Vijftien augustus (vervolg)

De woordenvloed kwam op haar einde. Moira’s stem werd steeds zachter en stierf uiteindelijk volledig weg. Ze zat ineengedoken in het gras, haar armen om haar opgetrokken benen geslagen, en staarde voor zich uit met een uitdrukkingsloos gezicht. Ze had opnieuw de neiging te huilen. In de afgelopen week had ze meer gehuild dan in het voorgaande jaar.
Steffi bleef eveneens stil. Te laat besefte Moira dat de Duitse haar net in geuren en kleuren had verteld hoe ze altijd van Bill was blijven houden. Haar vertellen dat diezelfde Bill Moira had gekust, was misschien toch niet zo’n goed idee geweest.
Toen hoorde ze Steffi zachtjes lachen en zeggen: ‘Je hebt er wel een puinhoop van gemaakt, hè.’
‘Ja…’ zuchtte Moira. ‘Wat moet ik nou? Wat zou jij doen?’
Opnieuw kwam er een zacht lachje van Steffi. ‘Dat vraag je aan míj? Ik denk niet dat het slim is om liefdesadvies te vragen van míj. Wat ik zou doen, is waarschijnlijk niet zo’n goed idee voor jou. Wat denk je zelf?’
‘Als ik dat wist, zat ik hier nu niet,’ zei Moira, half schertsend en half serieus.
Steffi knikte en ging verzitten. Er lag nu een nadenkende trek op haar gezicht, het lachje was verdwenen. ‘Ik weet niet of het helpt,’ begon ze aarzelend, ‘maar ik ben zeker van één ding. Als Bill je gekust heeft, is het menens. Dan houdt hij echt van je.’
Onwillekeurig vertrok ze haar gezicht even en Moira veolde een golf van medelijden voor de Duitse. Steffi deed alles zo luchtig schijnen, maar het leven was veel harder voor haar geweest dan je kon vermoeden. Moeten toegeven dat degene waar je na vijf jaar nog steeds verliefd op bent, van een ander houdt – dat is ook niet één van de makkelijkste dingen die je kunt verzinnen.
Aarzelend legde Moira een hand op Steffi’s schouder. Die keek op, glimlachte vlug weer en zei op dezelfde opgewekte toon als eerst: ‘Ik weet alleen niet of die wetenschap je probleem wat beter maakt.’
Pas op dat moment begon Moira na te denken en haar maag draaide zich om. Nee, het maakte niets beter. Integendeel zelfs. Aan de ene kant wist ze nu dat Bill het echt meene, maar eigenlijk had ze daar nooit aan getwijfeld. Aan de andere kant besefte ze nu ten volle hoeveel pijn ze zou veroorzaken. Koos ze voor Frits, dan zou ze Bill verschrikkelijk veel pijn doen. En als ze dan toch voor hém koos, bezorgde ze Frits minstens zoveel pijn, zo niet meer.
Met zachte stem legde ze dit aan Steffi voor. Die keek haar peinzend aan en zei langzaam: ‘Ja, dat snap ik. En ik begrijp ook dat je hen geen pijn wilt doen, maar ik zou niet weten hoe je dat kan vermijden.’
Moira legde haar kin op haar knieën en sloeg haar armen om haar benen. ‘Steffi, wat zou jij doen? Je zegt wel dat het waarschijnlijk geen goede oplossing is voor mij, maar ik wil het toch weten. Wat zou jij doen?’
De ander bleef even stil. Ze beet op haar lip, dacht een halve minuut na en zei toen: ‘Geen van beiden kiezen, denk ik. Maar voor jou lijkt me dat echt geen goed idee,’ voegde ze er haastig bij en keek Moira voor het eerst met een heftiger emotie aan. Bezorgdheid, het was bijna een waarschuwing. ‘Je hebt de twee mannen gevonden die jou gelukkig kunnen maken – verwacht er niet nog meer. Wat is je geboortedatum?’
‘Vijftien mei 1991,’ antwoordde Moira verward. ‘Hoezo?’
‘Ik wilde weten of ik ouder ben dan jij,’ zei Steffi met een lachje. ‘Ja dus. Ik ben van juni 1990. In dat geval klinkt het niet alsof je liefdesadvies krijgt van een jonger zusje. Wat ik wou zeggen… Niet elke vrouw vindt twéé mannen die haar gelukkig kunnen maken, weet je. En jij gaat níet overwegen om hen allebei de bons te geven!’
Ze keek de ander strijdlustig aan; Moira moest zelfs even lachen, maar schudde toen haar hoofd. ‘Ik weet niet wat ik ga doen.’
Steffi’s woorden hadden haar aan het denken gezet. Oké, ze had twee mannen gevonden die haar gelukkig konden maken, maar welke van de twee kon dat het beste? Het leek daarbij ook niet eerlijk dat er twee mannen om háár vochten, terwijl Steffi – die zowel veel knapper als veel charmanter was – er geen had.
Toen herinnerde ze zich iets anders wat Steffi gezegd had. ‘Een jonger zusje?’ herhaalde ze met iets van scherts.
Steffi lachte. ‘Ja, een beetje, toch? Hoe moest ik het anders zeggen? Maar om terug te keren op het onderwerp… Ik heb hier behoorlijk veel over nagedacht, dus ik mag wel even de liefdesexpert spelen. Stel de vraag eens andersom. Zij kunnen jou gelukkig maken, maar vraag niet welke van de twee dat het beste kan. Vraag jezelf: welke van de twee kan jíj het meest gelukkig maken?’
Ze klonk zo triomfantelijk dat Moira, ondanks het onderwerp, in de lach schoot. Steffi die liefdesadvies gaf… Eigenlijk was het nog niet eens zo’n slecht advies, bedacht Moira zich.
Toen zei Steffi opgewekt: ‘Zo, en nu heb ik jouw advies nodig!’
Moira keek haar vragend aan en Steffi begon te grinniken. ‘Ik twijfel nog. Zal ik een Chinees of een Afrikaans kindje adopteren?’
Moira staarde haar even compleet verbijsterd aan; toen barstte ze in lachen uit.