Proloog

Na alles wat ze samen getrotseerd hadden, alle gevaren die ze samen hadden bevochten, was het hier geëindigd. Het had bijna iets poëtisch, alsof het zo moest zijn. Hun verhaal was begonnen bij de strop. Hun verhaal zou eindigen bij de strop.
Hij wist niet wat er erger was: hem daar zien staan met het touw om zijn nek. Of daar zelf niet staan, het touw niet om zijn nek voelen, niet voelen hoe het schavot trilde bij elke stap die de beul zette naar die hendel.
Toekijken hoe de beul zijn hand legde op de hendel en weten dat hij geen afscheid meer kon nemen. Dat na alles wat ze samen gedaan hadden, meegemaakt hadden, overleefd hadden, ze niet samen oud zouden worden. Niet samen zouden sterven.
Wat was er erger? Hem na alles zien sterven?
Of weten dat hijzelf de strop om zijn nek had moeten hebben?