Hoofdstuk 8 (Herschreven)

Ik zou graag willen zeggen dat ik mezelf weer herpakte en met dezelfde vastberaden zekerheid achter Valoria aan kon lopen als mijn districtsgenote, maar dat zou een leugen zijn. En niet eens een overtuigende leugen.

Jade lijkt zichzelf verrassend goed herpakt te hebben in de tijd van het afscheid. Met een harde blik in haar ogen en een grimmige trek rond haar lippen loopt ze het gemeentehuis uit, naar de auto die ons naar het treinstation zal brengen. Ik volg haar, maar mijn gedachten zijn nog bij het afscheid. Heel even blijf ik in de deuropening staan, terwijl mijn ogen over het bekende plein van District 7 glijden. Heel even lijkt het allemaal één grote grap te zijn, een nachtmerrie waaruit ik nu ieder moment wakker kan worden.

Valoria werpt een blik over haar schouder en kijkt me vragend aan. "Kom je, Daniel?" Ze houdt de autodeur voor me open en gebaart naar binnen, waar Jade al is gaan zitten.

"Ik-" De trilling in mijn stem verraadt meer van mijn gevoel dan ik zou willen en ik onderbreek mezelf om even diep in te ademen. "Ja, sorry. Ik kom al." Het voelt vreemd om in de auto te stappen en nog vreemder als de motor start en we het centrum van District 7 achter ons laten.

Valoria pakt een enorme stapel papier uit haar tas en zoekt er nerveus doorheen. "Ik had gewoon de tablet aan de lader moeten leggen, papier is zo onpraktisch," mompelt ze binnensmonds, voordat ze zich over haar schouder tot ons richt. "Sorry, schatjes, dit is mijn eerste keer als escorte, dus ik moet even kijken wat ook alweer precies de bedoeling is. Ergens hier moet ik toch de planning hebben…" Ze rommelt nog wat tussen de spullen, maar vist er dan triomfantelijk een papiertje uit. “Hier heb ik het! Goed, eens kijken, wat is precies het plan?”

“Naar de trein, meen ik me te herinneren?” vraagt met districtsgenote. Er speelt een plagende glimlach rond haar lippen, ondanks de ernstige blik in haar ogen.

“Ja, dat klopt, maar-” Valoria kijkt haar via het spiegeltje aan en iets van de spanning lijkt van haar af te glijden als ze de glimlach op Jade’s gezicht ziet. “Dat deel hoef ik dus niet meer uit te leggen.” Ze lacht even en kijkt weer op haar papier. “We zijn iets aan de late kant, maar op zich is dat geen probleem. Straks in de trein zullen jullie eerst jullie mentor ontmoeten. Ze…” Valoria haalt haar schouders op, alsof ze niet zo goed weet wat ze moet zeggen. “Ze is erg recht door zee en zal waarschijnlijk niet veel over zichzelf gaan vertellen, dus ik zal jullie vast iets vertellen. Mary Caddel is de winnares van de 43ste Hongerspelen, die ze op achttienjarige leeftijd gewonnen heeft. Ze is vrij… direct in haar communicatie, maar is tot nu toe lijkt ze een veelbelovende mentor die meerdere sterke tributen heeft begeleid.”

“Zoals Eloise.” Jade knikt nadenkend, haar woorden duidelijk meer als een conclusie dan een vraag. Eloise heeft twee jaar geleden de Spelen gewonnen, waarbij ze ongeveer een kwart van de tributen heeft vermoord. Na naar Spelen is het meisje van het toneel verdwenen en heb ik weinig meer van haar gehoord. Er trekt een rilling over mijn rug. Ik hoop niet dat Mary verwacht dat wij op diezelfde manier de Spelen proberen te winnen - ik denk niet dat ik dat kan.

Valoria lijkt niets van mijn onrust te merken en knikt meteen als ze de naam van de laatste winnares hoort. Ze praat nog even met Jade door over eerdere Spelen en de eerdere tributen, maar hun gesprek gaat volledig langs me heen. Ik richt mijn blik naar buiten: naar de bekende straten van District 7, naar de dure huizen en winkels van het centrum, naar de mensen die zich terug naar hun huizen hebben gehaast om op gepaste manier te vieren dat zij niet degene zijn in deze auto. Het voelt allemaal zo bekend, maar het is niet meer iets bekends waar ik deel van ben. De paar tellen die het kostte om mijn naam van het briefje te lezen, heeft dat voor altijd veranderd.

