Vijf juli (Geheim nr 1 ontrafeld)

Simone merkte wel dat er iets veranderd was aan haar zoons. Bill leek nerveuzer, stiller, niet zo’n kletskous als vroeger, terwijl Tom zijn best deed om dat te camoufleren door de aandacht naar zich toe te trekken. Bills ogen schoten tussen zijn broer en zijn moeder heen en weer, alsof hij zocht naar iets, wachtte op iets, maar Simone kon niet bedenken wat er aan de hand was. Ze besloot om niets te zeggen, nog niet, pas als ze alleen kon zijn met haar zoons. Niet dat ze iets voor Gordon en oma Kaulitz wilde verzwijgen, maar ze wist uit ervaring dat de broertjes meer zeiden als ze alleen waren met hun moeder.
Die mogelijkheid ontstond toen oma meldde dat ze ging koken en Gordon, na een blik op zijn vrouw, tactvol voorstelde om haar te helpen. Bill schoof zenuwachtig heen en weer op de bank toen zijn oma het aanbod accepteerde. Hij wist al dat zijn moeder serieus wilde praten en daar had hij géén behoefte aan. Hij zat de hele tijd al op hete kolen, wachtend tot Tom zijn mond voorbij praatte. Eigenlijk moest hij ontzettend nodig naar de wc en hij dúrfde niet, uit angst dat zijn broer iets te veel zou zeggen – ook al wist hij dat hij Tom best kon vertrouwen.
‘Wel,’ zei Simone en legde haar handen in haar schoot. ‘Jullie hebben eigenlijk nog niet veel gezegd vandaag. Is alles wel goed?’
De broertjes wisselden een veelbetekenende blik. Hier gingen ze dan. Tom keek naar Bill, die beter kon liegen, en Bill kuchte. ‘Uh, ja hoor... Gewoon een beetje moe, we hebben eh... een drukke week achter de rug.’
Zijn moeder leek het overtuigend genoeg te vinden, want ze leunde achterover in haar stoel en vroeg geïnteresseerd: ‘Oh ja? Hoezo dan?’
‘Nou, met de verhuizing en...’ Bill keek hulpzoekend naar zijn broer, die onmiddellijk zijn mond opentrok. ‘En in het dorp en zo... Het is een beetje zoals in Loitsche, eigenlijk, dat iedereen iedereen kent en wil kennen en dus hebben we echt zo’n beetje het hele dorp over de vloer gehad, dat was natuurlijk best vermoeiend, en...’
‘En dan zijn we hier ook nog met de auto gekomen,’ vulde Bill aan. ‘Daar word je behoorlijk duf van.’
‘Precies.’ Tom knikte, duidelijk opgelucht dat ze het er aardig vanaf hadden gebracht. Simone scheen het te slikken, want ze vroeg niet verder. Ze keek haar zoons slechts glimlachend aan en zei: ‘Nou, dan hoop ik dat jullie vannacht goed slapen. Jullie zien wat bleek.’
‘Hopen wij ook,’ zuchtte Bill zachtjes. ‘Hopen wij ook...’

Frits morrelde met zijn sleutel in het slot van de voordeur, kreeg het wonder boven wonder voor elkaar om hem open te duwen en struikelde half over de drempel. Hij was niet in een handige bui vandaag, hij had al ontzettend veel dingen uit zijn handen laten vallen. Zuchtend dropte hij zijn spullen op de keukentafel. Waar zou Moira zijn?
Op dat moment hoorde hij een licht stemmetje uit de tuin komen. Een kindje, een meisje, dat aan het zingen was. En hij herkende het onmiddellijk.

Dat was van Tokio Hotel. Maar dat was niet Bill. Ach, natuurlijk, dacht hij toen. Tara! Vlug liep hij door de gang, door de woonkamer, en stapte de tuin in. Moira lag op een picknickkleed, midden op het gazon, en Tara zat naast haar te zingen. Met elk woord zwiepte ze Konijn de lucht in, maar daar was het knuffelbeest aan gewend. Zodra het meisje Frits in de gaten kreeg, hield ze echter op met zingen en wuifde.
‘Dag Spits!’
‘Frits,’ verbeterde Moira lachend, terwijl ook zij naar haar verloofde zwaaide.
‘Nee, Spits,’ hield Tara koppig vol en duwde zichzelf omhoog. ‘Spits, Spits, Spits!’ zong ze. ‘Hallo Spits!’
Frits schoot in de lach. Het was ook moeilijk om dat níet te doen, zo grappig als Tara erbij stond. Ze had een oud overhemd aan, dat duidelijk van hem was geweest, en haar spijkerbroek hing over een tuinstoel. In haar paardenstaart staken een veer en een potlood.
‘Spits lacht me uit!’ riep het meisje en keek met grote geschokte ogen naar Moira. ‘Zeg dat hij stout is!’
‘Stout!’ hikte Moira, hief een bestraffende vinger op en sloeg toen dubbel van het lachen. Tara probeerde te fronsen, maar begon zelf ook te giechelen.
Pas toen de lachbui voorbij was, kwam Moira overeind. ‘Ik ga maar eens koken,’ zei ze vrolijk.
‘Ikke helpen, ikke helpen!’ Tara’s enthousiasme was moeilijk te weerstaan en Moira trok haar lachend mee naar de keuken.

