Fanfic

Hiiiii iedereen, dit is de eerste keer dat ik iets naar de krant stuur, dus ik hoop dat jullie het leuk vinden. Laat iets weten als jullie hier meer van willen lezen.




Daniël

Het is de eerste schooldag. Danny is aan het sterven van de stress, hij hoopt dat de mensen op zijn nieuwe school een beetje lief zullen zijn. Hij is maar pas naar het Capitool verhuisd uit District 7, en is nog niet helemaal gewend aan hoe mooi en groot alles hier is. Hij wandelt de klas binnen. Iedereen zit al neer en de juf zegt: "Je bent nog net op tijd, we gingen net beginnen. Iedereen, dit is Daniël, onze nieuwe klasgenoot. Wees allemaal lief voor hem." Danny kijkt naar zijn nieuwe klas. Iedereen staart hem aan. De juf zegt dat hij mag gaan zitten. Er is nog maar een plekje vrij, helemaal achterin. Danny baalt, normaal zit hij altijd vooraan zodat hij op alle vragen kan antwoorden. En nu zit hij waarschijnlijk naast een veel te luid- hij ziet wie op de bank naast het lege plekje zit en kan plots niet meer denken. De gouden lokken van de jongen omkaderen een engelachtig gezicht. Zijn ogen stralen vol vastberadenheid. Waarom zit deze prachtige jongen alleen? De jongen kijkt op van zijn boek. Zijn ogen ontmoeten die van Danny. Hij lacht naar hem. Danny wordt overspoeld door vlinders.

"Ben je oké?" Vraagt de jongen lachend. Danny kijkt hem even verwart aan. Dan bedenkt hij dat hij inderdaad al even niet geademd heeft. 

"Ja hoor, helemaal, gewoon een beetje wennen." Hij probeert het ongemakkelijke moment weg te lachen en gaat zitten. De rest van de les kan hij niet focussen omdat hij zichzelf er steeds aan moet herinneren te blijven ademen.


De knappe jongen naast hem is zich nergens van bewust. De hele les lang fluistert hij sarcastische opmerkingen in Danny's richting zonder op te merken hoe rood diens gezicht wordt. Voor hij het weet, gaat de bel om aan te geven dat het pauze is. De jongen springt enthousiast op. "Tijd voor een rondleiding," verklaart hij, alvorens de klas uit te marcheren. Danny vermoedt dat het De bedoeling is dat hij hem volgt en rent achter de jongen aan.

"Wacht, roept hij heigend, hoe heet je? Waar ga je naartoe?"

De jongen stopt abrupt en draait zich om, opeens bewust van Danny's bestaan.

"Oh juist. Mijn naam is Christian, maar jij mag Chris zeggen. Ik wil je graag onze school tonen."

"Ehm oké?"

"Hoe moet ik jou noemen, Daniël?"

Zijn stem leek te druipen van de honing terwijl Chris Danny's naam uitsprak. Hij had hem even goed honingbijtje of liefje kunnen noemen. Liefje? Waarom klonk dat nog wel goed, en waarom wilde Danny dat woord dolgraag uit Chris' mond horen? Waarom dacht hij hier nog steeds over na? Chris keek Danny met zijn indringende ogen aan, die als versteend stond en nog steeds geen antwoord had gegeven op zijn vraag.

"Ik zal voor Day gaan," besloot hij daarom. En daarmee was de kous af. "Volg je mij? Ik heb veel te tonen."

Opeens merkte Danny hoe leeg de gang was, en hoe dicht Chris bij hem stond, hoe kalmerend de aanwezigheid van deze onbekende jongen wass op deze nog onbekendere plek. Hij voelde Chris' vingers langs zijn arm strijken, naar beneden, de stevige greep van zijn hand om die van hem, een ruk die Day zijn evenwicht deed verliezen.

"Kom je nu? Ik zei toch volg mij." Chris leek lichtelijk geïrriteerd en hoewel Day normaal iedereen blij probeerde te houden, moest hij toegeven dat hij het best schattig vond.