“We zijn er!” doorbreekt Valoria’s opgewekte stem mijn gedachten. Ik kijk op, om te zien dat we bij het station van 7 zijn aangekomen. Jade en ik stappen uit. De laatste keer dat ik hier ben geweest, was nadat Kez’ oudere broer was getrokken - in een poging nog een glimp van zijn broer op te vangen zijn Kez en ik hierheen gegaan. Ik vraag me af of de jongen hier nu opnieuw tussen de mensen staat, of mijn familie hier staat, om het echte afscheid zo lang mogelijk te rekken. Ik kijk rond, maar het normaal zo rustige station staat nu vol met mensen en overal om ons heen klikken camera’s van vroege journalisten. “Loop maar snel door. Jullie mogen je debuut voor de pers in het Capitool maken.” Valoria duwt zacht tegen mijn schouder, maar zwaait met haar andere hand al glimlachend naar de pers.

“Hopelijk krijgen we daarvoor eerst even pauze,” hoor ik Jade zachtjes mompelen.

Ik werp het meisje een zwakke glimlach toe. “Doen ze in het Capitool aan pauze, denk je?” vraag ik hoofdschuddend. We lopen tussen de mensenmenigte door naar de trein. Ik recht mijn rug en kijk nog een laatste keer zoekend om me heen, in een poging een glimp op te vangen van een bekend gezicht. Het is een vergeefse poging. Voor het eerst in mijn leven stap ik een trein in, gevolgd door Jade en tot slot Valoria.

Met een zachte ruis sluiten de deuren van de trein zich achter ons, waardoor het geluid van District 7 verstomt. "Nou, dat ook weer gehad," verzucht Valoria, enigszins opgelucht. Ze draait zich met een warme glimlach naar ons om en maakt een groots gebaar naar de coupé van de trein. Ik kijk mijn ogen uit. De coupé is enorm, ingericht met grote banken, een gevulde tafel en een enorme televisie die meteen in het oog springen. "Dit deel van de trein functioneert de komende uren als woonkamer. Het is wat klein, maar voor die paar uurtjes is het hartstikke prima. Goed genoeg, in elk geval." De escorte trapt haar torenhoge hakken uit en laat zich op de bank zakken, waarna ze zoekend rond kijkt. “Goed, waar is-”

Voordat ze haar zin af kan maken, komt het antwoord op haar vraag de kamer al binnen stampen - Mary Caddel, winnares van de 43ste Spelen en onze mentor, komt de ruimte in, maar gunt ons geen blik waardig. Ze richt haar staalharde blik onmiddellijk op Valoria. “Je bent te laat,” snauwt ze de escorte toe.

“Dat valt best mee. Jij was er toch ook-” begint Valoria enigszins verontwaardigd, maar ze klapt meteen haar mond dicht als ze Mary’s ijzige blik opvangt - of misschien als ze de messen aan Mary’s riem zien glinsteren. “Oke, we zijn misschien een beetje aan de late kant, maar ik kon het afscheid toch niet zomaar afkappen! Dat is juist zo’n mooi moment.” Ze glimlacht en gebaart met een knipoog in de richting van Jade en mij. “We hebben blijkbaar gewoon hele leuke tributen dit jaar.”

“Fantastisch.” Mary zucht, maar richt nu eindelijk haar blik op ons. In plaats van zich voor te stellen of ons te begroeten, laat ze haar ogen enkel peilend over ons heen glijden, terwijl de stilte steeds langer duurt en steeds oncomfortabeler wordt.

Nerveus werp ik een blik op Jade en Valoria, maar die lijken net zo min te weten wat hoe ze zichzelf een houding moeten geven. Onzeker zet ik een stapje naar voren en steek mijn hand naar haar uit. “Mijn naam is Daniel, maar iedereen noemt me Day,” stel ik mezelf aarzelend voor.

Het blijkt meteen dat mijn aarzeling niet meer dan terecht was. In plaats van mijn hand aan te nemen, trekt Mary sceptisch haar wenkbrauwen op. “Daar was ik van op hoogte. Net zoals de rest van heel District 7 en binnenkort heel Panem,” merkt ze koeltjes op. Haar botte antwoord zorgt ervoor dat ik mezelf helemaal geen houding meer weet te geven. Beteuterd laat ik mijn hand zakken. Voordat ik mezelf voldoende herpakt heb om een antwoord te verzinnen, gaat Mary al verder, haar koele blik nog steeds strak op mij gericht. “Wat was dat voor vertoning bij de Boete?” snauwt ze me toe.

