Vergeet me niet

Het is het jaar 712. Na een lange oorlog keerde de ridders eindelijk terug naar hun huis,familie en geliefde.

Isolde stond voor het raam naar buiten te kijken.’Wanneer komt hij nou’ zuchten ze voor de miljoenste keer. Opeens zag ze in de verte een paard aandraven. ’Eindelijk’ riep ze blij terwijl ze naar buiten rende. Aan het einde van het erf bleef ze staan wachten. Lang hoefde ze niet te wachten, voor ze het wist stond Tristan voor haar. Haar Tristan,haar lieve Tristan, die ze 4 jaar lang heeft moeten missen. Dol van geluk sprong ze in zijn armen. ‘Lieverd ik heb je zo gemis’ fluisterde Tristan zacht in haar oor. ’Jij bent de enigste reden waarom ik het kon volhouden’ ging hij verder. ‘zonder jouw zou ik hier nu net staan,zonder jouw was ik er allang onderdoor gegaan’.
‘Was het zo erg’ vroeg Isolde
‘Je hebt geen idee hoe boeren kunnen zijn,maar nu ben ik hier bij jouw en ik laat je nooit meer gaan’ zweerde Tristan voordat hij haar op de mond kuste. ‘Kom, laten we gaan wandelen,dan kan je je hoofd leegmaken’ zei Isolde terwijl ze zijn hand pakte en hem mee trok richting de rivier.

Zwijgen liepen ze een tijdje naast mekaar. ‘Gaat het wel’ vraag Isolde bezorgt. ‘Je bent zo stil’
‘Ik ben er gewoon niet helemaal bij met mijn gedachten’ antwoord hij, terwijl hij zich voorover boog om een bloem voor haar te plukken.
‘Kan ik iets voor j’ begon Isolde maar nog voordat ze haar zin kon afmaken sprong er een struik rover voor hun op het pad.’Geef me al jullie geld en waardevolle bezittingen’ gromde hij terwijl hij met zijn zwaard naar Isolde wees. ‘En geef me haar ook maar’
‘Wat?’ riep Isolde verschikt
‘Als je haar ook maar met 1 vinger aanraakt vermoord ik je’ Antwoorden Tristan koelbloedig.
‘Wat jij? Zo’n zielig soldaatje. Wat kunnen jullie nu’
‘Genoeg’ Kwaad viel Tristan hem aan. De struikrover blokkeerde de stoot.

Ze waren gedurfde tegenstanders aan elkaar. De ene keer leek Tristan te winnen dan weer de struikrover.En al die tijd stond Isolde doodsangsten uit te staan om Tristan. Maar opeens kwam er een verandering in het gevecht,de struikrover kreeg de overhand. Met een laatste slag dreef Tristan in de rivier. De struikrover sprong verschik op toen hij hoorde dat er boeren aan kwamen snellen. ‘Wat is er gebeurt’ vroeg een van hen
‘Een struikrover,Tristan hij ligt in het water’ Antwoorden Isolde verward. Snel haalde de boeren Tristan uit het water,aar het was al te laat.
Tristan was verdronken.
De boeren legden het levenloze lijk op hun kar en brachten hem naar het dorp.
‘Kom u ook,vrouwe’ vroeg een boer aan Isolde. Maar die gaf geen antwoord. Ze bleef maar naar het water staren. De boer haalden zijn schouder op en liep achter de anderen aan.

Vlak voor dat Tristan in het water viel gooide hij het bloemetje naar Isolde met de worden ’Vergeet me niet’. Isolde pakte het bloemetje op.’Ik zal je nooit vergeten’ fluisterde ze met tranen in haar ogen

Nu nog,eeuwen later, eren wij de moed van Tristan door onze geliefde een bloem te geven. Zijn laatste cadeau aan Isolde.