Drie augustus

Het huis was klaar om de gasten te ontvangen. Niet met slingers en feesthoedjes, maar met eten, drinken en tuinstoelen. Moira drentelde door het huis, wachtend op de gasten, en vroeg zich constant af of de tweeling zou komen. Frits dacht dat ze zo zenuwachtig was vanwege de komst van Steffi en Lars, maar dat was slechts een deel van de reden. Het lag allemaal veel ingewikkelder dan hij dacht. Moira kon hem dat niet kwalijk nemen, tenslotte kende hij nog niet de helft van het verhaal.
Tegen drieën kwamen ze dan eindelijk. Daniël reed in Thyrza’s auto, zij zat naast hem en de twee jongste kinderen stuiterden op de achterbank. Achter hen volgde een tweede auto, met achter het stuur iemand die Moira meteen van de foto herkende: Lars. Naast hem zat Steffi en op de achterbank Timo en Jelle.
Frits en Moira liepen naar het tuinhek om hen te begroeten en werden meteen bestormd door Luca en Becky. Thyrza volgde wat kalmer, Daniël wachtte tot ook de anderen waren uitgestapt vóór hij de gastheer en –vrouw begroette. Toen trok hij Lars en Steffi naar zich toe en duwde hen met duidelijke trots naar voren.
‘Moira, Frits, dit zijn dus Lars en Stephenie.’
‘Zeg maar Steffi,’ glimlachte de jonge vrouw en stak haar hand uit naar Moira. Ze was precies zoals op de foto: kastanjebruine haren, lichtbruine ogen, een mooie glimlach en een rond gezichtje. Het was zelfs voor Moira duidelijk waarom Bill op Steffi gevallen was. Ze straalde een soort lieflijkheid uit, als van de onschuldige meisjes uit jaren twintig-films. Het was bijna onmogelijk om niet van haar gecharmeerd te zijn.
‘Welkom,’ zei Frits formeel en liet hen allemaal de voortuin in. Luca en Becky holden al door het huis naar de achtertuin, de anderen volgden wat langzamer.
Moira dacht al te weten waarom haar jongste broertje en zusje zo enthousiast waren en ze had gelijk: zodra ze allemaal verzameld waren in de tuin, draaide Luca zich naar zijn oudste zus om en vroeg: ‘Is Tara er ook?’
‘Vast wel,’ zei Moira zo achteloos mogelijk. Ze zag Steffi’s nieuwsgierige blik en vroeg zich plotseling af of Bill haar ooit verteld had hoe hun kind heette. Niet dat het heel veel uitmaakte, er waren zoveel Tara’s op de wereld. Maar als Tara ook nog eens kwam opdagen en Steffi dan aankeek, zou die het toch weten. Want Tara had precies dezelfde ogen als haar vader.
‘Tara is ons buurmeisje,’ verklaarde Frits tegen Lars en Steffi. ‘Wat willen jullie drinken?’

Het bezoek verliep eigenlijk heel normaal. Moira lette voornamelijk op Steffi, probeerde zich voor te stellen hoe ze gekeken had toen ze Tara achterliet bij diens vader, maar om heel eerlijk te zijn zag ze Steffi niet in de rol van heks. Eerder in de rol van een wanhopig achttienjarig meisje dat plotseling een kind had gekregen van een rockzanger. Als je het van die kant bekeek, kon je eigenlijk niet kwaad zijn op Steffi.
Van de tweeling én van Tara ontbrak elk spoor. Luca en Becky zaten sip in een hoekje, ze hadden echt gehoopt Tara weer te zien. Moira vond het sneu voor hen, maar aan de andere kant kon ze nu ontspannen. Niemand zou iets merken van Bill en Steffi. Het enige probleem was dat ze tegen iedereen gelogen had, toen ze zei dat ze niet wist waar de buren waren.
Moira was net aan het ontspannen, begon aan Steffi’s aanwezigheid te wennen en accepteerde het feit dat de tweeling niet aanwezig zou zijn, toen een fijn stemmetje haar illusie verstoorde.
‘Luca! Becky!’ Tara kwam enthousiast onder de heg vandaan gerold en holde op haar vriendjes af. Die waren te enthousiast om iets te merken, maar Moira’s ogen werden groot van schok. Tara, Tara, wat doe je nou? Ze wilde iets zeggen, de aandacht afleiden, maar zat als versteend op haar stoel.
Frits wierp haar een frons toe en zei tegen de gasten: ‘Dat is Tara, waar we het eerder over hadden.’
‘Zijn haar ouders er niet?’ vroeg Steffi. Moira draaide vlug haar hoofd richting de jonge vrouw – had ze iets door? – maar Steffi’s gezicht toonde niets meer dan nieuwsgierigheid en lichte verbazing.
‘Tara ontglipt hen steeds,’ antwoordde Frits schouderophalend en vulde Daniëls wijnglas bij. ‘Wil er iemand nog iets drinken?’
‘Appelsap!’ riep Tara voorspelbaar. Iedereen behalve Moira lachte en het meisje huppelde richting de gasten. Oh God, dacht Moira verwilderd, die gaat zich voorstellen! Ze herinnerde zich de vorige keer dat haar familie op bezoek was gekomen, herinnerde zich hoe Tara zich had voorgesteld, met achternaam en al...
Achternaam en al.
Zeg iets, Moira, leid de aandacht af van dat kind! Maar haar tong was plotseling verlamd – nee, verdwenen. Verstijfd van schok kon Moira niets anders dan toekijken hoe Tara, gekleed in een rokje en haar My Daddy Rocks T-shirt, voor Lars en Steffi bleef staan.
‘Hallo,’ zei ze helder. ‘U heb ik nog nooit gezien.’
‘Wij jou ook niet,’ antwoordde Steffi met een vriendelijk lachje. Fout, dacht Moira, dat kind heb je als baby in je armen gehad.‘Ik ben Steffi,’ vervolgde de andere jonge vrouw. ‘En jij?’
‘U bent Duits,’ zei Tara verbaasd. ‘U praat net als papa en mijn oom en ik.’ Ze leek er beretevreden mee, maar Steffi fronste even bij “papa en mijn oom”. Welk kind leefde er nu bij haar vader en oom? Nee, nee, nee, dacht Moira.
Toen zei Tara opgewekt: ‘Ich heiße Tara Kaulitz.’