Hoofdstuk 3 (Herschreven)

De bekende structuur van het praatje voorafgaand aan de Boete is zoals gebruikelijk niets aan. De burgemeester verteld met een strak gezicht wat over de Donkere Dagen van opstand tegen het Capitool, terwijl de escorte in schril constrast met de toon van de burgemeester en de sfeer op het plein er blij bij staat te klappen. Voor deze ene keer zorgt het verhaaltje wel voor een welkome afleiding: het helpt me om mijn aandacht te verleggen van de steen in mijn zak, naar het plein om me heen. Ik probeer over de menigte heen te kijken om mijn zusjes te vinden, maar die staan ergens aan de andere kant van het plein en zijn allebei niet bijzonder groot. Voor zover ik over de massa heen kan kijken, ga ik ze nooit kunnen vinden.

Naast me rolt Kez met zijn ogen terwijl de burgemeester vertelt over de gulle giften van het Capitool aan de winnaar van de Spelen. “Ik zou dat dus echt nooit mijn strot uit krijgen, wat een slijmbal” mompelt hij met een boze frons. “Het is walgelijk en kruiperig. Hij is nog net niet de schoenen van het Capitool aan het kussen.” De jongen maakt een boos gebaar naar het podium, maar houdt zijn toon gelukkig gedempt genoeg dat het alleen voor mij en misschien de jongen voor hem te horen is.

Ik geef hem een por. “Hou je mond, Kez. Niet het moment,” sis ik hem zachtjes toe.

Op het podium maakt de burgemeester plaats voor de escorte. Een jonge vrouw op veel te hoge naaldhakken - de hakken lijken boomstammen voor te moeten stellen - trippelt naar voren. Ze glimlacht breed en schraapt haar keel. “Het is nu eindelijk tijd voor het moment waar jullie allemaal voor gekomen zijn: de trekking! Nog even en dan zullen we weten welke stralende tributen ons prachtige District 7 dit jaar mogen vertegenwoordigen in de Hongerspelen.” De woorden van Valoria Ivory, de nieuwe districtsbegeleidster van dit jaar, klinken vrolijk over het plein en laten een ijzige stilte achter. Niet het daverende applaus of gejuich waar ze duidelijk op gehoopt had, maar de drukkende stilte die ieder jaar op de dag van de Boete over het district heerst. Valoria fronst verbaasd en enigszins teleurgesteld, maar ze herpakt zich snel. “Zoals altijd, dames eerst!”

Alle aandacht verschuift naar het vak van de meiden. Mijn ogen zoeken opnieuw zonder succes tussen de groep naar mijn zusjes. Het tikken van Valoria’s torenhoge hakken voelt ongepast luid, haast oneerbiedig, in de zware stilte, maar tegelijkertijd is het op dit moment het enige geluid dat mijn stormende gedachtes doorbreekt. Niet mijn zusjes. Niet Mara, niet Livia. Als mantra blijf ik die wens herhalen.

Tergend langzaam, maar ook veel te snel, pakt Valoria een brief uit de glazen bol. Ze vouwt het papiertje langzaam open en buigt zich dan met een stralende glimlach en onverborgen enthousiasme voorover naar de microfoon. “En de gelukkige vrouwelijke tribuut die ons prachtige district zal vertegenwoordigen is… Jade Layla Hallows!”

Weer die stilte; alleen doorbroken door onrustig geschuifel aan de kant van het plein waar alle meiden staan. De gemengde gevoelens zijn duidelijk voelbaar. Ingehouden adem wordt opgelucht uitgeblazen nu ze veilig zijn en ik merk dat mijn schouders ook wat ontspannen - mijn zusjes zijn veilig en het is ook geen andere bekende. Tegelijkertijd worden blikken ook neergeslagen om die opluchting te verbergen, uit respect voor het meisje dat wel getrokken is. De kinderen in het vak van de vijftienjarigen wijken uiteen en een meisje blijft verloren staan. Jade Layla Hallows. Het meisje staat te trillen op haar benen en doet een vergeefse poging om opkomende tranen weg te vegen. Langzaam loopt ze richting het podium en met iedere stap weet ze meer zelfvertrouwen te veinzen, maar het meisje ziet lijkbleek en ik kan vanaf hier haar handen zien trillen.