Chris geeft weinig uitleg tijdens de "rondleiding". Af en toe geeft hij tips zoals wat de beste klimboom is, of waar je je het best kan verstoppen als je geen zin hebt om naar de les te gaan. Verder stelt hij vooral veel vragen. "Waar zat je vroeger op school? Waarom ben je daar weggegaan? Wat is je lievelignskleur? Welke hobby's doe je? Heb je een vriendin?"

"Eeeeh... Groen?"

"Heb je een crush op iemand dan?"

Voordat Danny een manier kan bedenken om zich uit deze situatie te praten, sprint Chris de speelplaats op. Danny blijft even stomverbaasd achter met een brandende vraag. "Heeft Chris een crush?" Vreemd, normaal kunnen dat soort dingen hem niet schelen. Zijn blik volgt de knappe jongen. Dan ziet hij waarom die zo opeens weggerend is. Chris staat half in gevecht met een paar jongens. Naast hem ligt een meisje op de grond. Danny rent er naartoe en werpt zich tussen Chris en de jongens in. "Wat is hier aan de hand? Kunnen we dit niet uitpraten?"

"Nee," reageert Chris boos. "Ze hebben Luna geduwd."

Danny doet zijn best de situatie te kalmeren, terwijl de realisatie langzaam binnensijpelt. Daar heeft hij zijn antwoord, Chris heeft een vriendin. Danny heeft geen tijd om teleurgesteld te zijn, maar draait zich naar het meisje toe. 

"Alles oké?" vraagt hij, terwijl hij haar recht helpt. 

"Ja, dankjewel. Ik ben het gewoon. En Chris probeert te helpen, maar hij maakt de situatie meestal enkel erger."

Over Chris gesproken, Danny merkt op dat die verdwenen is. Hij kijkt in het rond tot hij de jongen ziet aangestormd komen met een stok in zijn handen, klaar voor de aanval. Wanneer Chris tot de realisatie komt dat de pestkoppen weg zijn, laat hij zijn stok zakken en verklaart triomfantelijk: "Ik heb hen weggejaagd."

Dan gaat de bel.


Christian

Na school gaat Chris meteen naar zijn kamer om op te ruimen. Het is een puinhoop, en over een uurtje komt Daniël naar zijn huis om een groepswerk te maken. Dan mag de boel er echt niet zo bij liggen. Chris kan zich niet voorstellen wat de jongen zou denken. Zelf is zijn kamer vast altijd netjes, zo perfect is Day wel. Terwijl Chris zijn best doet alle rondslingerende spullen in een kast te duwen, verschijnt in het deurgat zijn zusje.

"Wat ben je aan het doen," Vraagt ze.

"Waarom ben jij hier?" Snauwt hij terug.

Luna haalt haar schouders op. "Nieuwsgierige buurvrouw misschien."

"Wel, zou je weg kunnen gaan? Ik heb dingen te doen." Chris zet nu zijn volle gewicht tegen de kastdeur, die weer langzaam opent zodra hij hem loslaat. 

"Kunnen wel, maar ik vind dit best interessant om te zien eigenlijk. Zeldzame gebeurtenis, is er een gelegenheid?"

"Als je het echt moet weten, er komt straks een vriend langs."

"Jij hebt vrienden? Nog meer groot nieuws."

"Hou je bek, Luna, je hebt hem daarnet toch gezien?"

"Oh die? De jongen die je nog geen hele dag kent? Ja het spijt me, maar hij zag er niet bepaald uit alsof hij in de buurt wou blijven van de gek met een stok."

Daar schrok Chris even van. Hij had er niet aan gedacht dat Daniël misschien alleen maar met hem omging omdat ze naast elkaar moesten zitten. Hij voelde zich ongelooflijk dom. Luna moest zijn plotse triestheid gemerkt hebben, want ze kwam langzaam de kamer binnen. 

"Zal ik je anders even helpen met al je rommel in die kast te puzzelen? Dan kan je teminste wel nog een goede tweede indruk maken."

"Dankje."

In stilte haalden de twee alles weer uit de kast en plaatsten het zorgvuldig terug, hun bewegingen ritmisch als van een vierarmig wezen.

Toen ging de bel.


