Hoofdstuk 9 (Herschreven)

De eerste Boete verschijnt op het grote scherm en het stemgeluid van de escorte van District 1 klinkt door de ruimte. Naast me heeft Jade het zichzelf comfortabel gemaakt - het meisje zit in kleermakerszit op de bank en kijkt geconcentreerd naar het scherm. Aan mijn andere kant zit Mary met een kleine frons op haar gezicht te kijken en zelfs Valoria kijkt geconcentreerd, hoewel haar nieuwsgierigheid een groot contrast vormt met de ernst van Jade en Mary. Ik dwing mezelf om mijn blik ook op het scherm te richten. Het bekijken van de Boetes is de eerste kans om iets over de andere tributen te weten te komen, het is belangrijk, maar het lukt me niet om dezelfde concentratie op te brengen als de rest.

Als het me lukt om mijn aandacht op het beeld te richten, staan de twee tributen al op het podium en weet ik niet helemaal zeker of Mary heeft doorgespoeld tot dit moment of dat mijn aandacht echt ergens anders was. “Aderyn Cealie Dúfort en Cabe Zedoary Flatway,” begint Mary. “Allebei zijn ze achttien jaar, hebben ze zich vrijwillig aangeboden en zijn ze ervan overtuigd de Spelen te gaan winnen.” De mentor schudt haast onmerkbaar haar hoofd en richt haar koele blik op ons. “Blijf uit hun buurt, zowel in het Capitool als in de arena. Beroeps brengen enkel problemen.”

Jade en ik knikken allebei, terwijl Aderyn en Cabe elkaar op het beeld niet zoals gebruikelijk de hand schudden, maar een ingewikkelde handdruk geven. Op een of andere manier maakt dat het meteen lastiger om de twee meteen als de gevaarlijke en gevoelloze Beroeps te zien die Mary duidelijk wel ziet. Ze lijken vrienden te zijn en tijdens hun handdruk lijken ze een stuk minder gevaarlijk dan zou moeten. Ik houd mijn gedachten voor me en zak een beetje onderuit op de bank als ik me besef dat dit nog heel ingewikkeld gaat worden. Het maakt niet uit dat ze misschien geen gevoelloze moordenaars zijn - dit zijn mijn tegenstanders in de Spelen, erg gevaarlijke tegenstanders zelfs.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik Jade op het kladblok schrijven dat Valoria ons gegeven heeft om notities te maken. Snel volg ik haar voorbeeld op, maar voordat ik heb besloten wat de correcte spelling van ‘Aderyn’ is, start Mary de Boete van District 2 al. Ik neem genoegen met alleen het opschrijven van hun voornamen en richt mijn blik op het scherm om deze keer meteen mee te schrijven. Nog voor er überhaupt een tribuut getrokken is, biedt een meisje zich al aan. Ze beent vol zelfvertrouwen naar het podium. “Dit is Naeve Cynara Divitae,” vertelt Mary, waarop ik besluit om niet eens een poging te doen haar naam goed te spellen. “Ze is zeventien, maar dat maakt haar niet minder een bedreiging.”

Terwijl de escort van District 2 naar de bol loopt, buigt Jade zich naar mij toe. “Zouden ze in de Beroepsdistricten een wedstrijd houden over wie de meest onmogelijke naam voor zijn kind kan verzinnen?” fluistert ze, terwijl er een grijns rond haar lippen speelt. “Hoe denk jij dat je haar naam schrijft?”

“Met doorzettingsvermogen en een flinke dosis geluk, denk ik,” antwoord ik ernstig, maar ik kan een glimlach niet onderdrukken. “Eerlijk gezegd heb ik het namen spellen al opgegeven.”

“Te weinig doorzettingsvermogen, Day,” kaatst het meisje meteen plagend terug. Ze buigt zich weer over haar kladblok, precies op het moment dat Mary geïrriteerd onze kant op kijkt. Snel richt ik mijn blik weer op het beeldscherm, maar zo snel als trekking van het meisje ging, zo langzaam gaat die van de jongen. Meerdere vrijwilligers bieden zich aan, waarna ze volgens een vaste procedure de tribuut uitkiezen. Al snel dwaalt mijn blik weer af en maak ik kleine tekeningetjes in plaats van aantekeningen op het kladblok, maar de procedure neemt ook onnodig veel tijd in beslag.

Mijn aandacht wordt pas weer terug naar het scherm getrokken als Jade naast me in de lach schiet. “Wat?” Ik kijk op. Eén blik op het scherm is voldoende om te begrijpen waarom het meisje naast me zit te proesten, maar het veroorzaakt bij mij enkel een verwarde frons. Het duurt een paar tellen en een blik op de vrouwelijke tribuut op het podium voordat ik me realiseer dat de kleine, witblonde jongen die op weg naar het podium gestruikeld is niet de vrijwilliger voor District 2 is - en dat ik dus langer afgeleid was dan ik dacht.