"Nu?" vraagt Kez naast me. Mijn vriend heeft zijn hand stevig om de steen geklemd en verplaatst zijn gewicht van zijn ene voet naar de andere. Ik zie niets van mijn aarzeling in hem terug; Kez lijkt niet te kunnen wachten om iets heel erg stoms te gaan doen.

De twijfels die even uit mijn gedachten waren door de Boete, komen als een vloedgolf weer opzetten. "Kez-" begin ik aarzelend, maar ik slik de woorden weer in en schud mijn hoofd. "Nog niet." Ik klem mijn vingers om de zware steen in mijn broekzak. Het korte moment van opluchting over dat er geen bekende is getrokken, maakt meteen alweer plaats voor meer spanning. “Misschien…” Ik slik moeizaam. "Ik bedoel, weten we zeker dat dit een goed idee is?" fluister ik gedempt.

Kez fronst. "Ja." Hij aarzelt geen moment. De jongen verstevigt zijn grip op zijn steen en kijkt me recht aan. "Kom op, Day, je kan nu niet terugkrabbelen. June rekent op ons allebei. We hebben toch samen besloten om dit te doen?"

Nee. Ik heb nergens mee ingestemd. Ik denk dat dit een stom en gevaarlijk plan is. Ik wil dit helemaal niet. Ik knik. “Ja, dat weet ik,” fluister ik niet overtuigd, “maar wat als we per ongeluk iemand raken? Wat als we betrapt worden?” Mijn blik schiet nerveus naar de vredesbewakers die langs de randen van het plein staan te wachten. Ze letten amper op en lijken voornamelijk verveeld, maar het is algemeen bekend dat de vredesbewakers niet erg genadig zijn - en stenen naar het podium gooien is niet zomaar iets.

“Hier hebben we het toch al over gehad, Day. Ze kunnen er onmogelijk achter komen als we die stenen eenmaal gegooid hebben en als we goed richten komt het echt wel goed. Nu ineens besluiten niet te gooien is veel gevaarlijker.” Er sluipt een onmisbare toon van irritatie in zijn stem. “Daarbij gooit June sowieso en we kunnen haar niet zo laten stikken.” De jongen richt zijn blik weer op het podium, duidelijk niet op andere gedachten te brengen. “Ik krabbel niet terug als een lafaard, maar jij mag zelf bedenken wat je doet.”

“Kez…” verzucht ik onzeker. Ik kijk hem aan, maar de jongen houdt zijn blik strak op het podium gericht. Het lijkt niet alsof hij echt ziet wat er gebeurt; zijn blik is afwezig en vol emoties. Vertwijfeld blijf ik stil. Dit is een heel erg slecht idee, maar ergens heeft Kez ook gelijk: June gooit sowieso en ze rekent op ons en nu terugkrabbelen zorgt vooral voor een grotere kans om betrapt te worden.

Ik richt mijn blik op het podium, waar het meisje ondertussen haar plaats naast Valoria heeft ingenomen. Ze beantwoordt de vragen van de escorte met een verrassend stabiele stem. Ondanks dat haar handen zichtbaar trillen en ze lijkbleek ziet van angst, staan haar ogen vastberaden. “Wat ben jij een dappere meid,” zegt Valoria stralend. De escorte lacht en klopt het meisje op haar schouder. "Nou, dames en heren, dan is het nu tijd om te zien wie de mannelijke tribuut zal worden!" Ze laat de microfoon los en draait zich om richting de bol.

"Nu, Daniel," zegt Kez kortaf, duidelijk met al zijn concentratie bij het werpen. Meteen voegt hij daad bij woord door zijn steen met een grote boog richting het podium te gooien. Ook vanaf de andere kant van het plein vliegt er een steen naar voren. De jongen kijkt me afwachtend aan en vist zuchtend een tweede steen uit zijn broekzak. “Ik doe het zelf wel,” mompelt hij geïrriteerd. Ik bijt op mijn lip, maar gooi mijn steen dan ook, voordat Kez zijn tweede steen gooit.

