt een opgeluchte zucht. “Oh, wat hebben ze dat slim weten te editen, zeg! Het valt helemaal niet op dat de eigenlijke bol kapot is gegaan tussendoor. En in de korte vijf minuten vertraging die op de live-uitzending zitten - indrukwekkend, zeg! Gelukkig hebben we echt professionals achter de schermen.” Ze klapt enthousiast in haar handen, terwijl ze in de uitzending in een close-up het briefje openvouwt en mijn naam voorleest. Ik krimp een beetje ineen. Ook als je weet wat er gaat komen, blijft het klote om te horen, is mijn conclusie. Waar ze bij veel van de andere Boetes de tribuut al in beeld brengen terwijl diegene zich een weg naar het podium baant, blijft dat bij mij buiten beeld. Waarschijnlijk konden ze dan niet makkelijk verbergen hoe het plein er op dat moment eigenlijk aan toe was. Ik verschijn pas in beeld als ik het podium op kom, veel kalmer dan ik me eigenlijk voelde. Het is duidelijk dat puinhoop in 7 niet in beeld willen brengen, want de beelden zijn telkens voldoende ingezoomd om de grond - en de overgebleven boetebol, om geen argwaan te wekken - buiten beeld te houden. Op het scherm geef ik Jade een hand. Ik glimlach kleintjes en geruststellend naar haar en vervolgens naar het publiek. Ik herken mezelf amper. De Boete op het scherm voelt als een compleet andere de Boete die ik ervaren heb, niet alleen vanwege de aanpassingen in het beeldmateriaal. Onze Boete wordt afgesloten met het applaus dat eigenlijk klonk toen de boetebol aan diggelen ging, alsof er geklapt wordt als Valoria ons presenteert - alsof het applaus geen daad van verzet was waarvoor mensen zijn neergeslagen. Ik had niet verwacht dat het zou kunnen, maar de knoop in mijn maag trekt nog strakker samen. Mary zet het beeld weer stil. Valoria glimlacht opgelucht. “Nou, dat is al met al toch nog best degelijk zo. Ik was echt zo bang dat ik nu alsnog helemaal een flater had geslagen, hè? Straks zouden ze me misschien ontslaan! De eerste keer en dan-”

“Daniel.” Mary onderbreekt Valoria’s betoog zonder er aandacht aan te besteden en richt haar haviksogen op mij. “Wat is je opgevallen?”

Ik slik even. “Het hele… incident is eruit geknipt. Daar is niets van te zien,” begin ik aarzelend. Mary gebaart ongeduldig dat ik door moet praten. “Er waren opvallend veel close-ups.” Het werpmes in Mary’s hand begint weer te draaien, wat ik nu al begin te herkennen als een teken dat haar geduld opraakt. “En ik kwam vreemd kalm over, denk ik.”

Jade knikt. “Mag ik delen wat ik heb genoteerd?” vraagt ze aan onze mentor. Mary geeft haar een knikje. “Je lijkt inderdaad erg rustig, maar het is ook wel te zien dat je wel degelijk geschrokken bent. Dat zorgt ervoor dat je niet overkomt als een Beroeps, maar als een beheerst persoon, iemand die de boel onder controle heeft en kalmte kan bewaren. Je straalt een bepaald soort rust en zelfvertrouwen uit-”

“Waar je overigens wel meer van zou mogen laten merken,” mompelt Mary door Jade’s observaties heen, met een oordelende blik mijn kant op.

“Ik denk dat je een goede eerste indruk hebt gemaakt, Day,” concludeert Jade. Het meisje neemt een slok van haar drinken en kijkt daarna weer op. “Oh, en ze hebben niet alles buiten beeld kunnen houden,” voegt ze dan aarzelend toe aan haar relaas. “Of mag ik dat niet zeggen?”

“Hoe bedoel je?” vraagt Valoria verbaasd. “Is het heel erg? Denk je dat ze me dan misschien alsnog wel gaan ontslaan?”

