Story: Friends never bother ~

Ik liep door de gangen. Alleen. Hetzelfde als altijd. Maar één ding was anders: Ik zou jou niet zien in de pauze. Niet in de pauze, niet in de bus, ook geen eventuele 'hey' in de gang. Ergens besefte ik het niet, verwachtte ik dat je gewoon aan onze tafel zou zitten in de pauze, dat we een beker dampende soep zouden delen (Een hap voor jou, de rest voor mij; maakt niet uit) terwijl we grinnikend door het grootste raam van de aula zouden kijken en de brugklassers die sneeuwballen naar elkaar gooiden uitlachten. Maar dat zou niet gebeuren, ik zou mijn boeken pakken en mezelf opsluiten in de mediatheek - zoals altijd, nu al 15 dagen op een rij. 3 schoolweken, dus. Morgen ben je 3 weken dood. Dood. Wat een kutwoord, eigenlijk. D-o-o-d. Vier gevoelloze letters, of juist 4 knokkels van een vuist die mij in mijn buik stompen.