One hundred and twenty-nine

Ik had gisteren mooi een hoofdstuk geschreven, maar toen was ik het met mezelf oneens over de volgorde, dus heb ik het hoofdstuk wat ik gisteren geschreven heb, naar morgen opgeschoven (ik had geen tijd meer om dit hoofdstuk uit te typen, sorry!) en komt dit stukje nu.
Yup, heel fijn dat jullie dit nu weten (:

Ik zit dit te schrijven, komt er een liedje van Oliver & Co. op mijn mobiel. De combinatie tussen de trieste sound van de muziek en de beelden van de film passen ergens wel bij dit hoofdstuk. Ik zat bijna te huilen tijdens het schrijven, haha.
En dan moet je nagaan bij het volgende hoofdstuk. Nog meer feels....