“Waar zat jij met je gedachten, Daniel?” vraagt Mary scherp. Haar ijzige blik lijkt dwars door me heen te gaan.

Ik verschiet van kleur en buig mijn hoofd. Hoeveel districten heb ik gemist? “Sorry, ik… ik was even-”

“Bloemetjes aan het tekenen?” vraagt de vrouw sceptisch. Ze trekt een wenkbrauw op en kijkt naar mijn kladblok, waar de rand volgetekend is met een patroon van takken, bladeren en bloemen. Met een rood hoofd sla ik de pagina om, maar voordat ik nogmaals mijn excuses aan kan bieden, zucht mijn mentor diep. “Concentreer je, Daniel. Dit is belangrijke informatie.” Ze gebaart naar het scherm, waar de kleine jongen ondertussen is opgekrabbeld, zijn bril heeft gevonden en op het podium staat. De jongen staat te trillen op zijn benen en veegt beteuterd langs een bloedende schram. Mary’s oordelende blik zorgt ervoor dat ik een meelevende opmerking inslik en ik knik enkel snel. “Mary Jones van veertien en Parveen Barleum, vijftien jaar oud,” beschrijft de mentor kortaf. “Ze lijken beiden geen bedreiging als het op fysieke kracht aankomt, maar vergeet ze niet. District 3 staat bekend om hun technisch inzicht en als ze dit in hun voordeel kunnen gebruiken, kunnen ze gevaarlijk uit de hoek komen.”

Ik voel Mary’s blik op me branden en kijk niet op, terwijl ik zorgvuldig haar woorden noteer. Het plekje van de mannelijke tribuut uit 2 blijft open staan, maar daar vraag ik Jade straks wel naar. Ik ben bang dat Mary een mes gaat gooien als ik haar daar nu naar vraag.

Het beeld verspringt naar het plein van District 4. "Ediline Maiti Zosima is zeventien jaar oud. Ze is niet alleen Beroeps, maar net als Samuel uit District 2 een kind van een eerdere winnares. Dit betekent dat ze waarschijnlijk beter is voorbereid op het mentale gewicht van de Spelen." Mary kijkt kort naar mij en ik knik snel, om duidelijk te maken dat ik nu wel luister en schrijf op wat Mary vertelde - ook de informatie over de tribuut uit 2 die ik even gemist had. "Oppassen voor haar dus."

Eén blik op het meisje lijkt direct Mary's woorden te bevestigen. Ze komt qua postuur niet erg intimiderend over, maar het zelfvertrouwen dat ze uitstraalt compenseert daar moeiteloos voor. Haar vuurrode haar lijkt net zo te vlammen als de blik in haar lichte ogen. Het meisje lijkt gevaar uit te stralen, maar naast me zie ik Jade geïnteresseerd wat naar voren leunen om haar beter te bekijken. Mijn districtsgenote vangt mijn blik en glimlacht even. "Niet zo kijken, Day. Ze is cool, maar ik ga me niet door haar laten vermoorden omdat ik even een praatje wil maken."

“Dat is je geraden,” zegt Mary scherp. “Ediline lijkt niet bepaald open te staan voor een gezellig gesprek - in elk geval niet met haar districtsgenoot, Sean Hawkings.” Op het beeldscherm betreedt de volgende vrijwilliger het podium. De jongen is duidelijk een getrainde Beroeps. Hij is achttien jaar, lang en duidelijk sterk. Als Sean zijn hand uitsteekt om haar de hand te schudden, slaat Ediline hem in zijn gezicht - hard genoeg om een rode afdruk op zijn wang achter te laten. Ik hoor Jade naast me ingehouden gniffelen “Ik weet niet precies wat de aanleiding hiervoor is, maar dit wijst erop dat de kans groot is dat Ediline en Sean tijdens de Spelen niet samen zullen werken,” vertelt Mary nuchter. “Dat verzwakt de Beroepsgroep dit jaar onmiddellijk. Doe daar jullie voordeel mee.”

Ook de volgende Boete gaat niet helemaal zoals het eigenlijk hoort. De escorte kondigt met volle overtuiging de vrouwelijke tribuut aan, maar pakt een briefje uit de verkeerde bol. Na enige aarzeling, steekt een jongen van ongeveer mijn leeftijd trillend zijn hand in de lucht. Valoria slaat haar hand geschokt voor haar mond. “Oh nee, het zal je maar gebeuren, hè,” zegt ze met grote ogen, voordat ze begint te lachen. “Nu voelt mijn eerste Boete een stuk minder als een afgang, zeg.” Meteen steekt het schuldgevoel over de stenen gooien weer de kop op - ze moet zich echt een ongeluk geschrokken zijn. “Jeetje, je moest eens weten hoeveel nachtmerries ik hierover heb gehad,” ratelt Valoria door. “Ik heb vlak voor de Boete nog even gecheckt of ik de bollen echt wel goed in mijn hoofd had en niet door elkaar had gehaald en dat soort voorbereiding blijkt dus echt wel te lonen. Ik had ook-”