Eén steen mist de bol, maar komt met een luid gekraak tegen de deur van het gemeentehuis. Valoria gilt en precies op dat moment raakt de tweede steen de glazen bol wél. De steen maakt een flinke barst in het glas. Valoria wankelt achteruit op haar hakken, verliest haar evenwicht en valt met een gilletje achterover op het podium. Jade zet ook snel een stap opzij, om meer afstand tussen zichzelf en de bol te creëren. Het voelt als een eeuwigheid, maar in werkelijkheid is het slechts een kwestie van seconden totdat de derde steen ook het doelwit raakt. Onder het gegil van Valoria begeeft het glas van de bol het. Luid krakend wordt het podium bezaaid onder een deken van glasscherven en briefjes.

Valoria valt stil. De escorte slaat haar handen voor haar mond en staart met grote ogen naar de ravage op het podium. Voor een paar seconden is het doodstil op het hele plein - alsof heel District 7 zijn adem inhoudt. Maar dan beginnen er ineens enkele mensen te klappen. Kez staat naast me met een grijns van oor tot oor. “Het is gelukt,” fluistert hij haast onverstaanbaar. “We hebben het echt gedaan.”

Ik glimlach trillerig terug, maar mijn glimlach betrekt meteen bij het horen van een geweerschot. Het lijkt enkel een waarschuwingsschot, hoop ik, maar de andere vredesbewakers zien het schot als een signaal om zich een weg door de mensenmenigte te banen om de stenenwerpers ofwel de bron van het applaus te achterhalen. Het klappen sterft meteen weg en verstijfd kijk ik toe hoe de vredesbewakers genadeloos een aantal mensen neerslaan en wegvoeren - onschuldige mensen die niets verkeerd hebben gedaan. Zonder het applaus keert de zware stilte weer terug, veel zwaarder en drukkender dan eerst.

“Oh hemel,” stamelt Valoria. De escorte ziet bleek van schrik, maar doet een goede poging om zichzelf snel te herpakken. Een vredesbewaker loopt het podium op om haar overeind te helpen, terwijl een aantal anderen de briefjes wat bij elkaar vegen en de scherven van de bol alvast weghalen. De man maakt een strak gebaar naar haar mond en begint met haar te praten. Deze keer is haar stem niet over het plein te horen. De microfoon staat uit. Na een korte woordenwisseling loopt de vredesbewaker weg. Valoria kucht even, waardoor het meteen duidelijk is dat de microfoon weer aanstaat, en strijkt zenuwachtig haar jurk recht. “Laten we dit maar zien als de voorbode voor een veelbelovende Spelen,” lacht ze dan luchtig. Ze tovert weer een glimlach op haar gezicht en zet een aarzelend stapje naar voren, tussen wat opwaaiende papiertjes en waarschijnlijk wat resterende scherven. Ze vist behendig een briefje van de grond en schraapt opnieuw haar keel. “Goed dan, na een korte onderbreking - spanningsopbouw, laten we maar zeggen - is het nu toch tijd om te ontdekken welke mannelijke tribuut dit jaar het mooie District 7 mag vertegenwoordigen.” Valoria vouwt het briefje open. “Daniel Ethan Hale.”

Om me heen hoor ik het onrustige geluid van opluchting, verborgen in respectvolle stilte. Om me heen zie ik vrienden opgeluchte blikken uitwisselen en elkaar op de schouder slaan. Om me heen gaat de wereld verder, maar ik sta stil en mijn lichaam voelt zwaar, alsof ik ook nooit meer vooruit zal gaan. Mijn eigen naam klinkt ineens vreemd en afstandelijk, als een onbekende, maar het is mijn naam die werd voorgelezen.

