Hoofdstuk 6 (Herschreven)

Nadat mijn zus en haar man de kamer verlaten hebben, ben ik niet lang alleen. De deur zwaait met veel meer kracht open dan helemaal goed is: de scharnieren kraken en de deurklink komt hard genoeg tegen de muur om een deuk achter te laten. Kez en Juniper komen binnen. Kez stormt meteen naar binnen en trekt me in een lompe omhelzing, terwijl June zichzelf stilletjes op de bank laat zakken. “Day-” begint de jongen schor. Zijn stem breekt. Een kort moment blijft hij zo staan, voordat hij me weer loslaat en vloekend tegen de bank trapt. Juniper trekt snel haar benen op om te voorkomen dat Kez haar een blauwe plek op haar schenen bezorgt.

“Hoi jongens,” begroet ik mijn vrienden met een zwakke glimlach, maar mijn stem voelt instabiel en schor. Ik voel June’s onderzoekende blik op me rusten, maar voordat zij iets kan zeggen of ik iets kan vragen, begint Kez weer te praten - of eigenlijk te vloeken.

"Dit is zó oneerlijk," raast de jongen gefrustreerd. "Het slaat helemaal nergens op. Als er iemand is die het niet verdiend om naar de Spelen te moeten dan ben jij het wel - het kan haast niet kloppen. Het kán niet. Mijn hemel, ik had me moeten aanbieden. Ik wilde me echt aanbieden, maar ik was zo verbaasd en kon niet nadenken en-" Kez onderbreekt zichzelf om nogmaals te vloeken en zijn ogen kwaad droog te vegen. "Jouw familie heeft je nodig - ze kunnen je niet missen - en ik had kunnen helpen. Jij bent veel harder nodig dan ik, maar ik heb de enige kans die ik had om te helpen verpest en… ik…" Zijn tirade eindigt in een hopeloos handgebaar en de jongen laat zich verslagen op de leuning van de bank zakken.

Ik schud langzaam mijn hoofd, ook al brengen zijn woorden de zorgen om mijn familie meteen weer naar boven. "Jouw familie heeft jou net zo goed heel hard nodig, Kez." Mijn woorden klinken verrassend kalm en stabiel en vormen een groot contrast met de woordenstroom van Kez - en ook met de onrust die ik zelf voel. Het is alsof ik iemand anders hoor praten, veel kalmer en een stuk standvastiger dan ik, maar toch zijn het mijn woorden die door de stroom aan emoties breken en weer rust creëren. "Je hebt niets verpest. Je familie wil je niet kwijt, man. Je bent nodig hier." Ik ga tussen mijn vrienden op de bank zitten. "Het is oké, Kez."

"Dat is het niét." Zijn woorden komen er scherp uit en hij kijkt gefrustreerd op, maar toch lijkt hij langzaam te kalmeren. De brandende woede maakt plaats voor een verslagen blik. "Hoe kun je zelfs nu nog zeggen dat het oké is, Daniel? Het is helemaal niet oké." Kez’ stem slaat over en zijn woorden gaan over in een snik. De jongen verbergt zijn hoofd in zijn handen. "Ik haat dit. Ik haat dit zo erg.” Nu zijn frustratie plaats maakt voor verdriet ziet hij er klein en kwetsbaar uit. Ik leg een hand op zijn arm en zoek naar de juiste woorden om hem gerust te stellen, maar Juniper kijkt me aan en schudt kleintjes haar hoofd. Ze gebaart dat ik niets moet zeggen; er zijn geen woorden nodig nu. Het voelt gek om niets te zeggen, maar eerlijk gezegd weet ik ook niet zeker of ik ook maar iets had kunnen zeggen door de brok in mijn keel. Kez zucht diep en leunt dan verslagen naar achteren. Hij veegt zijn wangen droog, maar nieuwe tranen glinsteren in zijn ogen. “Ik… Ik had gewoon écht gehoopt dat ik deze kamer nooit meer van binnen zou zien,” fluistert de jongen kleintjes.

