Dertien juli

De volgende ochtend werd Moira wonder boven wonder eerder wakker dan Frits. Het was een zaterdag en dat maakte het helemaal bijzonder, zelfs al was het al kwart over tien. Ze liet zich voorzichtig uit bed glijden, nam zo stilletjes mogelijk een douche en kleedde zich aan. Vervolgens nam ze ontbijt en schreef een briefje voor Frits: Ben boodschappen doen. Tot zo, Moira.
Zodra ze echter buiten stond, gleed haar blik naar de rij heggen voor de villa. Zou ze…? Ja, waarom ook niet. Moira liet de boodschappentas in de gang staan en liep tussen de heggen door naar de voordeur. Ze wilde aanbellen, maar duwde eerst tegen de deur om te controleren of hij dicht was. Verrassend genoeg kon ze zo doorlopen.
Het was helemaal stil in huis; misschien sliepen ze nog, dacht ze. Maar nee, dan hadden ze de deur niet opengedaan. In de keuken vond ze Tom, half slapend boven zijn ontbijt. Hij keek op toen Moira binnenkwam en wuifde vagelijk naar haar.
‘Ook goedemorgen,’ grinnikte ze. ‘Net wakker?’
‘Mm-m,’ gaapte hij bevestigend. ‘Tara heeft ons vannacht wakker gehouden.’
‘Hoezo?’ vroeg Moira nieuwsgierig, terwijl ze ongegeneerd tegenover hem aan tafel plofte. Tom keek er niet van op dat ze zich gedroeg alsof ze thuis was, vond het duidelijk normaal.
Hij gaapte opnieuw uitgebreid voordat hij vertelde: ‘Oh, weer één van Tara’s acties. Deze keer was het omdat ze rond middernacht in de heksenkring wilde dansen. Ze heeft gisteren met stenen een heksenkring gemaakt, wij begrepen niet waarom, maar het was dus omdat ze vannacht erin wilde dansen. “Zoals echte heksen doen,” zei ze. Je kunt je voorstellen hoe Bill reageerde, die raakt al over zijn toeren van bezorgdheid als ze ’s nachts naar de wc moet.’
‘Ruzie?’ raadde Moira.
‘Bingo,’ zuchtte Tom. ‘Ze hebben midden in de nacht – of eigenlijk tegen tweeën, maar dat doet er niet toe – staan discussiëren over of heksen nou eigenlijk wel of niet bestaan. Daar moet je ook echt Kaulitz voor heten, ieder normaal persoon zou dat kind gewoon naar bed hebben geschopt. Maar nee, meneer en mevrouw moesten en zouden deze kwestie tot op de bodem uitzoeken. En het gevolg daarvan is dat ik niet kan slapen!’
Moira moest lachen en klopte hem zogenaamd medelijdend op de arm. ‘Ach gossie, wat vreselijk zielig nou toch.’
‘Precies,’ knikte Tom en trok een treurig gezicht. ‘Eindelijk iemand die medelijden met mij heeft. Tara lachte me zelfs uit vanochtend.’
Nu schoot Moira nog harder in de lach. Tom zuchtte dramatisch, prutste even aan de klep van zijn pet en concentreerde zich op zijn inmiddels zompige cornflakes. Op hetzelfde moment hoorden ze een klein meisje huilen. Tom kreeg meteen een wanhopige uitdrukking op zijn gezicht. ‘Oh nee hè…’ kreunde hij en riep vervolgens: ‘Bill!’
Zijn broer kwam juist voorbij en wierp hem een geërgerde blik toe. ‘Ja ja, ik ga al. Oh, hoi Moira.’ Net als Tom was hij niet in het minst verbaasd over haar komst.
Moira volgde hem toen hij vlug naar de woonkamer liep. Tara zat op het kleed en begon harder te huilen toen ze haar vader zag. ‘Konijn is weg…’
‘Ach God, kindje toch!’ Bill tilde haar op en drukte haar tegen zich aan. ‘Is hij weggelopen?’
