Twintig juli

En jawel, wat Bill had voorgesteld geschiedde: Moira overlegde met Frits en nodigde vervolgens haar moeder, haar broertjes en zusje én Daniël uit. Vandaag, zaterdag twintig juli 2013, zouden ze komen.
Frits vond het een beetje vreemd dat Moira plotseling contact zocht met haar familie. Al die jaren niets en nu opeens... Zijn auto lenen om naar haar moeder te rijden, diezelfde moeder die ze al die jaren verguisd had, om vervolgens de hele bende thuis uit te nodigen. Hij zei het niet hardop, hij zou niet durven, maar stiekem vermoedde hij dat het iets te maken had met de buren.
Ja, met de buren! Hij moest toegeven dat de tweeling meeviel als je hen leerde kennen, ze waren aardig zelfs, en het kind was onmogelijk lief, maar toch... Hij vertrouwde hen niet meer. Vooral Bill niet. Tom ging veel minder met Moira om, die was niet in haar geïnteresseerd. Maar Bill wel. Frits had het wel gezien. Moira die door de tuin danste met Tara en Bills ogen die haar geen moment loslieten. En niet om op Tara te passen, nee, daar geloofde Frits geen woord van. Het ging om Móira. Om zíjn Moira.
Maar wat Bill precies te maken had met Moira’s vreemde gedrag, kon Frits om heel eerlijk te zijn niet zeggen. Hij vertrouwde het gewoon niet.
Ondanks dat wist hij een vriendelijke glimlach op zijn gezicht te toveren toen Moira’s moeder plus aanhang de tuin binnenstapte. Hij gaf haar drie kussen, schudde Daniëls hand, begroette de kinderen, sleepte met stoelen, met tafels, deelde limonade uit, begon een gesprek met Daniël, kortom: gedroeg zich als een perfecte gastheer.
En natuurlijk moest op dat moment Tara de tuin binnenstormen.
Het was nog vreemder om Tara in normale kleren te zien dan in verkleedkeren. Vandaag was ze geen bizon, eikenboom of toverfee; vandaag was ze Tara Kaulitz, een vrolijk bijna vijfjarig meisje.
‘Hallo!’ riep ze enthousiast, haar Duitse accent plotseling zelfs voor Frits en Moira herkenbaar. Het kastanjeblonde meisje maakte een buiging en verkondigde trots: ‘Ik ben Tara Kaulitz!’
‘Wel wel,’ zei Thyrza vriendelijk. ‘We hebben veel over je gehoord, Tara.’
‘U bent Moira’s moeder,’ zei Tara tegen haar. ‘U lijkt op haar.’ Ze maakte een koprol in het gras en klapte in haar handjes. ‘Vandaag ben ik een circusartiest!’ vertelde ze. ‘Maar papa zei dat ik niet op de waslijn mocht oefenen met koorddansen.’
‘Niet op de waslijn kán oefenen, we hebben een droger.’ Tom leunde over het hek en keek droogjes naar zijn nichtje, die vrolijk naar hem wuifde.
‘Eh, ja,’ zei Moira, die de verbaasde blikken van Thyrza naar Daniël opmerkte. ‘Dat is dus Tara, ons buurmeisje. En Tom, haar...’
Ze zweeg, wist niet of ze het mocht zeggen, maar Tom vulde haar kalmpjes aan: ‘Oom. Mijn broer komt zo. Hij is nog bezig met z’n make-up.’
Nu staarde iedereen hem aan en Moira beet op haar lip om niet te giechelen. Mijn broer is nog bezig met z’n make-up. Dat klonk ook zo lekker logisch.
Toen viel er een kwartje bij Thyrza. ‘Ach nee toch!’ riep ze. ‘Dan zijn jullie die twee van Moira’s oude posters, nietwaar?’
‘Ik denk het,’ grinnikte Tom. Op dat moment hoorden ze een slaperige ‘Hallo...’ en Bill leunde over de heg. Tara, die ondertussen met behulp van Luca en Becky in een handstand stond, maakte één handje los van de grond om naar hem te zwaaien en viel prompt om. Moira’s broertje en zusje gierden van het lachen en Tara lachte vrolijk mee.
‘Juist...’ Bill keek er een beetje vaag naar, herinnerde zich toen dat er een hele hoop mensen naar hem staarden en herhaalde een beetje schaapachtig: ‘Hallo.’
