Story: Tears
Proloog:
Na schooltijd slingerde ik mijn tas over mijn rug en liep naar buiten. Ik snoof de frisse lucht op en liep naar mijn fiets. Toen ik aankwam zag ik dat mijn band weer lek was gestoken, en mijn stuur weer verdraaid. Ik gromde even en haalde mijn fiets toen van het slot af. Met een zware fiets aan mijn hand slenterde ik door naar het bos, waar het lopen nog moeilijker ging. Ik struikelde en stond weer op. Ik bekeek de wond en depte hem met verfrissende bladeren. Boos stampte ik verder, mijn fiets nog steeds in mijn hand. Toen kwam ik aan op dé open plek. Ik zag ze al staan, ze hadden net hun prooi op, zo te zien aan hun bek, die vol zat met rode vloeistof. Ik moest even glimlachen. Ik gooide mijn fiets in het gras, en rende naar ze toe. Ik omhelsde hun, en steeds meer kwamen er om me heen staan. Een traan verliet mijn wang. 'Oh, jongens, jullie zijn de enige waar ik om geef.' Een lik besmeerde mijn gezicht, en een hoofd lag op mijn rug. Ik aaide hun zachte, wolle wolvenvacht en zuchtte gelukkig. Wolven waren mijn leven, en niks of niemand kon dat afpakken.
Na schooltijd slingerde ik mijn tas over mijn rug en liep naar buiten. Ik snoof de frisse lucht op en liep naar mijn fiets. Toen ik aankwam zag ik dat mijn band weer lek was gestoken, en mijn stuur weer verdraaid. Ik gromde even en haalde mijn fiets toen van het slot af. Met een zware fiets aan mijn hand slenterde ik door naar het bos, waar het lopen nog moeilijker ging. Ik struikelde en stond weer op. Ik bekeek de wond en depte hem met verfrissende bladeren. Boos stampte ik verder, mijn fiets nog steeds in mijn hand. Toen kwam ik aan op dé open plek. Ik zag ze al staan, ze hadden net hun prooi op, zo te zien aan hun bek, die vol zat met rode vloeistof. Ik moest even glimlachen. Ik gooide mijn fiets in het gras, en rende naar ze toe. Ik omhelsde hun, en steeds meer kwamen er om me heen staan. Een traan verliet mijn wang. 'Oh, jongens, jullie zijn de enige waar ik om geef.' Een lik besmeerde mijn gezicht, en een hoofd lag op mijn rug. Ik aaide hun zachte, wolle wolvenvacht en zuchtte gelukkig. Wolven waren mijn leven, en niks of niemand kon dat afpakken.
Hoofdstukken
| Titel Nieuwste eerst | Woorden | Gelezen | Aangepast | Hoofstuk 1 | 431 | 189 | 1 decennium geleden | Hoofdstuk 2 | 268 | 176 | 1 decennium geleden | Hoofdstuk 3 | 222 | 124 | 1 decennium geleden |
|---|
Reageer (2)
OEEHH, verder :'3
1 decennium geledenThis story is amazing!
1 decennium geledenIk verplicht je om verder te schrijven. ^^