Elf augustus

De dagen gleden voorbij, glipten als water door Moira’s vingers. Het was nu al zondagochtend, een week na het rampzalige bezoek van Steffi en Lars.
Van Tom wist Moira wat er allemaal gebeurd was: de ruzie in de keuken en Tara’s reactie daarop. Op maandag was hij naar haar toegekomen om Tara op te halen en had alles verteld.
Tara... Nog zoiets. Tara had het gedoe in de keuken niet van zich af kunnen schudden, zoals ze met alle andere onaangename dingen deed. Ook dat had Moira van Tom gehoord, maar af en toe was ze er zelf getuige van.
Bijvoorbeeld als ze ’s avonds in de tuin zat; soms kon ze Tara horen huilen door het openstaande raam. Nachtmerries. Volgens Tom droomde Tara dat alle dingen die normaal gesproken door de tweeling werden gedaan – helpen aankleden of ’s avonds toedekken – werden uitgevoerd door een vrouw die Tara hardnekkig bleef bestempelen als “de schreeuwende Fräulein”. En blijkbaar joeg dat Tara vreselijke angst aan.
Het eerste wat Moira daarop had kunnen zeggen, was: “Maar Steffi is geen Fräulein.” Van de schok kon ze niets anders uitbrengen.
Zelf had ze Tara’s angst ook opgemerkt. Het meisje kwam nu veel vaker en langer bij Moira over de vloer, hunkerend naar liefde nu haar vader met andere dingen bezig was. Tijdens het spelen was Tara stiller, schrikachtiger, en zelfs appelsap kon haar niet afleiden.
Eén keer had Moira haar gevraagd waarom ze zo bang was voor Steffi.
‘Ze schreeuwt hard,’ had het kind met trillende lip gezegd. ‘En ze maakt papa verdrietig. En ze zegt dat ze mijn mama is. Maar ik wil bij papa blijven.’
‘Geloof je niet dat ze jouw mama is?’ had Moira gevraagd.
Tara had haar schoudertjes opgehaald. ‘Weet ik niet. Maar ik wíl geen mama die hard schreeuwt.’
En daarna had ze Konijn naar de andere kant van de tuin gegooid omdat ze vond dat hij een vogel was.
Waar was Bill bij dit alles? Met andere dingen bezig. Steffi belde elke dag en ze ruzieden urenlang over de telefoon, over wie nou aanspraak had op Tara. Bij geen van beiden, zelfs bij Bill niet, kwam het idee op om het aan Tara zelf te vragen. Ze dachten waarschijnlijk dat een vierjarig kind zo’n beslissing niet kon nemen.
Niet dat het veel zou uithalen; het was wel duidelijk dat Tara voor haar vader zou kiezen, de enige die ze haar hele leven kende. Daarom zou Steffi het ook nooit voorstellen, omdat ze toch zou verliezen – en als Bill het zou voorstellen, zou ze het afwimpelen met het argument dat zo’n klein kind niet kon beslissen. Daar kwamen ze dus ook niet verder mee.

Zondag elf augustus leek geen uitzondering op de regel. Bill had nog maar net een plak ontbijtkoek achter zijn kiezen (die Tom zo’n beetje door zijn strot naar binnen had moeten duwen) of de telefoon ging. Tara verdween meteen naar de woonkamer; ze had ondertussen door dat de telefoongesprekken niet leuk waren. Tom ging met haar mee. Om haar af te leiden speelde hij akoestische gitaar voor haar – aangezien hij niet van zingen hield, was dat zijn beste oplossing.
Steffi kwam met de gebruikelijke argumenten. ‘Ik ben haar moeder, toen ik achttien was wist ik niet wat ik deed, ik wil haar nu toch terug, we kunnen iets afspreken!’
En Bills weerwoord was altijd hetzelfde. ‘Je hebt haar in de steek gelaten en daarmee je moederschap opgegeven, je wist heel goed wat je deed, je bent bijna vijf jaar te laat voor spijtbetuiging, ik wíl niets afspreken!’
Hij verbrak woest de verbinding en keilde de telefoon op tafel. Meteen begon het ding opnieuw te rinkelen. Bill rolde met zijn ogen en gilde richting de telefoon: ‘Nee, Gottverdammt!’
Op dat moment kwam Moira de keuken binnen.
Ze keek van de overduidelijk furieuze Bill naar de rinkelende telefoon, trok een logische conclusie en nam brutaalweg op.
‘Hé Steffi, met Moira!’
Bill stak zijn middelvinger op naar de telefoon, maar Moira tikte hem bestraffend op de vingers en lipte: ‘Gedraag je!’
Hij rolde weer met zijn ogen, maar bleef zitten.
Moira plofte op een keukenstoel en luisterde naar Steffi’s woordenvloed aan de andere kant van de lijn. Na een tijdje begon Bill ongeduldig met zijn nagels op tafels te tikken. Moira sloeg naar zijn hand en fronste naar hem. Hij wilde iets zeggen, maar Moira stak een hand op en gebaarde naar de telefoon. Steffi was klaar met praten.
‘Ik begrijp je wel, hoor,’ zei Moira vriendelijk in de telefoon. ‘Maar kijk er eens naar vanuit Tara’s oogpunt. Die heeft vier jaar doorgebracht zonder moeder en dan hé, plotseling, is daar iemand die zich mama noemt! Dat kind is zich doodgeschrokken.’
Steffi antwoordde iets en Moira glimlachte, nog altijd doodkalm. ‘Ja, tuurlijk zal ze er ooit wel aan wennen. De vraag is of ze er op dit moment wel aan wíl wennen.’
Stilte. Voor Bill tenminste. Hij was rechtop gaan zitten en keek Moira nu hoopvol aan. Ze gebaarde dat hij zijn mond moest houden en richtte zich toen weer in de telefoon.
‘Natuurlijk is Tara nog geen vijf, maar dat betekent niet dat ze niet nadenkt. Ze is zich doodgeschrokken, ze heeft er zelfs nachtmerries van! Geloof me maar, Steffi, voor Tara is het op dit moment beter om bij haar vader te blijven.’
Bill wenste dat hij Steffi’s antwoord kon horen, maar Moira maakte geen aanstalten om het speakerknopje in te drukken.
In plaats daarvan zei ze meelevend: ‘Natuurlijk, ik snap dat het moeilijk is. Ik ben ook veel van Tara gaan houden. Maar wil je juist daarom niet het beste voor dat kind?’
Yes, dacht Bill bij zichzelf, je hebt haar! Hij kon Moira wel zoenen.
‘Doe dat,’ knikte Moira in de telefoon. ‘Dag Steffi.’
Ze hing op, zette de telefoon terug en keek Bill glimlachend aan. ‘Ze gaat erover nadenken. Da’s al beter dan die ruzies steeds, vind je niet?’