Het is niet de eerste keer dat Kez hier zit. Een aantal jaar geleden is zijn oudere broer getrokken voor de Spelen. Zoals hij hier zit is het net alsof we weer dertien zijn, alleen kan ik deze keer niet blijven om troost te bieden. Deze keer ben ik degene die moet vertrekken om de arena in te gaan. Deze keer is alles anders.

Er valt een zware stilte, tot June ineens begint te praten. Ze heeft haar blik neergeslagen en houdt haar ogen strak op de vloer gericht. “Ik… het spijt me.” Het zijn de eerste woorden die over Junipers lippen komen sinds ze de kamer binnen is gestapt. Haar stem trilt. “Het is allemaal mijn schuld. Als ik had geweten dat- ik had niet…” fluistert ze stilletjes. Het meisje balt haar handen zo stevig tot vuisten dat haar knokkels wit worden. “Die stenen - het was een stom plan. Ik had jullie hier nooit in mee mogen slepen. Ik had dit nooit gedaan als ik had geweten dat-” Haar stem slaat over, maar ze schudt haar hoofd en weet zichzelf meteen weer te herpakken. June kijkt me recht aan, voordat ik ook maar de kans krijg om te reageren op haar woorden. “Waarom heb je niet gegooid, Day?” vraagt ze.

Kez en ik wisselen een snelle blik uit. “Ik heb wel gegooid,” begin ik aarzelend, waarop mijn vriendin onmiddellijk haar wenkbrauwen optrekt. “Alleen had Kez twee stenen bij zich, waarvan hij er maar één had gegooid.”

Junipers gezicht betrekt en ze fronst. “En dus dacht jij dat het een goed idee zou zijn om die steen maar mee te nemen naar het podium, waar het complete Capitool het zou kunnen zien?” vraagt ze. Het meisje klemt haar kiezen op elkaar en de ergernis is duidelijk hoorbaar in haar stem. “Day, je bent een schat, maar dat was echt een slecht idee.” Ze slaat haar armen over elkaar en richt zich nu tot Kez, met een strenge blik in haar ogen. “En wat dacht jij dat je aan het doen was? Twee stenen, Kez?”

De jongen haalt opgelaten zijn schouders op. “Ja, nou, voor het geval dat, weet je wel?” mompelt hij binnensmonds, waaruit duidelijk blijkt dat dit niet iets is waar hij vooraf over na had gedacht.

"Jij ongelofelijke idioot," snauwt June de jongen toe. "Jullie allebei." Ze probeert haar kalmte te bewaren, maar de muur die ze om zichzelf heen heeft gebouwd brokkelt langzaam af waardoor haar bezorgde blik duidelijk te zien is. Het meisje duwt haar vingernagels in de bank en klemt haar kiezen op elkaar. "Geef maar aan mij. Ik regel wel wat."

Ze steekt haar hand uit, maar ik schud langzaam mijn hoofd. "Dank je, June, maar jullie lopen een groter risico dan ik, op dit moment." Ik haal mijn schouders op, maar het lukt niet om de woorden zo luchtig te brengen als ik had gewild. De verborgen woorden galmen hard na: ik ga toch al naar de Spelen.

Juniper lijkt te willen protesteren, maar ze stopt meteen met praten als de deur opnieuw open gaat. De tijd is om. Het meisje bijt even op haar lip, maar knikt dan met tegenzin. "Doe je best, oké? Hoofd uit en gaan, wat het ook kost. Je kan dit." Ze staat op en omhelst me snel.

Kez volgt haar voorbeeld. Mijn vriend kijkt me recht aan en zijn ogen staan verrassend kalm - ernstiger dan ik ooit gezien heb. Zijn woorden zijn geen betuiging van steun of goedbedoeld advies; het is een belofte. "We wachten op je, Day."