Hoofdstuk 2 (Herschreven)

We konden Mara niet overtuigen om de koekjes met ons te delen - in elk geval niet voor de Boete nog. Aangezien we al wat lekkers hadden voor lunch zouden de koekjes voor na de Boete zijn, helaas. Als gezin wandelen we naar het plein waar de Boete zal plaatsvinden, net als veel andere families. Over het hele district lijkt een drukkende stilte te hangen, zoals altijd op deze dag, en zoals altijd op deze dag is het een grote opluchting om mijn vrienden tussen de menigte te spotten. “Ik ga even naar Kez en June toe, goed?” Ik zie Kez zwaaien en ongeduldig gebaren dat ik moet komen. Ik zwaai terug, maar richt me eerst tot mijn familie. “Ik zie jullie zometeen bij het plein.”

“Let je wel goed op de tijd, Daniel?” vraagt mijn moeder. Ze doet haar best om de bezorgde ondertoon uit haar stem te houden, maar het lukt haar niet om te verbergen hoe nerveus ze is. “Zorg ervoor dat je op tijd bent.”

Ik knik. “Natuurlijk, mam.” Er staan zware straffen op het ontlopen van de Boete, waarbij niet bepaald onderscheid wordt gemaakt tussen actief wegblijven of gewoon te laat aankomen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit heb gezien dat iemand laat was, maar mijn moeder blijft er ieder jaar weer op hameren dat we echt niet te laat mogen zijn. “Nou, dan ga ik snel. Tot zo!” Ik manoeuvreer mezelf tussen de mensenmassa door naar de zijkant van de straat waar ik Kez en June hen gezien, excuses mompelend tegen de mensen die ik voor de voeten loop.

Langs de zijdes is het rustiger, maar ik zie mijn vrienden niet meer. Kez is lang en zijn haar heeft een rossige gloed als de zon schijnt, wat hem meestal vrij herkenbaar maakt in een menigte, maar juist nu ik op een plek sta waar ik hem makkelijk zou moeten zien, kan ik de jongen nergens vinden. Zoekend kijk ik rond. “Hier zo, Day.” Ik schrik op van de hand die ineens op mijn schouder wordt gelegd. June staat ineens naast me. Haar gezicht staat ernstig, maar haar ogen glimmen. Ik weet niet zeker of dat betekent dat ze iets van plan is, of dat ze er gewoon veel plezier uit haalt om me te laten schrikken.

Kez staat in de opening van een smalle steeg tegen de muur geleund en kijkt me met een brede grijns op zijn gezicht aan. “Schrok je nou?” In zijn geval weet ik wel zeker dat hij er veel plezier uit haalt om me te zien schrikken.

“Hou je mond.” Ik grijns terug, maar kijk de twee dan vragend aan. “Me eerst gebaren dat ik moet komen en dan snel verstoppen in een steegje? Ik weet niet of dit nou heel verdacht is of gewoon kinderachtig,” zeg ik plagend. De ernst die bij die opmerking in hun blikken verschijnt, maakt het antwoord meteen duidelijk. “Ah, verdacht dus.” Mijn luchtige toon kan de knoop in mijn maag niet voorkomen. “Vertel op, wat is het slechte plan deze keer?”

“Niet hier,” sist Kez me toe. Hij gebaart naar de steeg en verdwijnt zelf meteen in de schaduwen.

“Totaal niet verdacht, Kez, lekker bezig.” June rolt met haar ogen en grijnst. “Kom op, Day, dan leggen we je alles uit.” Ze haakt haar arm door de mijne en trekt me mee, weg van de straat, waar te veel mensen zijn die hun domme ideeën zouden kunnen horen.

Ik laat me zuchtend meetrekken. Dit belooft niet veel goeds - en dat vermoeden wordt meteen bevestigd als June haar plan begint uit te leggen. “Je wil- wát?” Ik kijk de twee met grote ogen aan en schud mijn hoofd. “Stenen naar de Boetebollen gooien? June, ben je helemaal gek geworden?”

“Boetebol, enkelvoud,” corrigeert ze me. Ze geeft me haar meest onschuldige blik en ook meteen een flinke steen. “Het zou toch fantastisch zijn als het lukt om die bol kapot te gooien, Day. Dat is pas een statement maken.” June vist nog een steen uit de zakken die verborgen zitten in haar rok. “Het is maar één steen, Daniel, één worp van verzet. Als we missen, hebben we gewoon pech. Maar stel dat we echt weten te raken-”

“Of iemand raken,” val ik haar in de rede. “Er staan daar meerdere mensen op het podium, hè, heb je daar wel aan gedacht? En met één steen zitten we ook zwaar in de nesten als iemand het merkt.” Ik kijk even fronsend naar haar rok en trek mijn wenkbrauw op. “En daarnaast geloof ik er helemaal niets van dat je daar niet meer stenen verborgen houdt.”

“Bonuspunten als je de bol en die Capitooltroela weet te raken,” zegt Kez met een grijns op zijn gezicht. Hij gooit zijn steen op en kijkt me uitdagend aan. “Kom op, Day, je maakt het nu veel groter dan het is. Zij zouden er niets om geven als iemand van ons door een steen wordt geraakt. Ze vermoorden ieder jaar onschuldige kinderen in de Arena. Een steen op hun bakkes is wel het minste dat ze ervoor terug zouden moeten krijgen.” Ondanks zijn grijns, staan Kez’ ogen donker en hatelijk. Sinds zijn broer een paar jaar geleden in de Spelen is omgekomen, is Kez veranderd. Hij is veel bozer en lomper dan daarvoor, maar de haat in zijn blik valt me nu pas echt op. Ik klem mijn kiezen op elkaar. Als Kez kwaad is, is een gesprek met hem voeren echt geen beginnen aan, maar dit is ook niet echt een gesprek dat we makkelijk kunnen verplaatsen naar een later moment.

