Drie augustus (vervolg)

Moira’s ademhaling kwam in schokken, hoe hard ze ook probeerde haar hartslag onder controle te krijgen. Kalm blijven, dit is het einde van de wereld niet, sprak ze zichzelf toe. Waarom was ze ook zo bang? Omdat je niet wilt dat Frits er achter komt, zei het inmiddels bekende stemmetje in haar achterhoofd. Je kunt niet verborgen houden dat je het al wist. Dan weet hij meteen hoe vaak je bij Bill bent geweest. Nog meer argwaan, nog meer ruzie.
Steffi leek nu Moira’s houding te kopiëren. Verstard van schok staarde ze het kleine meisje aan. Nu, dacht Moira, nu herkent ze Bills ogen in Tara’s gezicht.
‘Kaulitz?’ verbrak Lars de stilte. ‘Waar ken ik die naam van?’
Natuurlijk was het bijdehante Tara die antwoord gaf. ‘Papa en mijn oom waren vroeger héél beroemd. Met muziek maken. Papa kan heel mooi zingen.’
‘Oh ja?’ Lars leek oprecht niets te weten over Tara en diens vader. ‘Steffi, ken jij het?’
‘Tokio Hotel,’ zei ze met opeengeklemde kaken. ‘Tom en Bill Kaulitz waren leden van Tokio Hotel. Maar die band bestaat niet meer.’
‘Hoezo niet?’ vroeg Lars, die er écht geen verstand van had. Zijn interesse lag ook niet bij Duitse rockmuziek.
‘Omdat de zanger werd opgezadeld met een baby,’ klonk er een welbekende stem. Moira keek met een ruk op. Daar stond hij dan, Bill Kaulitz in vol ornaat, make-up en al, zelfs met wax in zijn haar. Hij leunde nonchalant over de heg en wuifde even vaag naar de gasten. Steffi was wit weggetrokken, maar niemand lette nu op haar.
‘Wat is er met de moeder gebeurd?’ vroeg Thyrza aarzelend. Bij hun vorige bezoek had niemand iets over Tara durven vragen, maar dit leek hét moment om hun nieuwsgierigheid te bevredigen.
Zagen ze hoe Bills ogen even naar Steffi schoten? Zijn stem klonk echter beheerst, de zin perfect geacteerd. ‘Die is met de noorderzon vertrokken.’
Op dat moment moest Tara zich er weer mee bemoeien. ‘Ik heb geen mama nodig!’ riep ze uitdagend. ‘Ik heb papa en oom Tommie en soms ook oom Georg en oom Gussie! En Spits. En Moira!’
‘Spits?’ vroeg Luca verbaasd. Frits stak zijn hand op, alsof hij wilde zeggen “Present!”, en de kinderen schoten in de lach. Zelfs Bill glimlachte even en toen durfde Moira ook. Het ergste leek voorbij. Niemand had iets door van Bill en Steffi – alleen zij zelf, maar zij had er natuurlijk van te voren al op gewacht. Ze dacht even een argwanende blik van Frits te zien, maar dat kon ook jaloezie zijn toen Bill in de tuinstoel tussen Steffi en Moira plofte.
‘Is Tom er niet?’ vroeg Moira zo nonchalant als ze kon. Steffi spitste haar oren, maar ze leek van Moira’s spanning niets te merken.
‘Tom probeert de afwas te doen,’ antwoordde Bill. ‘Ik moest hem wel eerst uitleggen waar hij het teiltje kon vinden.’
‘Zat de afwasmachine vol?’ Moira vroeg zich af hoe ze bij die vraag kwam, maar hij was haar mond al uit voor ze iets beters kon bedenken.
‘Ja, je wilt niet weten hoeveel servies zo’n ukkie kan vuilmaken.’ De doorgewinterde vader. Moira grinnikte zelfs even en volgde zijn blik. Tara speelde verstoppertje met Luca, Becky en Jelle. Ze had zich giechelend van pret achter Timo verstopt en gluurde steeds ondeugend om hem heen, op zoek naar Jelle, die “hem” was en bij de buutplaats een beetje vaag om zich heen stond te kijken.
Moira hoorde hoe Bill zachtjes zuchtte en zei glimlachend: ‘’t Is toch een schatje, hoeveel servies ze ook vuilmaakt.’
‘Ja...’ Bill kreeg plotseling een felle blik in zijn ogen en voegde er, heel nadrukkelijk tegen Moira, aan toe: ‘Toch jammer dat haar moeder dit allemaal moet missen.’
Steffi draaide zich met een ruk van hen af en begon opvallend luid een gesprek met Thyrza.

Uiteindelijk bleef de hele bende eten. Tom had zijn afwas in de steek gelaten met de smoes dat hij daar “morgen ook nog wel tijd voor had” en praatte nu met Lars en Daniël.
‘Vertaling: Bill, doe jij het maar,’ mompelde de jongste tweelingbroer tegen Moira en ze lachte zachtjes.
Tara moest op tijd naar bed en maakte daar een hele vertoning van. Eerst gaf ze iedereen (ook de kinderen en Moira) een hand, kwam vervolgens terug voor een rondje knuffels, eiste een nachtzoen van Moira en “Spits”, maakte een laatste koprol en liet zich toen door Bill naar de villa brengen.
Een minuut of vijf later stond Steffi stilletjes op, mompelde dat ze naar de wc moest en verdween. Moira had zo’n vermoeden dat een toiletbezoekje nu héél laag op Steffi’s to do-lijstje stond, maar ze kon het niet checken; nu Tara er niet meer was, moest íemand Luca en Becky bezighouden.
Frits zat echter de hele middag al op Steffi te letten, sinds het moment dat Tara’s achternaam gevallen was. Hij vond Steffi’s reactie nogal vreemd en wilde er het fijne van weten. Zo had hij ook Steffi’s reactie op Bills “Jammer dat haar moeder dit moet missen” meegekregen, een reactie die zijn argwaan nog groter had gemaakt. En nu vertrok Steffi vijf minuten na Bill.
‘Ik moet geloof ik een nieuwe lading in de afwasser gooien,’ zei hij opgewekt en verliet de tuin. Op hetzelfde moment duwde iemand zachtjes de voordeur dicht. Hij hoefde niet te kijken om te weten dat het Steffi was. Zijn vermoeden was dus juist geweest. En hij sloop achter haar aan.