Daniël [\b]

Danny vindt het moeilijk om zijn zenuwen onder controle te houden terwijl hij wacht voor de grote houten deur. Het huis ziet er zo veel chiquer uit dan hij verwachtte. Binnen hoort hij gestommel, dan even stilte. Ten slotte zwaait de deur open en verschijnt het breed lachend hoofd van Chris. 

"Daar ben je, Day! Kom binnen." 

Dan verdwijnt Chris weer. Aarzelend duwt Day de deur verder open en loopt achter hem aan. Hij krijgt geen tijd om stil te staan bij de grootsheid van het gebouw, aan een sneltempo wandelen ze door de imposante gangen.  Dan een trap op. Uit zijn ooghoek vangt hij een glimps op van het meisje op de speelplaats. Is zei hier ook? Hij probeert de steek van jaloezie die hem doorsnijdt weg te drukken. Hij kent Chris niet eens, dit zou hem niets mogen schelen.


Aangekomen op Chris' kamer, gaan de jongens op bed zitten. Chris slaat een boek open en ze beginnen te werken. Voor een van hen het doorheeft, zijn er uren voorbij. 

Een lichte paniek komt over Day wanneer hij op de klok kijkt. Hij klopt het boek toe en probeert onhandig recht te komen. 

"Ik denk dat ik beter ga, we werken dit morgen wel af. Ik moet thuis zijn voor het eten." 

"Wil je anders hier blijven eten?" Vraagt Chris met een schattige glimlach. 

"Dat is heel lief, maar dan moet ik straks in het donker naar huis wandelen."

"Ik wandel wel met je mee."

"Ik wil geen last zijn. Denk je dat je ouders het oké zouden vinden als ik bleef?"

"Het kan mijn vader niets schelen. We hebben toch genoeg eten."

"Goed dan, als het van hem mag..."

Day valt achterover door de vering van het bed wanneer Chris plots opspringt. De jongen loopt tot aan de deur van zijn kamer, haalt diep ader en schreeuwt: "Vader, mijn vriend eet met ons mee vanavond."

Als antwoord klinkt er stilte. Chris draait zich terug naar Day. "Ziezo, dat is in orde", zegt hij met dezelfde lieve glimlach.


Wanneer Day Chris de eetkamer involgt, verwondert hij zich over de perfectie waarmee de tafel gedekt is en het overvloed aan eten. Aan het hoofd van deze lange, symmetrisch gedekte tafel, zit een man van middelbare leeftijd. Hij kijkt nors.

"Ga zitten," mompelt hij, alsof Day net een examen is binnengewandeld. De vragen die hij stelt, dragen bij aan die sfeer.

"Dus jij bent bevriend met Christian?"

"Ja, meneer."

"Waarom?"

"We zitten ik dezelfde klas, meneer."

"Zit er niemand anders in die klas dan?"

Day weet niet wat te antwoorden. Naast hem staat een knalrode Chris. Dan gaat de deur open. Daar staat het meisje van de speelplaats weer. Ze glimlacht lief, op dezelfde manier als Chris maar net iets minder schattig. 

"Hey," zegt ze. "Daniël, toch? Ik heb veel over je gehoord."

Day stamelt wat terug in de aard van: "Is dat zo?"

"Hou je kop, Luna," mompelt Chris terwijl hij op een stoel gaat zitten. Het meisje trekt zich er niets van aan. 

"Ik ben Luna, de zus van deze idioot hier. Ik geloof dat wij elkaar al kort ontmoet hebben," zegt ze terwijl ook zij gaat zitten.

Day hoort niets na het woord zus. Automatisch neemt hij plaats op de laatste lege stoel, recht tegenover hun vader. Ondanks de ongemakkelijke situatie, voelt Day zich verrassend opgelucht. Luna is Chris' zus. Onbewust verschijnt een stralende glimlach op zijn gezicht.


