Elf augustus (vervolg)

Bill voelde zich net een klein kind, maar hij kon niet anders: hij vloog haar om de hals en knuffelde haar bijna plat. ‘Moira, je bent geweldig!’
Ze bloosde een beetje. ‘Ach,’ mompelde ze. ‘Met een beetje tact en begrip kom je een heel eind. Maar vergeet niet...’
Bill luisterde niet. Hij had zin om keihard Berend Botje te zingen (dat was het enige Nederlandse kinderliedje dat hij kende). Hij deed het echter niet, want Tara kwam net binnenstormen.
‘Moira, Moira, papa!’
Ze liet zich eerst uitgebreid knuffelen door Moira en sloeg toen haar armpjes om de benen van haar vader. Die tilde haar moeiteloos op, zette haar met schoenen en al op de keukentafel en zoende haar uitgelaten op de wang.
‘Je blijft lekker bij mij,’ lachte hij, voor het eerst weer vrolijk.
‘Echt? Geen ruzie meer?’ Tara zette grote ogen op.
‘Geen ruzie meer,’ beloofde Bill en keek lachend opzij. ‘Dankzij Moira.’
‘Wiej!’ Tara klom van tafel en knuffelde Moira opnieuw. Bill deed vrolijk mee, waarop Moira begon te giechelen, en vervolgens stapte Tom ook de keuken binnen. Tara trok hem meteen de groepsknuffel in. Moira en Bill schoten in de lach om zijn verbouwereerde gezicht en Tara klapte uitgelaten in haar handjes, voor het eerst sinds Steffi’s bezoek weer vrijuit lachend.
Toen keek Tom van zijn broer naar Moira en vroeg: ‘Waarom knuffel ik haar in godsnaam?’
Bill lachte weer. ‘Ze heeft de telefoon opgenomen.’
Tom staarde hem aan. Op dat moment vond er iets plaats wat Moira alleen maar kon beschrijven als tweelingtelepathie. De broers keken tegelijkertijd even naar Tara, vervolgens naar elkaar en Tom wist meteen wat er gebeurd was.
Een brede grijns verscheen op zijn gezicht. ‘Awesome!’
‘Nu moet je andere gitaar spelen,’ commandeerde Tara. ‘Vrolijke gitaar.’
‘Ze bedoelt elektrische gitaar,’ gniffelde Tom. ‘Oké dan, ukkie, voor deze ene keer.’
‘Ben geen ukkie!’ zong Tara, terwijl ze voor Tom uit huppelde.
‘Ben je wel!’ hoorden Bill en Moira nog, toen sloeg de deur dicht en ze waren alleen.

Bill keek meteen weer breed grijnzend Moira’s kant op. Met twee stappen stond hij naast haar en knuffelde haar nog eens. Niet voor lang, want als hij vrolijk was kon hij geen moment stilzitten. Moira had de vreemde impuls om hem tegen te houden; heel even had ze het idee om zich tegen hem aan te vlijen, zoals bij Frits altijd... Maar ze deed het niet. Natuurlijk niet! Die impuls was onzin, sloeg nergens op. Ze schudde even haar hoofd en ging aan tafel zitten.
‘Ik ben je eeuwig dankbaar,’ zei Bill over zijn schouder, half lachend en half serieus terwijl hij de waterkoker vulde.
‘Het is nog niet zeker, hè,’ waarschuwde Moira hem. ‘Ze zei dat ze ging nadenken.’
‘Bij Steffi is dat het toegeven van een nederlaag,’ glimlachte Bill. ‘Ik ken haar, geloof me. Ze gaat in elk geval niet meer proberen Tara van me af te nemen. Co-ouderschap, misschien, maar veel meer dan dat niet.’
‘Dat zal dan wel,’ mompelde Moira. Ze voelde zich raar. Die knuffel had toch zeker niets betekend?
‘Wanneer gaan Frits en jij eigenlijk trouwen?’ vroeg Bill.
