Here's to Second Chances.

Stoelen schraapten over de tegel en het gefluister van 10-talen stemmen suisden door m’n oren.
De lucht had anders gevoeld die ochtend. Zwaarder.
M’n blik gleed langs de rijen boeken, zoekend naar iets interessant. Ik negeerde de ogen die op me bleven rusten, vragen die maar in stukjes binnen kwamen.
Voorzichtig loste ik m’n das en liet m’n hand door m’n haar gaan.
Had ik het maar gekamd.
Ik vloekte binnensmonds en liet m’n hand langs m’n voorhoofd glijden, kneep zacht in m’n neus vleugels. De pijn in m’n schouders en rug waren bijna ondragelijk. Ik was deze ochtend uit de ziekenzaal geglipt en had volledig de raad genegeerd van de dag ervoor.
Ik zou hier zijn, op tijd en zonder drama.
Ze verscheen alsof mijn gedachten haar geroepen hadden. Met haar armen voor haar borst geslagen, haar lange gouden haar over een schouder gedrapeerd en een fake lach om haar lippen, staarde ze me aan.
“Emily,” mompelde ik, de vragen negerend die haar gezicht verraadde .
Ze liet haar hoofd wat hangen en probeerde me aan te kijken, “wat doe je hier?”
Ik haalde ongemakkelijk mijn schouders op en kauwde nerveus op de binnenkant van m’n kaken.
Ze bleef daar maar staan, starend.
“Scorpius?”
Haar stem liet de gedachten uit m’n hoofd glijden en op kijken. Ze hield stevig haar boeken tegen haar borst gedrukt, speelde met een ezelsoor aan haar schrift.
“Rose, je bent er…”
Ik kon horen hoe m’n stem de hoogte in schoot. In gromde het weg en glimlachte vriendelijk.
M’n hart bonsde tegen m’n ribben aan en m’n handen trilden. “Wat. Is. Dit?”
Ze legde nadruk op ieder woord en keek me woest aan. Ik trok met moeite m’n ogen weg van Rose om Emily aan te kunnen kijken. “Ga weg,” gromde ik.
Verbazing liet haar gezicht bevriezen. Ze liet haar armen langs haar lichaam zakken en keek wisselde een blik tussen mij en Rose.
“Ik heb werk te doen,” probeerde ik iets vriendelijker, maar het werkte niet.
Ze schudde verdwaasd haar hoofd en zette een stap opzij zodat Rose kon gaan zitten. Ze zei niets, gleed neer op de stoel en hield haar blik strak op de tafel.
Ik bleef strak naar Rose kijken en wachtte ongeduldig op het geluid van Emily’s haken die weg stormde. Toen ik zeker was dat ze ver genoeg was, ontspande ik en grijnsde naar Rose.
Ze glimlachte verlegen terug, “dat had je niet moeten doen..;”
Een frons tekende zich af op m’n voorhoofd die ze opvatte als woede. “Ik bedoel enkel maar dat je niet gemeen tegen hun moet zijn. Ik wil gewoon niet… “ . Ze stopte.
“Het was niet de bedoeling om gemeen te zijn tegen haar… ze… ze stond gewoon in de weg…”
Ze knikte zachtjes en ontspande, duwde haar schouders recht en keek me vol verwachting aan.
“Al een idee over welk fabeldier we het kunnen doen?”
Ik zocht een antwoord, een slim en geleerd antwoord.. maar verder dan het optrekken van m’n schouders raakte ik niet. Ze schudde lachend haar hoofd en stopte een lok haar achter haar oren.
“Je draagt make-up..;” brabbelde ik er te snel uit.
Ze staarde me aan, iets in haar expressie veranderde te snel. Ik snoerde mezelf de mond en dwong mezelf niets meer te zeggen voor de rest van de middag.
Ze keek neer, “ja, dat was een idee van Mel… ummmm, waarom ga je niet gewoon op zoek naar wat boeken rond fabeldieren. Ik zal A tot K doen… doe jij de rest maar.”
Ze stond zo snel op dat ik er van duizelde.
M’n hoofd raasde door alle ideeën die mijn hart aan het vormen waren. Had ze make-up opgedaan voor…. Mij?