Na het eten begon Tara toch behoorlijk slaperig te worden. Met haar volle buikje, lekker warm op de bank tegen Moira aan, kon ze haar ogen bijna niet meer openhouden. Ze camoufleerde een gaap door Konijn in haar mond te stoppen, maar dat hielp niets.
‘Bedtijd!’ zei Moira opgewekt.
‘Niet waar,’ protesteerde Tara zwakjes. ‘Papa is nog niet thuis. En oompje ook niet!’
‘Dat maakt niet uit, het is bedtijd voor een kleine vampier.’ Moira tilde het meisje op, zoals ze zo vaak bij haar broertjes en zusjes had gedaan, en gaf haar een tikje op haar wang. ‘Kom, meisje, naar bed.’
‘Zoen!’ Tara verborg haar gaap in Moira’s hals en keek toen met kleine slaapoogjes naar Frits, die braaf een nachtzoen op haar wang drukte. Vervolgens liep Moira met het meisje door de tuin naar het grote huis.
‘Ik blijf bij je tot Bill en Tom terug zijn,’ zei ze, terwijl ze Tara hielp met tandenpoetsen. ‘Goed?’
Tara knikte. Op dat moment vond ze zo’n beetje alles best. Ze trok haar lichtblauwe nachtjapon aan, kroop onder het dekbed met konijnenprint en legde haar kastanjeblonde hoofdje op het kussen. Moira dekte haar toe en stopte Konijn in haar handjes.
‘Slaap lekker, liefje.’
‘Zoen...’ prevelde Tara weer. Ze ontving Moira’s nachtkus met een glimlachje, maar sloot toen haar oogjes en murmelde: ‘Gute Nacht...’
‘Schlaf gut,’ fluisterde Moira haar toe. Toen viel Tara in slaap.

Bill sloop de trap op, naar Tara’s kamertje. Zou ze al slapen? Of zou ze op hem liggen wachten, zoals vorig jaar? Toen had de buurvrouw op haar gepast, net als nu, maar die was weggegaan omdat ze zelf ook kinderen had. Die gingen gelukkig wel later naar bed dan Tara, maar het bleef onhandig. Hij hoopte maar dat Moira wel bij haar gebleven was.
Voorzichtig stootte hij de deur van Tara’s kamer open en gluurde om de hoek. Moira zat op de grond onder het raam met één van Tara’s boeken op schoot. Verder was het volledig stil in de kamer, op de rustige ademhaling na. Opgelucht merkte Bill dat Tara vredig lag te slapen, Konijn in haar handjes geklemd.
Moira keek op toen hij binnenkwam, wierp hem een glimlachje toe en fluisterde: ‘Ze slaapt al een tijdje.’
‘Mooi zo,’ zuchtte Bill zachtjes en ging op zijn knieën naast Tara’s bed zitten. Voorzichtig streek hij een lok kastanjeblond haar uit haar gezichtje. Ze murmelde wat, slaapdronken, iets dat klonk als “papa”, en sliep toen verder. Heel lichtjes, zodat ze het niet zou merken, drukte Bill een kus op haar wang.
Moira zat er vertederd naar te kijken. Het zag er zo lief uit, zo teder, zo... Tja, ze had er echt geen ander woord voor: zo vaderlijk. Er bestond voor haar geen twijfel meer: Bill was Tara’s vader. Ze wist het nu zeker. Zoals hij naar haar keek... Dat kon alleen een echte vader zijn.
Bill keek op en ontmoette Moira’s ogen. Ze glimlachte, haar blik gleed van Tara naar hem en terug. De vraag was duidelijk. Het antwoord ook.
‘Ja,’ antwoordde hij zacht. ‘Tara is van mij.’