Al snel beginnen Day en Luna te praten over vanalles en nog wat, en Day besluit dat hij het ondanks het gestaar van de vader en de vreemde netheid van het huis best gezellig vindt bij de familie Swan. Luna vertelt vol passie verhalen over haar vrijwilligerswerk in het ziekenhuis van hun vader, en vertelt de nieuwste roddels over iedereen op school. Zelf spendeert Day de meeste tijd met complimenten te geven over het eten. Later op de avond begint hij ook over zijn zusjes, waar hij vandaan komt en waarom hij van school veranderd. Chris zit er even stil bij als zijn vader. Op zijn gezicht staat een bedrukte uitdrukking te lezen, maar wanneer Day bezorgd vraagt of alles oké is, haalt hij zijn schouder op en zegt: "Natuurlijk. Het is toch gezellig."

"Let maar niet op die aansteller," reageert Luna. Wil je nog wat saus?"


Christian [\b]

Uiteindelijk is dan toch de tijd gekomen dat Day weer naar huis moet. Zoals beloofd, loopt Chris met hem mee. Ook al is hij blij om wat tijd alleen met Day door te brengen, heeft hij niet veel zin om te praten. Sinds het avondeten is zijn humeur serieus verstoord door Luna die zijn vriend probeerde te stelen. Hij vond dat die twee iets te goed overeenkwamen. Ja, ze hadden allebei altijd dezelfde vrienden gehad omdat Chris en Luna vaak met elkaar omgingen en nu eenmaal allebei een fantastische smaak in mensen hadden. Maar toch kon Chris is er niet tegen dat zij ook goede vrienden met Day werd. Day was van hem en van hem alleen. Meteen probeerde hij zichzelf te vertellen dat hij niet zo bezitterig mocht doen, hij kende de jongen nog maar een dag en waarschijnlijk zag Day hem als niet meer dan een klasgenoot. Chris wist dat hij moest kalmeren.


Hij keek naar de knappe gedaante naast hem. De bruine lokken die duizend kleuren leken te hebben onder de schaarse belichting van de straatlantaarns, de vastberaden blik in zijn ogen en tedere lippen. Hij wenste dat hij hier en nu kon stoppen en hem kussen. Maar de jongen naast hem liep nietsvermoedend verder. 

Chris besloot dat hij een vraag moet stellen om de stilte te doorbreken.

"Vind je het een beetje leuk op je nieuwe school?" Meteen was hij boos op zichzelf dat hij geen interessantere vraag kon bedenken. Day antwoorde toch.

"Ja, ik weet het niet, het is anders."

"Goed anders of slecht anders?"

"Wel, de twee. Ik ben bijvoorbeeld blij dat ik jou heb leren kennen, maar tegelijk mis ik mijn oude vrienden. En er voelt niets bekend hier, alsof ik op elk moment perongeluk iets fout kan doen. Maar dat betekent natuurlijk ook dat er veel nieuws te ontdekken valt en dat is natuurlijk wel weer leuk. Het voelt overweldigend allemaal."

"Begrijp ik. Zelf voel ik me even verloren wanneer mijn vader me meeneemt naar het ziekenhuis."

"Werk jij daar ook al? Zoals Luna?"

"Ja. Maar ik ben niet zoals haar. Zij lijkt hiervoor geboren, maar mijn vader wil dat ik hem opvolg. Ik kan nog geen scalpel vasthouden zonder bang te zijn dat ik iemands ogen eruit steek."

Day lach vulde voor een kort moment Chris' buik met geluk.

"Ik ben zeker dat het niet zo rampzalig is. Als je even goed bent met verband als met ons groepswerk, denk ik dat het wel goedkomt."

"Laten we hopen, want helaas heb ik niet echt een andere keuze."

"Houdt je vader je gegijzeld of zo?"

"Zo goed als. Het is al een wonder dat hij me vanavond met je mee liet wandelen in plaats van te studeren."

"Aha, dus ik heb je bevrijd uit je toren?"

"Zeer zeker, edele prins. Hoe kan ik u bedanken?" 

Opnieuw die lach die als een zonnestraaltje klinkt.

"Mag ik daar even over nadenken, mijn prinsesje?"

"Natuurlijk, alles voor u, mijn held."

Day was was nu zo hard aan het lachen dat hij even stil moest staan om op adem te komen. Even voelde Chris een warm, rustig gevoel over zich neerdalen terwijl hij zo naar zijn vriend keek. Voor een moment was hij gelukkig. Tot hij terugdacht aan hoe Day eerder die avond op dezelfde manier om Luna had zitten lachen. Zijn borst vulde zich met triestheid en hij trok zich weer in stilte terug. Day leek het prima te vinden om zo rustig naast elkaar te lopen, beide in gedachten verzonken, genietend van het moment en de heldere avondlucht.


