Twaalf juli (laatste stukje)

Na een tijdje kwam het gesprek op kinderen. Moira vertelde over Tara, vermeldde er heel nonchalant níet bij wie haar vader was maar vermaakte haar luisteraars door te vertellen over Tara’s ik-lust-geen-melk-discussie en haar verkleedpartijen. Luca riep enthousiast dat ze Tara de volgende keer maar mee moest nemen en de rest viel hem meteen bij, zodat Moira beloofde dat ze ‘het aan Tara’s ouders zou vragen’. Als er een volgende keer komt, dacht ze bij zichzelf, maar dat zei ze niet hardop.
Toen bracht Thyrza in het midden dat Daniël ook een zoon had. ‘Van jouw leeftijd ongeveer, Moira. Toch?’ zei ze, met een blik naar haar vriend.
‘Lars is negenentwintig,’ vertelde die, met een schuine blik op Moira.
‘Dan is hij wel wat ouder dan ik, hoor,’ grinnikte zij. ‘Ik ben tweeëntwintig, dat is nog best een groot verschil.’
Daniël knikte en begon toen enthousiast te vertellen over zijn enige zoon, die architectuur gestudeerd had en nu een baan had waarvoor hij veel moest reizen, dat hij al in Duitsland en Tsjechië en Engeland en wie weet waar nog weer geweest was, dat hij getrouwd was met een Duitse die hij op zo’n reis had ontmoet, dat hij recentelijk een nieuw huis had gekocht in Nederland, dat het waarschijnlijk wees op het idee van een gezinnetje stichten, dat hij dit gedaan had, dat hij dat zou gaan doen, dat hij zus en zo en nog veel meer…
Moira kwam tot de conclusie dat Daniël een aardige man was, gezellig, met goede bedoelingen, maar daarbij was hij een ongelooflijke kletskous en wuifde iedereen weg die hem in de rede probeerde te vallen – net zolang tot hij zijn verhaal had verteld. En hóe hij vertelde… Zijn mening kwam overal duidelijk tevoorschijn; het was meer dan zonneklaar hoe trots hij op zijn zoons prestaties was, dat hij hoopte op heel veel kleinkinderen, omdat hij dol was op kleine kinderen (voor het ontbijt, schoot er even door Moira’s hoofd) en dat hij het een feit dat zijn zoon in een Jaguar reed ontzettend belangrijk vond.
Tegen zessen besloot Moira dat ze maar eens naar huis moest en zei dat dus ook. Daarop volgde een half uur vol zinnetjes als ‘Luca, waar is je linkersok’ of ‘Becky, trek je sloffen aan als je naar buiten gaat’ en ‘Moira, weet je zeker dat je niet blijft eten’, waarna Moira haar broertjes en zusjes nog eens uitgebreid knuffelde en vervolgens met een simpele handdruk afscheid nam van Daniël. Van haar moeder kreeg ze weer zo’n schuchtere omhelzing, daarna stapte ze in de auto en liet het witte huisje achter zich.
In de auto zette Moira op een rijtje wat ze van Daniël vond. Punt één, heel belangrijk, was dat Thyrza overduidelijk stapelverliefd op hem was. Punt twee, misschien wel belangrijker, was dat Daniël overduidelijk stapelverliefd op Thyrza was. Punt drie was dat de kinderen hem leken te accepteren. Punt vier: hij was vriendelijk, gezellig, goedwillend, misschien ietsjes te trots op zijn zoon, maar niet ondraaglijk. Punt vijf: dat de kinderen hem niet wilden aanspreken met ‘papa’ vond hij heel normaal en dat vroeg hij ook niet van hen, wat in zijn voordeel sprak.
Dus, over het algemeen, kwam hij positief uit de test. Moira voelde zich alleen lichtelijk ongemakkelijk bij het feit dat zij zolang van niets had geweten. Zoals ze begrepen had, waren Daniël en Thyrza al iets meer dan drie maanden bij elkaar en niemand had de moeite genomen om Moira iets te vertellen. Jelle had iets gemurmeld over ‘mocht niet van mama’ en Becky had verteld dat ze Moira’s telefoonnummer niet hadden kunnen vinden in het telefoonboekje. Waarop Timo had gezegd dat Thyrza bang was geweest voor Moira’s reactie en Luca had geroepen dat Moira toch helemaal niet eng was, ook al was ze een dief. Vervolgens had iedereen het hele onderwerp opzijgeschoven voor een blijkbaar interessanter gesprek en Moira was achtergebleven met het gevoel dat ze niet meer bij haar familie hoorde.
Niet prettig. Helemaal niet zelfs. Maar de breuk had zij zelf gemaakt, vijf jaar geleden toen ze uit huis ging, en misschien was het wel te laat om hem weer te herstellen. Ze zuchtte en trapte op het gas om een lelijke, vaalroze Citroën in te halen die tachtig reed waar je honderd mocht. Waarom was alles ook zo ingewikkeld? Misschien had ze wel helemaal niet moeten gaan vandaag, dacht ze toen. Thuis, bij Frits – en ook bij Bill en Tom en Tara, besefte ze, was het helemaal niet zo ingewikkeld. Je zette een kopje thee, je speelde vampier of zombie of prinses met Tara en je was gelukkig. Zo klaar als een klontje.
En toen, nu ze toch bezig was met nadenken, viel er haar iets anders in, iets wat helemaal niet te maken had met Thyrza of Daniël. Ze dacht aan moeders, aan hoe lastig die mensen soms toch konden zijn, en op dat moment flitste er een nieuwe gedachte door haar hoofd.
Tara’s moeder hoefde niet per se een draagmoeder te zijn, ze hoefde niet per se verdwenen te zijn. Ze kon ook dood zijn…