Hoofdstuk 5 (Herschreven)

“Day-” Ik kijk op, maar krijg niet eens de kans te reageren, voordat mijn oudere zus naast me op de grond knielt en haar armen om me heen slaat. “Oh, Day...” herhaalt ze zacht, alsof haar stem zou breken als ze harder praat - of misschien zou ik dan breken.

“Kyra.” Mijn stem slaat over. “Ik-” Het lukt me niet om de juiste woorden te vinden. Mijn zus houdt me stevig vast en ik laat mijn hoofd op haar schouder rusten. De omhelzing van mijn zus voelt veilig en vertrouwd. Ik wil niet loslaten, maar ik weet dat ik geen andere keuze heb dan mezelf weer bij elkaar rapen. Met moeite weet ik mezelf weer enigszins te herpakken. Het beklemmende gevoel van verdriet heeft nu plaats gemaakt voor een zwaar gevoel van leegte. Ik veeg mijn gezicht droog en kijk op. Mijn blik gaat van Kyra naar haar man Derek. Verrassend makkelijk lukt het me om te glimlachen, ook al weet ik dat mijn ogen niet mee lachen. “Fijn dat jullie er zijn.” De woorden klinken vreemd formeel, onpersoonlijk, alsof ze niet voor mij zijn gekomen maar voor een onbekende.

Derek glimlacht wat ongemakkelijk terug en loopt nu ook verder de kamer in. Hij legt zijn hand troostend op mijn schouder. “Natuurlijk zijn we er. Dit… het is-” De jongeman slikt moeizaam en haalt nerveus een hand door zijn haar, terwijl hij naar de juiste woorden lijkt te zoeken. Hij valt stil en haalt in een gefrustreerd gebaar zijn schouders op en vloekt binnensmonds.

Zijn vergeefse poging en onhandige gestamel zorgen ervoor dat mijn glimlach nu oprechter wordt. “Ik weet het,” zeg ik instemmend, waardoor hij wat minder nerveus lijkt te worden. “De Spelen zijn ineens wel heel echt nu.” Ik huiver. Tot nu toe waren de Spelen meer een boze droom; angstaanjagend, maar iedere Boete zijn we ongeschonden doorgekomen, iedere keer de opluchting dat het niet onze werkelijkheid was geworden - tot nu. Ineens zit ik middenin deze boze droom, zonder een kans om wakker te worden.

Kyra doorbreekt de stilte in de kamer door trillerig in te ademen. Ze laat me los en staat op. “Misschien kunnen we beter op de bank gaan zitten, daarvoor staat er tenslotte eentje.” Ze glimlacht geforceerd en steekt een hand uit om me overeind te helpen. Ik laat me omhoog trekken en ga weer op de bank zitten. Kyra kijkt me zijdelings aan alsof ze iets wil zeggen, maar zodra onze blikken elkaar kruisen, wendt ze haar blik weer af.

Ik pak haar hand vast en geef haar een bemoedigend kneepje. “Is er iets wat je wil zeggen?” vraag ik zacht.

Tranen wellen op in haar ogen. Derek gaat achter haar staan en legt zijn handen nu op haar schouders, maar Kyra kijkt ons allebei niet aan. “Ik- ik moet je mijn excuses aanbieden.” Haar stem trilt en nog steeds houdt ze haar blik op de vloer gericht.

“Hoe bedoel je?” vraag ik verward. “Waarvoor zou j-”

“Wacht,” zegt ze zacht, terwijl ze kort in mijn hand knijpt. “Ik was nog niet klaar. Ik moet alleen even-” Ze maakt een vaag gebaar naar zichzelf en veegt de tranen van haar gezicht, Mijn zus doet een poging om haar ademhaling weer onder controle te krijgen, maar begint alweer te praten voordat het volledig gelukt is. “Het spijt me dat ik de laatste jaren zo weinig thuis ben geweest. Het spijt me zo dat ik alle verantwoordelijkheden thuis op jou heb gelegd. Het is niet eerlijk van me en dat weet ik. Ik wist dat ik vaker moest komen en dat ik jullie zou moeten steunen, maar ik kon het niet.” Kyra schudt haar hoofd, wat de machteloosheid in haar stem alleen maar sterker maakt. “Thuis zijn gaf me zoveel stress en het gaat nog steeds niet goed met mama en ik kon er gewoon niet tegen. Ik kon niet altijd maar helpen en alles regelen en alles oplossen. Ik- Ik kon het niet meer.” Eindelijk kijkt ze op. De tranen stromen over haar wangen. De blik in haar ogen is smekend, haast wanhopig. “Ik had jullie niet in de steek mogen laten, Day. Ik had nooit alle zorgen en verantwoordelijkheden op jou mogen neerleggen. Ik had er moeten zijn, maar ik was er niet - en nu is er geen tijd meer om het goed te maken.”