“Ik- sorry, wat?” stamel ik van mijn stuk gebracht.

“Hou je niet van de domme, Daniel.” Mary stapt naar voren en meteen heb ik spijt van het feit dat ikzelf naar voren was gestapt. De vrouw is iets langer dan ik, maar het voelt alsof ze hoog boven me uit torent. “Die stunt met die stenen was ronduit dom en ontzettend roekeloos. Ik weet niet of ik iets kan beginnen met een tribuut die geen moment nadenkt over zijn acties.”

Ze verheft haar stem niet, maar de woorden klinken veel te luid en galmen door mijn hoofd. “Ik… ik dacht- maar…” hakkel ik. Ik stap onzeker naar achteren, een poging om meer tijd en ruimte te creëren om mijn gedachten op orde te krijgen. Ze heeft gelijk. Het was dom en roekeloos, maar ze begrijpt het verkeerd. “Ik had-”

“Ik wil geen zwakke verklaringen,” bijt ze me geërgerd toe. “Het is duidelijk dat je niet na hebt gedacht - ik zie niet in hoe je anders wil verklaren dat je nota bene met een steen in je zak het podium op bent geklommen. Ik wil horen dat je me begrijpt en ik wil een tribuut zien waar ik mee kan werken.” In een flits schiet haar hand naar haar riem en amper een tel later vliegt er een werpmes door de ruimte. Het mes boort zich met een klap in de armleuning van een stoel. De kracht en de precisie van haar worp laten me nog verder ineen krimpen. Het was een worp uit frustratie, niet gericht op mij, maar het is duidelijk dat ze me moeiteloos zou raken als dat wel haar bedoeling was. Op dezelfde ijzige toon gaat Mary verder, ongevoelig voor mijn schrikreactie. “Door deze actie sta je nu al met 1-0 achter op de rest en het Capitool is nog niet eens in zicht. Je zal hard je best moeten doen om dit weer een beetje recht te zetten voor de Spelen beginnen, anders zullen de spelmakers er persoonlijk voor zorgen dat jouw kanon gaat voor het eind van de eerste dag. Is dat duidelijk?”

Haar woorden dreunen net zo door mijn hoofd, als haar mes in de leuning dreunde. Ik merk dat ik sta te trillen op mijn benen en ook mijn stem trilt. “J-ja, mevrouw,” weet ik moeizaam uit te brengen. Ik bijt op mijn lip en sla mijn ogen neer, omdat ik niet weet waar ik anders heen moet kijken.

De vrouw zucht en als ze verder praat, is haar toon tot mijn opluchting iets minder messcherp dan eerst. “Ze zullen gezien hebben dat je de steen bij je had, maar je hebt het niet openlijk in beeld gehad en dat werkt in je voordeel. Vanaf nu moet je geen woord meer spreken over dit onderwerp en zeker in het Capitool niet. Je weet van niets, bent ervan geschrokken en bent het absoluut niet eens met dit soort acties. Duidelijk?” Als ik snel knik, steekt ze haar hand uit. “Geef de steen aan mij, dan is dit onderwerp afgerond.” Ik haal met trillende vingers de steen uit mijn broekzak en overhandig het bewijsmateriaal van onze actie aan mijn mentor. Ze schudt haast onmerkbaar haar hoofd, alsof ze ergens ondanks alles had gehoopt dat ik geen steen zou hebben, maar pakt de steen dan van me aan. Zonder een woord te zeggen bergt ze de steen op, waarna ze haar onpeilbare blik weer op mij richt. “Goed, laten we maar eens kijken of er ook goede dingen zijn” verzucht ze, niet erg hoopvol. “Kun je nog iets anders dan stenen gooien?”

Ik blijf stil, te geschrokken van haar tirade van net om een antwoord te verzinnen. Jade schraapt haar keel en doorbreekt zo de gespannen stilte. Eindelijk verlegt Mary haar aandacht van mij naar mijn districtsgenote. "Ik ben snel, heb een goede conditie en kan goed klimmen. Ik heb geen ervaring met wapens, maar ik ben een vlugge leerling," somt het meisje eerlijk op. Ze heeft haar kin een stukje opgeheven en kijkt Mary met fonkelende ogen aan, alsof ze onze mentor uitdaagt om een soortgelijke preek tegen haar af te steken.