Tara snifte en snotterde: ‘Verstoppertje doen… En toen… Hij is wég… Ik heb geroepen, maar hij zegt niks terug…’ En ze barstte weer in huilen uit.
‘Sssjt, rustig maar,’ fluisterde Bill haar toe, terwijl zij haar gezichtje verborg in zijn haren. Hij schakelde nu over op Duits en mompelde: ‘Kom maar, ik vraag wel aan Tommie of hij gaat zoeken, ja? Konijn is vast wel te vinden, hij vindt jou veel te lief om zomaar weg te gaan.’
Moira trok zijn aandacht door even te zwaaien en gebaarde toen dat zij wel naar Tom zou gaan. Bill knikte dankbaar en Moira liep terug naar de keuken. Ze was halverwege de gang toen ze achter zich plotseling iemand hoorde zingen. Bill, natuurlijk. Ze keek verrast om en zag hem Tara wiegen, terwijl hij zachtjes voor zijn dochtertje zong. Moira herkende onmiddellijk Durch den Monsun en glimlachte. Durch den Monsun was in dit geval misschien ook wel de beste keuze, dacht ze. Zij had altijd al gevonden dat er iets kalmerends zat in de melodie van dat nummer.
Opnieuw hief Tom zijn hoofd op toen Moira de keuken binnen kwam. ‘Wat is er aan de hand?’
‘Ze is Konijn kwijt,’ antwoordde Moira. ‘Of wij kunnen zoeken.’
‘Och, ze heeft hem weer eens ergens verstopt,’ zuchtte Tom. ‘Dat doet ze vaker. Verstopt dat beest ergens, gaat even iets anders doen en vergeet dan waar ze hem heeft neergelegd. Geen wonder dat het hier zo’n troep is, zodra Tara d’r knuffel kwijt is wordt het hele huis overhoop gehaald.’
Hij klonk niet alsof hij dat erg vond, eerder alsof dat hem amuseerde. Moira zei niets en begon in de keukenkastjes te zoeken. Ondertussen dreef Bills stem door de gang, Durch den Monsun ging verder en Tara’s gesnik nam geleidelijk aan af.

Het was uiteindelijk Tom die Konijns verstopplaats vond: in de koelkast. Hij viste het kleumende knuffelbeest achter de margarine vandaan en keek er met opgetrokken wenkbrauwen naar. ‘Oké, vanaf nu gaat er een slot op de koelkast. Hoe háált Tara het in haar hoofd om dat beest daar te verstoppen?’
Moira grinnikte even, maar plukte toen het ijskoude konijn uit zijn handen en liep ermee naar de woonkamer. Bill had ondertussen Durch den Monsun omgewisseld voor een Duits liedje dat Moira niet kende; Tara leunde tegen zijn schouder en luisterde met rode oogjes van het huilen. Zodra Moira binnenkwam met de knuffel in haar handen, hield Bill op met zingen en zei opgewekt: ‘Kijk eens, daar heb je Konijn al.’
Tara’s gezichtje lichtte meteen op en ze strekte haar handjes uit naar haar vriendje. Moira zette Konijn op Tara’s handpalmen. Het meisje drukte het beest meteen tegen zich aan, hoe koud hij ook was, en plantte een kus tussen zijn oren. ‘Niet meer doen, hè,’ fluisterde ze in het Duits tegen haar knuffel. Ze liet hem knikken en zijn oren flapperden verontschuldigend.
Bill zette haar op de grond en wreef even door haar haren. ‘Zuckerkind weer blij?’
Tara knikte. ‘Papa is lief,’ zei ze zachtjes. Bill glimlachte, ging op zijn hurken zitten en trok zijn dochter even tegen zich aan. Ze gooide haar armpjes om zijn hals – had één van Konijns oren al tussen haar tanden – en knuffelde haar vader. Moira smolt; ze waren zo ontzettend lief samen, ze had nog nooit een vader en dochter zo close gezien. Vroeger kon ze zich Bill nooit voorstellen als vader, vroeger toen de band nog bestond, maar nu moest ze toegeven dat hij geknipt was voor die rol. Tara, dacht ze, je hebt geluk: je hebt de beste vader van de wereld.