Moira grinnikte. ‘Oké, dat is dus Bill. Dit zijn mijn moeder Thyrza, haar vriend Daniël, mijn broertjes Timo, Jelle en Luca en mijn zusje Rebecca, zeg maar Becky. Bill is Tara’s vader.’
‘Jullie zijn inderdaad die twee van Moira’s oude posters,’ constateerde Thyrza tevreden en stond op om de tweelingbroers een hand te geven. ‘Zoals Moira al zei, ik ben Thyrza.’
Vanaf dat moment was het ijs gebroken en zodra de tweeling een plekje had gevonden, werden ze zonder problemen opgenomen in het gezelschap. Daniël was zeer geïnteresseerd in hun vroegere carrière – net als Frits en Thyrza trouwens – en vroeg hen op zijn enigszins pompeuze manier de oren van het hoofd. De broertjes leken er zich in het begin een beetje ongemakkelijk bij te voelen, maar na een tijdje viel dat weg en ze spraken zo enthousiast over vroeger dat ze af en toe terugvielen op Duits.
Moira luisterde met een half oor. Het meeste van wat verteld werd wist zij, als vroegere fan, allang en ze lette meer op de kinderen. Tara, Luca en Becky hadden vlug vriendschap gesloten en speelden circusje. Zo te zien waren ze aan het oefenen met koorddansen. Becky had haar sjaal op de grond uitgespreid als koord en Tara trippelde er elegant overheen. Het zag er heel grappig uit en af en toe beet Moira op haar wang om niet te lachen.
Timo en Jelle waren rustiger, de jongere vooral omdat de oudere het was. Timo zat weer naast Moira en zei geen woord, hoewel zij wist dat hij aandachtig naar de tweeling luisterde. Jelle schoof heen en weer op zijn stoel en staarde naar Luca en de twee meisjes.
Frits vertrouwde het niet. Moira keek dan misschien niet naar de tweeling, hij kón het niet vertrouwen. Hij had haar ogen zien oplichten toen Bill over de heg leunde – dat was niet zomaar. Bovendien, ze had hém, Frits, de hele dag nog niet echt aangekeken. Er was iets gaande, iets onprettigs, en hij wilde absoluut weten wat.
Op dat moment zei Tom: ‘Pfoeh, en dat is zo’n beetje alles. Nu is het uw beurt.’ Hij gebaarde naar Daniël en nam een slokje uit zijn glas.
Natuurlijk was Thyrza’s vriend maar al te blij om over zichzelf te beginnen. Hij ging rechtop zitten en begon te praten – hetzelfde verhaal dat hij bij Thyrza thuis al had afgestoken. Eigenlijk ging het alleen maar over zijn zoon. Frits had het nog niet gehoord en vond het dus wel interessant, maar Moira staarde afwezig naar haar broertje, zusje en buurmeisje. Die deden ondertussen een poging om een menselijke piramide te maken, tot Thyrza daar een stokje voor stak. Daniël zweeg even, glimlachte zoet naar Moira’s moeder en ging toen verder alsof er niets gebeurd was.
Plotseling merkte Moira dat Bill er opvallend stil bij zat. Tom vermaakte zich duidelijk met Daniëls verslag – net als Moira had hij gemerkt dat Daniël té trots was op zijn zoon en plaagde hem onopvallend door steeds, heel overdreven, om meer details te vragen. Maar Bill ramde zo te zien zijn nagels in zijn handpalmen, staarde strak voor zich uit en reageerde zelfs niet toen Tara aan zijn haar trok om zijn aandacht te trekken.
Hier was iets heel erg mis.
Moira probeerde Bills ogen te vangen, maar schepte in plaats daarvan Frits’ blik. Hij trok een wenkbrauw op en keek haar onderzoekend aan. Ze deed alsof ze zijn wantrouwige blik niet zag, glimlachte onschuldig en kapte vervolgens Daniël af; hij stond op het punt voor de tweede keer zijn verhaal te beginnen.
‘Wie wil er nog wat drinken?’ riep ze overdreven vrolijk. Aan Timo’s kuchje naast haar besefte ze dat hij haar doorhad en ze wierp hem onopvallend een ik-zeg-het-later-wel-blik toe.
Op dat moment stormden Tara, Luca en Becky op haar af met de mededeling dat ze alledrie appelsap wilden. Frits stond op. ‘Kom maar mee dan.’
En de drie kinderen holden gillend het huis binnen.