“Ik eh… denk het niet?” zegt Jade aarzelend, in een ongemakkelijke poging om Valoria gerust te stellen. “Het is niet zo opvallend, maar kijk.” Ze wijst naar de linkerdeur van het gerechtsgebouw, die vaker tijdens de close-ups op de achtergrond in beeld was. “Aan het begin van de Boete is er niets aan de hand, maar nu zie je hier duidelijk een deuk in de deur. Een van de stenen kwam er flink hard tegenaan en dat is te zien.”

Mary kijkt niet naar het scherm, maar kijkt peilend naar Jade. “Scherp opgemerkt, Jade,” geeft ze dan toe. “Jouw observatievermogen kan je nog ver brengen in de Spelen.” Onze mentor geeft haar een goedkeurend knikje en kijkt dan weer naar mij. “Jade heeft tot op zekere hoogte gelijk. Door jouw houding tijdens de Boete heb je een goede indruk gemaakt, maar door een zeker incident heb je ook al een schietschijf op je rug. Als je een kans wil maken om de Spelen te overleven, moet jij je in het Capitool voorbeeldig gaan gedragen, Daniel. Je kan je geen fouten veroorloven. Sterker nog, je moet ervoor zorgen dat je in een goed blaadje komt bij het Capitool, anders is de kans groot dat ze je in de arena simpelweg uit de weg ruimen. Ze willen geen rebellen tussen hun winnaars, dus zorg dat ze je niet zo zien.”

In de coupé valt een ongemakkelijke stilte. Ik buig mijn hoofd en knik. “Begrepen,” mompel ik zacht. Ik maak snel wat aantekeningen in het kladblok, ook al weet ik eigenlijk niet goed wat ik moet opschrijven. Gedraag je goed. Maak geen fouten. Zorg dat ze je niet zo zien. Ik heb geen idee hoe ik dit allemaal recht moet zien te breien.

Op het grote scherm begint ondertussen de Boete van District 8. De vrouwelijke tribuut, Olive Temmie, wordt op een normale manier getrokken, maar daarna krijgt ook deze Boete een andere wending. De escort van District 8 besluit namelijk om ‘de eer’ aan haar te geven om de tweede naam te trekken. Hoewel het meisje vrij lang is, lijkt ze meteen een stuk kleiner te worden, terwijl de escort haar hand naar de bol stuurt. Ik wend mijn blik af. “Waarom zou hij haar dat laten doen?” Alsof getrokken worden voor de Spelen nog niet afschuwelijk genoeg is, krijgt ze nu ook nog eens de verantwoordelijkheid over het lot van haar districtsgenoot.

“Inderdaad, dit is belachelijk!” Valoria knikt instemmend. “Dan neem je dus duidelijk je werk als districtsbegeleider echt niet serieus. Dit kan toch niet? Jeetje, wat slordig!”

Het meisje haalt met trillende hand een briefje uit de bol, maar voordat de districtsbegeleider de naam heeft kunnen noemen, klinkt er een schreeuw vanuit het publiek. Iemand biedt zich aan als vrijwilliger. Een lange, gespierde jongen beent zelfverzekerd het podium op. Mary pauzeert het beeld. “Flynn Fobe, achttien jaar. Hij ziet eruit als een beroepstribuut, handelt als een beroepstribuut. Kort samengevat: gevaarlijk. Mijn vermoeden is dat hij familie is van de mannelijke tribuut die drie jaar geleden is vermoord, Ryder Fobe. Dat is waarschijnlijk een gevoelig punt - ik zou jullie adviseren om dat onderwerp in principe te vermijden, maar het kan geen kwaad om het in gedachten te houden.” Mary kijkt fronsend naar het scherm. “Blijf bij hem uit de buurt.”

De uitzending gaat verder naar District 9. Terwijl op het beeldscherm het meisje van 9 wordt getrokken, leunt Jade naar me toe. “Goed, dus ik weet dat Mary zei dat je geen woord meer mocht spreken over die stenen enzo,” begint ze fluisterend, “maar als persoon op het podium vind ik dat ik nog wel recht heb op een beetje meer uitleg.” Ze trekt een wenkbrauw op. “Ik ga er maar vanuit dat het niet persoonlijk was?”