Tot mijn opluchting blijft die preek uit. Mary kaatst haar standvastige blik terug, maar verheft noch haar stem noch haar mes. De vrouw knikt enkel, haast goedkeurend. "Mooi. Dat zijn nuttige vaardigheden om te overleven. En jij?" Ze richt haar blik weer op mij.

"Ik eh- kan…" begin ik, met niet eens een kwart van het zelfvertrouwen dat Jade in haar woorden wist te leggen. Onder de afwachtende, oordelende blik van de winnares lukt het me helemaal niet meer om op woorden te komen, niet nu mijn hoofd nog tolt van de loting, het afscheid en haar tirade daarstraks. "Nou, ligt eraan hoe-"

"Hij is in elk geval sterk, dus qua fysieke kracht is hij in het voordeel," onderbreekt Jade me, terwijl ze tegen mijn bovenarm port. "Houthakker?" vraagt ze me. Ze glimlacht vluchtig, waarmee ze duidelijk maakt dat ze deze redding zeker bewust deed. Ik werp haar een dankbare blik toe en knik.

Mary zucht hoofdschuddend, maar vraagt gelukkig niet door. In plaats daarvan beent ze met grote stappen naar de kast en tekent er een grote cirkel op, met daarin een kleinere cirkel. Valoria doet haar mond open om te protesteren, maar krabbelt terug als Mary haar ijzig aankijkt. "Om te zien wat voor vlees ik in de kuip heb, gaan we even een eerste test doen." Ze loopt terug naar ons, haalt een mes van haar riem en steekt het uit, met het heft naar ons toe. "Richt op de kleinste cirkel."

Jade aarzelt heel even, maar pakt het mes dan aan, om het meteen naar de kast te gooien. Het mes raakt het midden van de cirkel perfect, maar blijft niet in de kast steken. Ze bijt even op haar lip en fronst. “Mag ik nog eens proberen?”

“Je moet harder gooien,” adviseert Mary, terwijl ze een tweede mes van haar riem haalt. Jade gooit nogmaals en deze keer raakt het mes de rand van grote cirkel, maar blijft het trillend in de kast steken. Mary knikt. “Nu jij,” zegt ze kortaf, voordat Jade kan vragen om een derde poging. Ze reikt me het mes aan.
“
Ik-” begin ik vertwijfeld, maar als ik de ijzeren blik in haar ogen zie, slik ik mijn protest in en pak ik aarzelend het mes aan. Het gewicht van het wapen voelt vreemd in mijn hand, vreemd vertrouwd en toch heel anders. Ik heb vaker messen vast gehad, de uren houtsnijden in de meubelzaak hebben het hanteren van een mes gewoon gemaakt, maar ik had niet verwacht ermee te moeten gooien. Mary’s bestuderende blik maakt me nog nerveuzer en als ik mijn voet naar voren zet en mijn arm hef, kan ik niet voorkomen dat mijn hand een beetje trilt. De gedachte dat ik over een paar dagen op deze manier een wapen zou moeten richten op een echt persoon maakt me misselijk. Ik probeer de gedachte van me af te schudden en gooi het mes, om niet meer geconfronteerd te worden met het gewicht van het wapen in mijn handen. Het mes raakt de cirkel, maar ketst af op het hout in plaats van erin te blijven steken.

Mary knikt, haar blik net zo onpeilbaar als bij Jade. “Probeer je zenuwen onder controle te houden. De worp was niet heel vreselijk, maar met een trillende hand zal het mes niet stabiel je doelwit raken. Probeer het nog eens.”

Voor ik kan protesteren, duwt ze nog een mes in mijn handen. Het trillen neemt alleen maar toe en het lukt me niet om het te stoppen. Het trillen wordt alleen maar erger en het volgende mes blijft nog minder in de kast steken dan de eerste poging. Ik richt mijn blik omlaag en probeer de misselijkheid weg te slikken. Ik wil geen messenwerpen en wapens vasthouden. Het voelt zo verkeerd.

Tot mijn opluchting duwt Mary niet nog een mes in mijn handen. Ze verzamelt haar messen en gebaart naar de banken. “We hebben nog exact drie uur en vierentwintig minuten voordat we in het Capitool aankomen. Om jullie kansen zo groot mogelijk te maken, gaan we die tijd optimaal benutten - te beginnen met het kijken van de Boetes.” Ze gaat zelf in een stoel zitten en neemt de afstandsbediening in handen. Het scherm licht op. “Ga zitten, dan gaan we eens kijken tegen wie jullie het op zullen moeten nemen.”