Zes juli (ochtend)

Tara werd langzaam wakker en ging rechtop zitten in bed. Slaperig wreef ze met haar handjes in haar ogen. Gisteren was echt een geweldige dag geweest, samen met Moira spelen was bijna nog leuker dan met haar nieuwe vriendinnetjes. Maar het allerleukste bleef natuurlijk met papa spelen.
Over papa gesproken, wie zat er daar op haar voeteneinde? ‘Gu-hu-hù-ten Morgen...’ Haar ogen begonnen te tranen door de grote gaap, maar ze wuifde eerst naar papa voor ze weer in haar oogjes wreef.
‘Guten Morgen,’ glimlachte hij. ‘Hast du gut geschlafen?’
Met papa sprak ze altijd Duits, net als met oompje. Misschien kon Moira ook wel Duits? Dat zou leuk zijn, mijmerde Tara. Nederlands was soms best moeilijk.
‘Ja,’ knikte ze. ‘Du auch?’
Papa lachte. ‘Ja, klar. Lust auf Frühstück?’
Tara knikte weer. ‘Haben wir Frühstückskörner?’ Muesli met yoghurt was haar favoriete ontbijt, maar dat betekende wel dat ze heel snel zonder ontbijtgranen zaten.
‘Ich glaube schon. Tommie ist zum Shop gewesen.’ Papa tilde haar uit bed, zoals gewoonlijk, en ze drukte een kus op zijn wang. Een zoen bij het opstaan en een zoen bij het slapengaan, dat was het ritueel.
Tara kon zichzelf aankleden. Tenminste, als er niet zoveel knoopjes en haakjes en dingetjes waren, kon ze het zelf. En aangezien ze vandaag een T-shirt met Kwik, Kwek en Kwak en een donkerblauw rokje aan wilde, had ze papa’s hulp niet nodig. Maar toen papa haar de haarborstel aanreikte, gaf ze hem toch terug. Want haar haren borstelen, dat kon papa beter.
Hij ging in kleermakerszit op het grote bed zitten en zij kroop op zijn schoot. Vervolgens begon hij heel voorzichtig de klitten uit haar haren te halen. Zij mocht een liedje kiezen en terwijl de borstel haast onmerkbaar door haar haren gleed, zong hij voor haar. Tara vond dat papa heel mooi kon zingen, maar hij deed het helaas bijna nooit. Alleen ’s ochtends, als hij haar haren deed, en ’s avonds, als hij haar naar bed bracht. En soms, heel soms, als er een liedje speelde dat hij leuk vond, dan zong hij mee. Maar dat gebeurde bijna nooit. Tara vond het jammer, want ze hield ervan als papa zong.
Vandaag koos ze voor haar lievelingsliedje, Wir Sterben Niemals Aus. Ze wist dat het één van papa’s liedjes was, ze wist dat hij vroeger beroemd was geweest met zijn stem. Daarom begreep ze ook niet dat hij niet meer zong. Maar ze durfde het niet te vragen, want papa werd er zo droevig van en ze zag hem liever vrolijk.

‘So was wie wir geht nie vorbei...’ vulde Tara aan. Iedereen zei altijd dat zij papa’s zangtalent had geërfd, maar daar kon ze niet zoveel mee. Zij vond dat oom Tommie ook goed kon zingen, zij vond dat íedereen goed kon zingen.
‘Fertig,’ meldde papa op dat moment. Hij legde de haarborstel op zijn nachtkastje en drukte haar even tegen zich aan. ‘Frühstückszeit, Zuckerkind.’ Zo noemde hij haar altijd, ‘suikerkind’. Alleen papa mocht haar zo noemen.
Enthousiast sprong Tara van het bed, pakte papa’s hand en trok hem mee naar beneden. Tommie zat al aan tafel, met zijn pet scheef op zijn hoofd. Hij maakte een vaag ‘goedemorgen’-gebaar en verstopte zijn gaap achter zijn kop koffie.
‘Guten Morgen!’ riep Tara vrolijk. Ze klom naast Tom op zijn stoel (die net als de keuken een beetje oversized was) en trok aan zijn dreadlocks. ‘Du auch sagen!’
‘Guten Morgen,’ antwoordde hij braaf en gaapte nog eens. ‘Gut geschlafen?’
‘Ja. Und jetzt möchte ich mein Frühstück haben. Pappi?’
Papa zette een kom voor haar neer, gooide er wat ontbijtgranen in en mengde er yoghurt doorheen. ‘Da, Frühstück.’
‘Danke Pappi.’ Tara hield van het crunchgeluid dat hoorde bij het eten van muesli met yoghurt. En ze hield van de smaak, maar toch vooral van het crunch-crunch-crunch. Ja, Tara vond dat ze het best voor elkaar had. Ze voelde zich heerlijk tevreden, bij Tommie op schoot met haar favoriete ontbijt voor haar neus. En papa die vanochtend haar lievelingsliedje had gezongen... Nee, Tara’s dag kon niet meer stuk.