Moira viel zo’n beetje van haar stoel. Díe vraag kwam op een nogal onverwacht moment en even wist ze geen antwoord te bedenken. Tenslotte pruttelde ze: ‘Ergens in... de herfst of zo. We hebben nog niet echt een datum.’
Bill grinnikte. ‘Overviel ik je? Sorry, mijn hoofd is zo’n warboel op dit moment, dat wil je niet weten.’
‘Net als je haar,’ plaagde Moira, die haar evenwicht hervonden had.
Bill maakte een gechoqueerd geluidje, maar lachte en schoof haar een kop thee toe. Ze rook eraan en vroeg verrast: ‘Kamillethee?’
‘Old habits don’t die,’ knipoogde hij, terwijl hij tegenover haar ging zitten.
Ze lachte, blies in haar thee en probeerde ondertussen iets te bedenken om te zeggen. Natuurlijk flapte ze er het eerste uit wat er in haar hoofd opkwam: ‘Mis je de band?’
Wat onder normale omstandigheden waarschijnlijk de meest foute vraag was die ze kon stellen, maar Bill was nu zo vrolijk dat het hem weinig kon schelen.
‘Ja,’ gaf hij toe. ‘Natuurlijk. Die band was mijn grootste droom. Maar van Tara heb ik eigenlijk ook nooit spijt gehad. Ik wou alleen dat ik die twee kon combineren.’
‘En dat kan niet?’
‘Niet in m’n eentje. Als baby kon ik haar natuurlijk niet uit het oog verliezen, nu moet ze naar school en dat combineert ook niet. Er is niemand om voor haar te zorgen als we op tour zouden moeten. Nou ja, mijn moeder. Maar dan moet ze naar dezelfde rotschool als ik, dat kan ik mijn kind niet aandoen.’
‘En wat dacht je van mij?’ vroeg Moira zogenaamd beledigd. ‘Ik zorg ook graag voor haar.’
Bill stak zijn tong naar haar uit. ‘Dat kan ook niet, jij woont in Nederland. Mocht de band ooit weer samenkomen, dan is dat toch mooi in Duitsland en om Tara heen en weer te laten reizen, lijkt me niet zo’n goed idee.’
‘Hè, wat jammer nou,’ lachte Moira en opnieuw kreeg ze zijn tong te zien.
Toen trok hij een gezicht en zei: ‘Ik ben er ondertussen aan gewend dat mijn droom voorbij is. Zolang ik er niet teveel aan denk, gaat het prima.’ Hij aarzelde even en voegde er toen op nonchalante toon bij: ‘Daarom vermijd ik het ook om veel te zingen. Maar Tom kan nooit lang van zijn gitaar afblijven, dus wat dat betreft helpt het niet veel.’
Moira lachte met hem mee, maar ging in gedachten de lijst af met geheimen die rond de tweeling zweefden. Tara’s vader? Check. Tara’s moeder? Check. Zingen? Check. Bills dagelijkse bezigheden? Hm...
Ze nam een slokje thee, merkte tot haar verrassing dat ze het best lekker vond en vroeg achteloos: ‘Waar ga jij eigenlijk steeds heen, als Tom naar z’n les is en zo?’ Alsof de vraag pas net in haar opkwam.
‘Gewoon, weg,’ antwoordde hij schouderophalend. ‘Niet echt ergens heen. Om na te denken, of om juist aan hele andere dingen te denken.’
‘Vissen en vogels kijken,’ plaagde Moira, die het gesprek eigenlijk liever luchtig hield.
Bill schoot in de lach. ‘Nee, zo diep ben ik nog niet gezonken!’
‘Hé zeg, toevallig is Daniël een groot fan van vogels spotten!’ Moira trok een hoogdravend gezicht en imiteerde Daniëls manier van spreken. Bill lag ondertussen dubbel – of eigenlijk het tegenovergestelde, hij lachte met zijn hoofd achterover. Moira begon mee te giechelen en even klonk er niets anders dan gelach door de keuken.