Hoofdstuk 1 (Herschreven)

Het is stil in de werkplaats van de meubelzaak. Meestal ben ik hier laat op de dag, als de werkplaats rommelig is door de bedrijvigheid van de dag, de meubelzaak alweer gesloten is en mensen hun gereedschap opruimen om naar huis te gaan. Nu is de werkplaats netjes, op de plek waar ik bezig ben na, en is er verder niemand. De meubelzaak is vandaag ook dicht - en blijft vandaag dicht. De dag van de Boete is geen verplichte werkdag in de meeste sectoren en dus is de winkel dicht en de werkplaats verlaten. Het enige geluid is het zachte schrapen van mijn mes, terwijl de fijne bloemblaadjes van de camassia tevoorschijn komen uit het hout van de kast.

“Daniel, ben je hier nu nog bezig?”

Ik kijk verbaasd op van mijn werk. In mijn concentratie had ik niemand binnen horen komen. “Oh, meneer Larsen.” De eigenaar van het bedrijf heeft zijn hand nog op de deurklink en fronst verward. Ik glimlach vlug en gebaar naar de kast. “Ik wilde dit nog even afmaken. Het is bijna klaar.”

De man loopt de werkplaats binnen en laat zijn hand even langs het houtsnijwerk glijden. “Mooi werk,” complimenteert hij me, maar zijn blik staat bezorgd, “maar waarom wil je dat per se nu doen, Daniel? Zou je niet thuis moeten zijn op een dag als vandaag?”

Ik slik en leg het mes weg. “Ik had eigenlijk gehoopt om er nu de laatste hand aan te leggen, en eh… dat u me misschien alvast zou kunnen uitbetalen.” De kast is een bestelling waarvan ik weet dat een deel al vooraf is betaald. Het voelt onbeleefd om alvast om mijn loon te vragen, maar ik weet dat meneer Larsen het al heeft en van dat geld zou ik in elk geval wat lekkers voor de lunch mee naar huis kunnen nemen.

“Is dat waar het om gaat?” De man zucht en legt zijn hand op mijn schouder. “Dat had je ook meteen kunnen vragen, Daniel. Ik kan je alvast een voorschot op je loon geven, op de voorwaarde dat jij dan naar huis toe gaat om tijd met je familie te spenderen, goed?” Hij geeft me een zacht kneepje in mijn schouder, loopt naar de kamer waar hij zijn bureau heeft staan en komt niet veel later terug met een envelop. “Hier is alvast een deel van je loon.” Hij geeft me de envelop en stopt meteen een ander briefje in mijn hand. “En haal hier maar iets lekkers van. Ik geloof niet dat jij al ontbeten hebt.”

“Ik- dat-” Ik kijk verrast naar de envelop en het losse geld in mijn handen en stop het dan zorgvuldig weg in mijn zak. “Dank u.”

Meneer Larsen glimlacht. “Geen probleem, jongen, en nu, hup, naar huis jij.” Hij duwt me zachtjes de werkplaats uit, mijn protesten over dat ik het nog moet opruimen wegwuivend. Op het moment dat hij de deur wil sluiten, aarzelt hij even en kijkt op. Zijn glimlach heeft plaats gemaakt voor een ernstige blik. “Veel succes vanmiddag, Daniel. Moge de kansen immer in je voordeel zijn.”

De zenuwen die ik zorgvuldig had weten te negeren tijdens het houtsnijden, steken meteen weer de kop op. “Bedankt, meneer Larsen. Ik-” Het is het vierde jaar dat ik meedoe aan de Boete, maar ik weet nog altijd niet goed hoe ik moet reageren op de bedrukte poging tot bemoedigende woorden van de volwassenen om me heen. “Tot morgen.”

Mijn baas knikt en glimlacht zwak. “Tot morgen.”


“Ik ben thuis.” Ik stap naar binnen en word meteen begroet door geur van vers gebakken koekjes en het onbedaarlijke snikken van mijn jongste zusje. Ik loop snel door, zet de paar krentenbollen die ik onderweg gehaald heb op tafel en loop met twee treden tegelijk de trap op, waar het gehuil vandaan komt. De deur naar Livia’s kamer staat open en mijn zusje zit snikkend op bed, terwijl mijn moeder door de kamer aan het ijsberen is. “Hé, dat klinkt niet best.” Ik stap de kamer in en zie dat mijn zusje zich amper fatsoenlijk heeft aangekleed. “Heb je niets om aan te trekken?”

Natuurlijk is dat het probleem niet en dat weten we allemaal. Livia is twaalf geworden en doet dit jaar voor het eerst mee aan de Boete - iets om aan te trekken is zo’n beetje wel de kleinste zorg. Misschien is het juist daarom dat het Livia in elk geval voor even uit haar gesnik weet te trekken. Mijn zusje kijkt even verward op en fronst dan kwaad naar me. “Nee, natuurlijk niet, Day. Dat weet je best,” snikt ze gefrustreerd. Ze trekt haar knieën op en verbergt haar gezicht meteen weer.