Sprakeloos kijk ik mijn zus aan. Het is waar dat ze in de afgelopen drie jaar steeds minder thuis is geweest, maar al die jaren zijn we altijd welkom geweest in haar huis en heb ik nooit het gevoel gehad dat ze ons in de steek heeft gelaten. Kyra is er altijd geweest. Ze was altijd bereid te helpen als het nodig was, ook in de jaren nadat ze getrouwd is en uit huis is gegaan. “Kyra, je hoeft helemaal niets goed te maken,” zeg ik zacht. Ik pak allebei haar handen vast en kijk haar vol overtuiging aan. “Ik neem je helemaal niets kwalijk. Je hebt niemand in de steek gelaten. Je hebt nu een lieve man, een eigen huisje en straks een eigen gezin, maar je bent ook nog altijd mijn zus en dat ben je altijd gebleven. Het is oké. Je hebt niets verkeerd gedaan.”

Kyra schudt haar hoofd. “Ik… ik had-” Ze bijt op haar lip en kijkt me aan. Ze lijkt me niet helemaal te geloven, schuldgevoel flikkert in haar ogen. “Het voelt zo verkeerd. Als ik dit had geweten-”

“Als ik dit had geweten, was ik vanochtend mijn bed niet uitgekomen,” onderbreek ik haar met een scheve glimlach. Ik knijp zacht in haar handen. “Het is oké, Kyra.” Mijn zus kijkt me recht aan, alsof ze in mijn ogen opzoek is naar een leugen, maar knikt dan kleintjes. Ze is duidelijk niet overtuigd, maar probeert het te geloven. “Ik vind het alleen nog steeds een beetje jammer dat ik geen eigen kamer heb gekregen in jullie nieuwe huis,” merk ik plagend op, in een poging de sfeer wat te verlichten.

Het werkt. Mijn zus geeft me een por en glimlacht zwak. “Je hebt mijn oude kamer thuis gekregen, Daniel. Daar heb je al geluk mee, want Mara wilde daar heel graag slapen.” We blijven naast elkaar zitten en praten, terwijl de laatste minuten veel te snel voorbij gaan. Het kloppen op de deur is het teken dat onze tijd voorbij is.

“Dus…” hakkelt Derek aarzelend, als Kyra en ik allebei stil vallen, maar bewegingloos blijven zitten. De jongeman steekt een hand naar me uit. Ik sta op en schud hem de hand. “Veel eh- succes, Day. Wees voorzichtig.” Derek knikt me bemoedigend toe.

Ik glimlach flauw. “Ik zal mijn best doen. Let goed op elkaar, oké? Ook op mama en de rest.” De woorden zijn al over mijn lippen voordat ik erover na heb kunnen denken. “Ik bedoel- jullie hoeven niet alles op te vangen, maar-” voeg ik er snel aan toe, “gewoon een oogje in het zeil houden. Voor het geval dat… Nou ja-”

Mijn zus legt geruststellend haar hand op mijn schouder. “Dat komt goed, Day. Maak je geen zorgen over thuis.” De vastberadenheid in haar ogen zorgt ervoor dat de last op mijn schouders iets minder zwaar voelt nu. Het komt goed. Kyra en Derek zullen thuis opletten. Opnieuw wellen tranen op in mijn ogen en Kyra schudt kleintjes haar hoofd. “Oh, jij idioot,” zucht ze zacht, terwijl ze me in een laatste stevige knuffel trekt. “Vergeet niet dat ik- nee, dat wij allemaal heel veel van je houden, Daniel, wat er ook gebeurt.”

“Dank je, Kyra,” zegt ik zacht. Ik veeg mijn ogen droog en geef zus een kus op haar wang. “Ik hou ook heel veel van jullie - en maak je geen zorgen over welke verloren tijd dan ook, oké?” stel ik haar zacht gerust. “Je hebt niets verkeerd gedaan.”

Nu is het mijn zus die weer tegen de opkomende tranen moet knipperen. Ze knikt aarzelend en laat me dan met duidelijke tegenzin los. Kyra geeft me een dankbaar kneepje in mijn hand, maar zet dan een stap naar achteren. “Nee, Day, jij bedankt,” zegt ze zacht. Haar stem trilt van alle emoties, maar haar ogen stralen een kalme zekerheid uit. “Bedankt voor alles.”