“Wat? Nee! Natuurlijk niet.” Ik haal ongemakkelijk een hand door mijn haar om mezelf een houding te geven. “Het was gewoon… Ik zal het je later wel uitleggen, maar het spijt m-”

Mary pauzeert de Boete en kijkt ons strak aan. Ik stop meteen met praten. Als blikken konden doden dan had Mary waarschijnlijk op die manier de Spelen gewonnen. “Ik begrijp dat jullie het verder zelf kunnen?” merkt ze kil op.

Naast me gaat Jade snel weer recht zitten. “Ik vroeg alleen maar even wat,” protesteert ze zwak, maar het meisje naast me slaat net zo goed haar ogen neer bij Mary’s dodelijke blik.

“Natuurlijk. Prima,” zegt Mary kortaf. Het is duidelijk niet prima. “Aangezien jullie het schijnbaar met z’n tweetjes kunnen, zal ik me er niet mee bemoeien. Vertel, wie denken jullie dat tot nu toe een geschikte bondgenoot zou kunnen zijn?” Als we allebei stil blijven, trekt onze mentor een wenkbrauw op. “Jullie mogen overleggen, hoor.”

Jade en ik wisselen een ongemakkelijke blik uit. “Ik eh…” begint het meisje aarzelend. “Mogen we eerst de rest van de Boetes zien?” vraagt ze voorzichtig.

“Nee,” antwoordt Mary kortaf. “Geef antwoord op mijn vraag.”

Jade krimpt een beetje ineen van Mary’s snauw en kijkt me aan met een hulpzoekende zeg-jij-dan-iets blik. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat Valoria ineens wel heel erg geïnteresseerd haar nagels bestudeerd. “Misschien de tributen uit District 1?” stel ik grappend voor, in een poging om de sfeer wat luchtiger te maken. “Misschien kunnen ze me die handdruk leren.”

Jade schiet in de lach. Ik glimlach, maar mijn gezicht betrekt als ik in mijn ooghoek een flits zie. Nog geen seconde later boort één van Mary’s messen zich op een paar centimeter van mijn hoofd in de rugleuning van de bank. Mijn adem stokt en ik kijk Mary met grote ogen aan. Naast me is Jade ook meteen doodstil geworden. Valoria springt geschrokken overeind. “Mary! Gaat dit niet wat v-” De districtsbegeleider wordt met een scherp handgebaar van Mary afgekapt. Valoria laat zich kleintjes weer op de bonte kussens zakken en slaat haar ogen neer.

Mijn mentor kijkt me strak aan, met alweer een nieuw mes tussen haar vingers. “Als je dit niet onmiddellijk serieus gaat nemen, Daniel Ethan Hale, dan kan ik je niet helpen. Ik ga mijn tijd en energie niet in een roekeloze tribuut steken die niets serieus neemt. Is dat duidelijk?”

“Ja, mevrouw. Sorry, mevrouw.” Ik knik kleintjes en buig mijn hoofd. “Ik eh… denk dat District 6 mogelijke bondgenoten zouden kunnen zijn, maar ik zou graag u advies horen over de tributen van de laatste paar districten.”

“Dat lijkt er meer op.” Mary snuift, maar lijkt toch mijn opluchting vooral nog geïrriteerd en niet meer alsof ze ieder moment nog een mes mijn kant op gaat gooien. “Dan verwacht ik dat jullie het overleggen vanaf nu bewaren voor na de Boetes.” Mary steekt haar hand uit. Ik kijk haar vragend aan, waarop ze ongeduldig iets naast me knikt. Oh. Het mes. Een beetje onwennig trek ik het mes uit de leuning, samen met wat van de donzige vulling. Ik geef het mes terug. “Ik zou je adviseren om in de Arena een wapen dat net naar je hoofd gegooid is niet terug te geven,” merkt ze nuchter op, voordat ze de Boete weer aan zet.