Twaalf juli

Zo ging de tijd voorbij. Tara liep de deur plat bij Moira (of eigenlijk de heg) en vermaakte zich kostelijk. De tweeling ontspande meer en meer, durfde nu zelfs het dorp te verlaten zodra Tara veilig bij Moira was; omdat Tom zich begon te vervelen gaf hij gitaarles in een naburig dorp, iets wat hij eigenlijk heel grappig vond omdat zijn leerling hem noten leerde lezen. Wat Bill allemaal uitvoerde, wist Moira niet. Frits kon haar ook niet wijzer maken, hij had het te druk met zijn werk op de huisartsenpost om er over na te denken.

Thyrza belde weer. Het was al eeuwen geleden sinds dat onverwachte telefoontje, besefte Moira. Wat zou haar moeder nu weer willen?
‘Nou ja...’ begon Thyrza op nonchalante toon. ‘Ik wou weer even met je praten... Moira, het spijt me heel erg dat we elkaar zo lang niet hebben gezien, echt waar. Ik besefte gewoon niet dat het was wat je écht wilde, snap je?’
‘Mam, toe nou. Cut the crap, vertel me wat er is.’ Moira was niet in de stemming voor lange verhalen. Ze wierp steeds maar blikken op de klok, vroeg zich geïrriteerd af of de wijzers expres zo traag gingen. Het was kwart over tien en ze had om elf uur afgesproken bij de tweeling, samen met Frits. Een beetje kletsen, gewoon, zoals vrienden dat doen. En natuurlijk moest haar moeder net nú bellen.
‘Ik heb een nieuwe vriend.’
Wham.
Dat was het wel het laatste dat Moira had verwacht. Haar moeder, die sinds acht jaar geen man meer in de ogen had gekeken, een nieuwe vriend? Welke vreemde, parallelle dimensie was dit? Thyrza had een nieuwe vriend.
‘Moira? Ben je er nog?’ klonk de ongeruste stem van haar moeder door de telefoon. ‘Ik begrijp wel dat je verrast bent...’
Verrast? Dat was nogal zwak uitgedrukt. Moira liet zich op de bank ploffen en graaide perplex door haar haren, die nog vochtig waren van de douche. Ze wist even niet meer wat ze hiervan moest denken. Aan de ene kant kon ze niet anders dan blij zijn voor haar moeder, die misschien eindelijk een beetje over Arend heen kwam. Aan de andere kant wist ze niet zeker of ze dit eigenlijk wel wilde. Ze mocht dan tweeëntwintig zijn en niet meer bij haar moeder wonen, als die nieuwe vriend vadertje probeerde te spelen mocht hij wat haar betrof oprotten. Moira had het acht jaar zonder vader gered en ze zou verder ook wel zonder kunnen.
‘Moira?’ Weer Thyrza’s bezorgde stem. ‘Moira, zeg eens wat?’
‘Ik...’ De woorden bleven in Moira’s keel steken. Wat kon ze hier nou op zeggen? Maar ze besefte dat ze haar moeder nodeloos ongerust maakte en dus dwong ze zichzelf antwoord te geven. ‘Ik... ben inderdaad verrast. Hoe kom je daar opeens bij? Bij die nieuwe vriend, bedoel ik.’
‘Nou... Het was op Becky’s dansclubje, hij is loodgieter en hij kwam de regenpijp controleren. Becky en ik liepen langs en hij vroeg aan mij of ik hem even een stuk gereedschap aan kon geven. En een paar dagen later kwam ik hem tegen in de supermarkt. Hij is nieuw hier, hij woont hier nog maar net, hij is een jaar of vijftig en ik weet zeker dat je hem aardig zult vinden.’
‘Oké... Hoe heet hij?’
‘Daniël. Zeg Moi...’ Thyrza aarzelde weer, Moira hoorde slechts haar adem door de telefoon. ‘Misschien... Wil je eens langskomen? Om hem te ontmoeten?’