“Het lijkt me gewoon echt niet handig, jongens,” sputter ik tegen. “Er is daar enorm veel bewaking en er hoeft maar één vredesbewaker te zijn die het ziet en we hangen.”

“En dat is waarom we de stenen pas gooien als ze afgeleid zijn,” legt June kalm uit. Haar kalme vastberadenheid vormt een groot contrast met de orkaan van grote, boze emoties die Kez op het moment is. “We gooien nadat ze de vrouwelijke tribuut hebben getrokken, want dan is alle aandacht op haar gevestigd.” June haalt haar schouders op. “Verzet is nooit helemaal zonder risico, maar als we het gewoon blijven slikken, zal er nooit wat veranderen. Op deze manier hebben we de grootste kans om ermee weg te komen.”

“En de grootste kans om iemand te raken die hier helemaal niets mee te maken heeft!” Ik staar de twee verbijsterd aan. Ze hebben wel vaker slechte ideeën, maar dit slaat echt alles.

Kez zucht geërgerd. “Ik zei toch dat hij moeilijk zou gaan doen,” mompelt hij binnensmonds, wat hem een stomp van June oplevert.

“En dat, Day, is waarom we jou absoluut nodig hebben.” June knikt ernstig, alsof het bij deze afgesproken is. “We hebben niet veel kansen - en jij kan het beste gooien van ons drie, dus je moet wel meedoen. Anders lukt het nooit.” De onschuldige glimlach is terug, deze keer gepaard met grote, smekende oogjes.

“Ik kan ook hard gooien,” mompelt Kez mokkend.

“Jammer dat het richten je minder goed afgaat,” kaatst June meteen terug.

Ik zucht. “Jongens, ik denk niet-”

Op dat moment schraapt iemand zijn keel en als ik over mijn schouder kijk, wordt de kleine doorgang van de steeg grotendeels geblokkeerd door een persoon in het kenmerkende witte uniform van de vredebewakers. Ik laat de steen meteen in mijn zak glijden en zie mijn vrienden in die fractie van een seconde hetzelfde doen. “Wat spoken jullie hier uit, jongelui?” In de lage stem van de man klinkt een spoortje vermaak. Zijn gezicht is verborgen achter de helm, maar ik weet vrij zeker dat deze man er ook plezier uit haalt om ons te laten schrikken, maar ik voel voornamelijk een golf van opluchting. Deze stem is bekend. Deze vredesbewaker heb ik vaker gesproken - dit is niet iemand die ons al klappen zal geven voor hier staan praten. “Jullie weten dat de Boete zo gaat beginnen?”

“Ja, meneer, sorry, we moesten nog even wat bespreken,” antwoord ik snel, voordat June en vooral Kez iets stoms kan gaan zeggen. “Bedankt voor de herinnering. We zullen snel naar het plein gaan.” Ik glimlach een beetje schaapachtig. Mijn hart bonst in mijn keel en de steen voelt zwaar in mijn zak, maar de vredesbewaker lijkt het niet door te hebben.

In plaats daarvan zucht de man hoofdschuddend. “Je hebt geluk dat ik jullie kom waarschuwen, Daniel, er zijn zat anderen die dit soort situaties op een hele andere manier aan zouden pakken.” Hij stapt opzij om ons erlangs te laten.

“Dank u.” Ik knik de man toe. “Wij gaan snel die kant op.” Ik gebaar mijn vrienden voor te gaan naar de straat.

June schiet snel langs de man. “Sorry, dat duurde langer dan ik dacht, maar ik moest de jongens gewoon echt even wijzen op de outfit van Jacqueline en even duidelijk maken waarom dat echt niet kan,” zegt ze luchtig tegen de vredesbewaker in het voorbijgaan. Ze glimlacht vriendelijk. “Mannen hebben echt geen smaak.”

Kez kan het niet opbrengen om een vriendelijke blik te forceren. Ik leg een hand op zijn schouder en duw de jongen zacht voorbij de vredebewaker, voordat hij alsnog wat doms doet. Kez houdt gelukkig zijn mond, maar de rest van de weg naar het plein blijft de vredesbewaker in onze buurt lopen. June begint een verhaal over wat meiden uit haar klas, tot Kez zich niet meer in kan houden. Vlak voordat we bij het plein zijn, buigt hij ziich wat naar haar toe en dempt zijn stem, zodat de vredesbewaker hem niet kan horen. “Wie is Jacqueline?”

June’s ogen beginnen te twinkelen. “Geen idee,” zegt ze schouderophalend. “Eerste naam die in me op kwam. Maar haar outfit is een absolute nee, vind je niet, Day?” June wacht mijn antwoord niet af. “Anyway, ik moet hier een andere kant op. Succes, jongens. Moge de kansen immer in jullie voordeel zijn” Ze grijnst en legt haar hand even op de steen in haar zak. “We hebben namelijk maar één kans.” Met die woorden schiet June ervandoor om zich in het vak van de meiden te voegen.

Ik glimlach hoofdschuddend, maar mijn glimlach bereikt mijn ogen niet. Zwijgend volg ik Kez naar ons vak aan de andere kant van het plein. Kez blijft wat praten over school, maar het lukt me niet om echt te luisteren. Mijn gedachten blijven maar hangen bij de zware steen in mijn zak die ik nu nergens kwijt kan en het nog zwaardere voorgevoel dat dit een grote fout is.