Voordat Valoria door kan praten over haar uitgebreide voorbereidingen, schraapt Mary haar keel. Onze districtsbegeleider valt stil. Mary heeft het beeld ondertussen op pauze gezet. “Alex Matthew Williams, zestien jaar oud, en Bethany Morray, zeventien jaar oud. Op het eerste gezicht lijken ze allebei geen grote bedreiging, maar houdt ze goed in de gaten in het Capitool. Het gestuntel tijdens de Boete kan voor Alex ook positief uitpakken, aangezien hij meteen de aandacht van potentiële sponsoren heeft getrokken. Als hij dit goed naar zijn hand weet te zetten, kan dat een significant voordeel zijn want sponsoren kunnen het verschil tussen leven en dood betekenen.” Mary kijkt ons peilend aan. “Dat betekent dus ook dat jullie in het Capitool dat niet moeten vergeten. Zorg dat je de inwoners van het Capitool niet tegen je in het harnas jaagt-” Haar blik blijft op mij hangen en ze staart me strak aan. “- voor zover je dat nog niet gedaan hebt, in elk geval.” Ik slik en sla mijn ogen neer. Mary zucht. “Bethany zou een mogelijke bondgenoot kunnen zijn. Houd haar in de gaten.”

Het volgende plein verschijnt in beeld. District 6. Deze Boete lijkt een stuk meer op een Boete zoals ik verwacht had te zien: niemand struikelt op weg naar het podium, niemand wordt geslagen en de escorte haalt de bollen niet door elkaar. Mary pauzeert het beeld zodra beide tributen op het podium staan. “Caithlynn Whiteburg en August Shire. Caithlynn lijkt jonger door haar kleine bouw, maar is zeventien jaar en daarmee één van de oudere tributen. August is vijftien en lijkt geen bijzondere bedreiging, maar wel sterk genoeg om het even uit te houden. Beide tributen zouden mogelijke bondgenoten kunnen zijn.”

Mary wacht heel even tot we klaar zijn met schrijven en klikt dan op een knopje op de afstandsbediening. Het bekende plein van District 7 verschijnt in beeld. Ik pak het potlood meteen wat steviger vast en zie Jade naast me wat onderuit zakken. Ze wendt haar blik af. “Moeten we dit zien?” vraagt ze zacht. “We weten al wie de tributen van District 7 zijn.”

“Ja, dat moet.” Mary zucht. Ze draait een werpmes tussen haar vingers, maar gooit er gelukkig niet mee. “Ik weet dat het confronterend is, maar het is ook belangrijk om te zien hoe je in beeld bent gebracht. Deze Boete is het eerste wat jullie tegenstanders en mogelijke sponsoren van jullie te zien krijgen en het is nuttig om een idee te hebben van hoe jullie door anderen worden gezien.” Het is duidelijk dat er geen ruimte voor discussie is - niet dat ik die met haar aan zou durven gaan. Zoveel is me al wel duidelijk.

Op het scherm begint onze eigen Boete zich af te spelen. Valoria gaat wat meer overeind zitten. Ze frunnikt aan haar nagels en kijkt nerveus naar het scherm, alsof het haar naam is die zometeen uit de bol getrokken wordt. Alsof het haar leven is dat hier vanaf hangt. Ik frons en kijk weer naar het scherm, waar Jade ondertussen het podium op is geklommen. Naast me op de bank is Jade opnieuw net zo wit weggetrokken als op het beeldscherm. Het potlood in haar hand trilt licht. Ik geef haar een bemoedigend kneepje in haar schouder. Jade kijkt me even zijdelings aan en werpt me een schim van een glimlach toe. “Nou, dit is klote,” mompelt ze binnensmonds.

Mary pauzeert het beeld en kijkt haar aan. “Wat valt je op?”

Jade haalt, een beetje trillerig, diep adem, maar als ze antwoord geeft, klinkt haar stem weer stabiel. “Niets bijzonders. Ik ben geen bijzonder opvallende tribuut; niet bijzonder zwak, niet opvallend sterk. Gewoon…” Haar stem sterft weg en ze haalt een beetje verloren haar schouders op.

“Inderdaad.” Mary knikt. “En daar is niets mis mee, want dat betekent dat je ook niet de aandacht van je tegenstanders hebt getrokken. Je wil niet dat andere tributen je als een dreiging gaan zien, want dreigingen moeten zo snel mogelijk uit de weg worden geruimd.” Mary tikt met het mes in haar handen op de leuning van haar stoel. “Het is voor jou waarschijnlijk het meest gunstig om een beetje onder de radar te blijven. Je kan je snel herpakken, bent gevat en scherp en durft te praten. Probeer daarmee mogelijke sponsoren voor je te winnen.” Jade knikt en maakt snel wat notities.

Mary laat de Boete verder afspelen. Ik houd mijn adem in.