"Day-" Kez' stem klinkt verstikt. Ik kijk op. De woede en haat zijn uit zijn blik verdwenen en de jongen staart me met grote ogen aan. "Nee. Maar…"

Zijn woorden brengen me terug in het hier en nu. Ik ben getrokken voor de Hongerspelen. Ik duw mijn nagels in mijn handpalmen. Het voelt echt. Het is echt. Ik moet meedoen aan de Spelen. Dan valt mijn blik op de steen die Kez nog altijd in zijn hand geklemd heeft. In alle commotie van de brekende bol is hij zijn tweede steen vergeten te gooien. Hij is dood als ze hem betrappen met die steen op zak. Ik leg mijn hand kort op die van hem, een troostend gebaar, maar pak ondertussen de steen van hem over. Kez’ ogen worden groot van verbazing als hij beseft wat ik aan het doen ben. “Ik regel dit. Het komt wel goed.” Mijn stem klinkt vreemd ver weg in mijn eigen oren, alsof ik iemand anders hoor praten. Kez schudt langzaam zijn hoofd terwijl tranen opwellen in zijn ogen, maar laat de steen dan los. Met een zwak knikje draai ik me richting het podium, voordat de vredesbewakers onze kant op komen om me erheen te dwingen. De groep kinderen wijkt meteen uiteen om me erdoor te laten, geluidloos en met starende blikken vol medelijden.

In alle jaren dat ik de Boete heb gezien - eerst vanaf de zijkant, toen ik nog niet meedeed, maar mijn oudere broer en zus wel, en later vanaf het plein tussen de menigte - heb ik vaak nagedacht hoe ik gereageerd zou hebben als het mijn naam was geweest die werd voorgelezen. Ik heb me afgevraagd of ik zou huilen en in paniek zou raken, zoals sommige tributen, of dat ik eerder zou verstijven, me niet zou kunnen bewegen. Schijnbaar geen van beide. Er daalt een vreemde, onwerkelijke kalmte over me neer, terwijl mijn benen als vanzelf bewegen. Ik beklim het kleine trappetje naar het podium - de glasscherven kraken onder mijn schoenen en prikken in mijn dunne schoenzolen, een deel van de overige briefjes worden meegenomen door een windvlaag.

Valoria kijkt me stralend aan. "En daar is dan ook de mannelijke tribuut van dit jaar!" zegt ze enthousiast. "Dit belooft een fantastische Spelen te worden!" Haar woorden gaan volledig langs me heen, omdat ik ondertussen vlug mijn blik over het plein laat glijden, op zoek naar mijn zusjes of mijn vrienden. Ik kan ze niet vinden. Alle gezichten lijken vreemd, het hele plein lijkt gevuld met onbekende mensen die meters ver bij me vandaan zijn. Onherkenbaar. Onbereikbaar. Valoria's hand op mijn schouder laat me opschrikken uit mijn gedachten. "- Jade Layla Hallows en Daniel Ethan Hale! Vrolijke Hongerspelen en mogen de kansen immer in jullie voordeel zijn." Ze glimlacht en stapt achteruit, waarbij ze onopvallend gebaart dat we elkaar de hand moeten schudden.

Ik steek mijn hand uit naar het meisje naast me. Ze lijkt me kort aan met vochtige ogen en ik glimlach voorzichtig naar haar. Een glimlach richting mijn districtsgenote en het publiek, maar vooral gericht tot mijn familie. Ik kan ze zo snel niet vinden in de menigte, maar dit is de enige geruststelling die ik ze nu kan geven. Het meisje voor me fronst even verward, maar wendt haar blik meteen weer af. Toch schudt ze mijn hand met meer kracht dan ik had verwacht - ondanks haar trillende vingers is haar greep krachtig. Mijn blik glijdt terug richting het plein, maar het uitzicht wordt geblokkeerd door de witte kostuums van vredebewakers, die ons afschermen van het publiek en ons naar binnen begeleiden. De zware houten deuren vallen met een klap dicht, als laatste bevestiging van de harde realiteit: ik doe mee aan de Hongerspelen.