Story: Solem
Het verblind me als een donderslag bij heldere hemel. Opeens is alles wit, helwit. Een kleur die zo verblindend wit is dat mijn ogen er van gaan knijpen. De puurheid van dit alles overvalt me, zodanig dat het me bijna laat schrikken. Maar hoe kun je schrikken van zoiets moois, zoiets wonderlijks als het schouwspel dat zich voor mijn ogen, achter mijn ogen, in mezelf afspeelt? Het is eng en fascinerend tegelijk en het mag niet stoppen, nooit meer. Het is hoe ik ben, hoe mij is. Ik voel het, het tintelt in mijn vingertoppen en kriebelt tussen mijn wimpers. Hier blijf ik, want hier ben ik. Ik ben hier. Ad Infinitum.
Hoofdstukken
| Titel Nieuwste eerst | Woorden | Gelezen | Aangepast | proloog | 473 | 127 | 1 decennium geleden | 1 | 767 | 122 | 1 decennium geleden |
|---|
Er zijn nog geen reacties.