Uiteindelijk kon Chris de stilte niet meer aan en besloot weer eens het eerste te zeggen dat in hem opkwam.

"Je kon het precies wel vinden met Luna."

"Ja inderdaad, ze is een heel leuk meisje. Je hebt geluk met haar als zus."

Chris zucht diep. "Ik weet het."

Hij versnelde zijn pas een beetje zodat hij Day niet meer kon aankijken. Gelukkig kwamen ze al snel bij Days huis aan. In vergelijking met dat van Chris zat het er best armzalig uit, maar er kwam wel een heerlijke geur van versgebakken brood naar buiten waaien.

"Hier is het," zei Day. "Ik zou vragen of je binnen wil komen, maar mijn zusjes slapen vast al."

"Geen probleem, ik moet sowieso terug naar huis."

Chris begon zich alweer om te draaien, toen hij een hand op zijn schouder voelde. Day keek hem vriendelijk aan.

"Hé Chris,  ik vond het heel gezellig vanavond. Dankjewel om mij zo welkom te doen voelen hier. Ik hoop dat we vrienden kunnen worden."

"Ik vond het ook leuk, moeten we vaker doen."

"Tot morgen dan?"

"Tot morgen."

Chris kon een glimlach niet onderdrukken terwijl hij wegwandelde. Hij had een vriend gemaakt, en wat voor een. Hij kon er zijn vinger niet opleggen, maar er was iets in Day dat hem automatisch blij maakte als hij in zijn buurt kwam. 

Maar al snel vervaagde de herinnering aan Days mooie lach en kwamen andere gedachten bovendrijven. Waarom zou iemand als Day vrienden willen zijn met Chris? Misschien bedoelde hij het ook niet zo, en wilde hij gewoon vaker langskomen. De reden dat hij het zo gezellig vond vanavond was natuurlijk Luna. Gebruikte Day Chris om dichter bij Luna te komen? Hij probeerde de gedachte te verdringen. Hij had Day helemaal zelf leren kennen. Het was mogelijk dat iemand hem leuk kon vinden. Hij moest blij zijn dat Day vrienden met hem wou zijn. Hij moest stoppen met piekeren.

Die nacht bleef in Chris' hoofd een duistere draaimolen voor chaos zorgen. Of eerder een duistere kermis, kermismuziek inclusief.



Daniël [\b]


De volgende dag na school hangt Danny opnieuw met Chris uit. Luna is er ook weer bij. Ze hebben hem naar een rustig parkje gebracht en nu praten ze over vanalles en nog wat, alsof tijd er niet toe doet. Danny voelt de zon branden op zijn huid, hij bestudeert het gezicht van zijn nieuwe vriend en beseft opeens hoe veel geluk hij heeft dat hij deze mensen is tegengekomen. Hij wenst dat deze droom kan blijven duren. Dan stormt Chris opeens weg.

Zoals je kan zien is dit waar ik nog niet helemaal uitgezocht had hoe het volgende hoofdstuk zou gaan. Ik had wel al de rest van het plot uitgedacht, maar weet niet wanneer ik tijd zal hebben om dit verder uit te schrijven (expres slecht schrijven is ook maar voor even leuk) dus bij deze kan je zelf kiezen of je wil weten hoe het verdergaat.

- Day hangt regelmatig gezellig met Chris en Luna uit als vrienden

- Chris krijgt de "realisatie" dat Day enkel vrienden met hem is omdat hij closer wil worden met Luna.

- Chris vermijdt Day een hele tijd

- Day is triest

- Op een bepaald moment spreekt hij hem aan en vraagt wat er is, waarna Chris uitbarst en heel zijn complottheorie uit de doeken doet.

- Day zegt dat dat niet waar is, halve liefdesverklaring

- Chris is dom en steekt nog een tirade af

- *de kus*

- realisatie

- en ze leefden nog lang en gelukkig