Mijn moeder zucht. Ze ziet uitgeput uit en lijkt zelf ook op het punt te staan om in tranen uit te barsten. “Livia, alsjeblieft, je moet je nu echt aan gaan kleden. Straks komen we te laat en dan hebben we helemaal een probleem.”

“Mam, zal ik Livia anders even helpen?” Ik leg mijn hand op mijn moeders schouder en probeer genoeg rust uit te stralen voor iedereen in deze kamer. “Ik heb wat lekkers voor lunch meegenomen. Kun jij iedereen een krentenbol geven, voordat Kian ze vindt en allemaal besluit op te eten? Dan help ik Livia met het uitzoeken van een fantastische outfit.” Mijn moeder schudt kleintjes haar hoofd, maar het kleine beetje spanning dat uit haar schouders verdwijnt en de flauwe glimlach rond haar lippen, voelen als een overwinning. “Je kan dit aan mij overlaten, mam, ik ben een mode-expert.” Ik duw haar zachtjes naar de deur en glimlach. “We komen zo beneden.”

Mijn moeder haalt een beetje verloren haar schouders op, maar gaat dan inderdaad naar beneden. Als ik me omdraai om naast Livia op bed te komen zitten, kijkt mijn zusje me met betraande ogen en een bedenkelijke frons aan. “Wat praat jij nou voor onzin?” vraagt ze, een beetje schor van het huilen.

“Wat?” Ik trek mijn wenkbrauwen op en geef haar zachtjes een por, voordat ik een arm om haar heen sla. “Vind jij van niet dan?”

Mijn zusje snuift zachtjes. “Er zit zaagsel op je blouse,” mompelt ze, maar het klinkt kleintjes. Ze leunt tegen me aan en maakt zich klein tegen mijn schouder. “Ik wil niet, Day,” fluistert ze haast onverstaanbaar.

“Ik weet het,” zeg ik zacht. “Het is beroerd.” Ik hou haar stevig vast. We zitten een tijdje stil op bed, voordat ze zich uiteindelijk losmaakt uit mijn omhelzing. Ik knijp nog even in haar hand en trek dan zachtjes aan de losse linten van haar jurk. “Dus… kun je hulp gebruiken?”

Livia knikt. Ik knoop de linten van haar jurk vast en ruim de kamer wat op, terwijl mijn zusje haar kousen aantrekt en haar haren kamt. Als ze de ergste knopen eruit heeft gebaar ik haar om te gaan zitten. “Hoe kun jij zo rustig zijn, Day?” vraagt ze zacht, terwijl ik haar haren met meer zorgvuldigheid uitkam om ook de rest van de knopen eruit te krijgen. “Ik… ik ben bang.” De trilling in haar stem verraadt dat ze tegen de tranen moet vechten.

“Het is ook eng,” zeg ik zacht. Ik leg de borstel weg en begin haar haren in te vlechten. “Maar de kans dat je getrokken wordt is echt heel klein, Liv. Jouw naam zit er maar één keertje in.”

Ik zou willen dat ik iets beters had om haar mee gerust te stellen, zeker als ik voel hoe Livia een beetje ineen krimpt op haar bed. “Dat weet ik,” fluistert ze aarzelend. Ze blijft even stil, alsof ze twijfelt of ze door moet praten, maar gaat dan toch verder. “Hoe vaak zit jouw naam erin?”

Mijn handen vallen heel even stil, voordat ik snel door ga met vlechten. “Weet ik niet precies, maar volgens mij valt het best mee,” zeg ik zo overtuigend mogelijk. Het is niet helemaal waar. Ik weet precies hoe vaak mijn naam in de bol zit: 33 keer om precies te zijn - en ik weet ook dat dat vrij vaak is.

Mijn zusje blijft stil en ik weet dat ze me niet helemaal gelooft, maar toch dringt ze niet aan op het precieze aantal. “Wat als jij getrokken wordt?” De vraag komt eruit samen met een ingehouden snik en Livia veegt met de deken langs haar wangen.

Ik bijt op mijn lip. Ook hierop had ik haar graag een geruststellend en bemoedigend antwoord gegeven en had ik haar graag gezegd dat het hoe dan ook wel goed zal komen, maar ik weet dat die uitspraken niet echt helpen. Ik bind haar vlecht vast en geef haar een kus op haar hoofd. “Dan zal ik tijdens de Parade in het Capitool naar je zwaaien.” Ik geef haar een knipoog en steek mijn hand uit om haar overeind te helpen en tot mijn opluchting breekt er een zwakke glimlach door op haar gezicht terwijl ze mijn hand vastpakt. “Laten we maar snel naar beneden gaan. Misschien kunnen we Mara dan nog overtuigen om wat van die koekjes die zo lekker ruiken met ons te delen.”