Eén juli

Frits was al weg toen Moira wakker werd. Ze lag een tijdje naar het plafond te glimlachen, haar gedachten bij gisteravond, tot ze zich uiteindelijk tussen de lakens vandaan liet glijden en haar haren ging wassen.
Beneden op de keukentafel vond ze een briefje, van Frits natuurlijk. Vier woordjes maar, in zijn bekende schuine handschrift. Houd van je, Moira. Ze kreeg een enorme glimlach op haar gezicht en schudde wat muesli in een kom. Yoghurt er bovenop, lepel erbij en de tuin weer in. Het was opnieuw warm en ze genoot ervan.
Haar tekenblok lag nog in het gras. De schets van gisteravond was half uitgeveegd door de dauw en het papier kleefde aan elkaar. Niet slim om dat ding te laten liggen, dacht ze en raapte hem snel op. Gelukkig waren de andere pagina’s nog leeg, ze scheurde haar tekeningen er altijd uit als ze klaar waren. Dit tekenblok viel nog wel te gebruiken.
Na het ontbijt gaf Moira de planten water en ging langs bij de buurvrouw. Oude mevrouw Kuijpers was tachtig, praktisch familieloos en vond het altijd heerlijk als Moira langskwam. Niet alleen om mee te praten, maar ook omdat mevrouw Kuijpers steeds minder kon doen in huis. Nu deed Moira vaak de was, haalde de stofzuiger door de kamer en maakte mevrouw Kuijpers’ bed op. Elke keer weer kreeg ze er geld voor, tien of twintig of vijftig euro; net wat er in mevrouw Kuijpers’ portemonnee zat. Elke keer weer probeerde ze te weigeren. Elke keer weer dwong de oude vrouw haar het aan te nemen.
Zodra Moira het knarsende tuinhekje opende, verscheen mevrouw Kuijpers op de drempel. Ze glimlachte hartelijk en hield de deur open voor de jongere vrouw. ‘Wat fijn dat je er bent vandaag. Ik vroeg me al af wanneer ik je weer zou zien.’
Traditie vereiste dat ze eerst samen een kopje thee dronken. Mevrouw Kuijpers was een ongelooflijke roddeltante en kreeg altijd telefoontjes van de andere bewoners in de straat, om haar op de hoogte te houden van alles wat er gebeurde in het dorp. Tijdens het kopje thee vertelde de vrouw alles wat ze wist aan Moira.
‘Sientje, je weet wel, de kat van de bakker, die heeft jongen gekregen, drie kleine katjes. Is dat niet iets voor jou? Je houdt toch van katten?’
Moira schonk thee in en deed een klontje suiker in die van de oude vrouw. ‘Een kitten is inderdaad wel leuk. Ik zal het eens aan Frits vragen.’
‘Doe dat. En je kent Daniëlle toch nog wel, de oudste dochter van Petra Ruymgaart? Die heeft een kindje gekregen, een dochtertje. Schat van een kind, ze zijn hier vorige week even komen buurten. Sara heet ze.’
Sara. Moira’s gedachten dreven meteen af naar het meisje van de buren, naar Tara. Ook een schat van een kind. Waarom kreeg iedereen die zij kende een dochtertje?
‘Zeg,’ zei mevrouw Kuijpers. ‘Wanneer gaan jij en Frits nou eigenlijk trouwen? Dan kunnen jullie ook aan de kinderen.’
Moira liet bijna haar kopje vallen. Ze had er zelf wel aan zitten denken, natuurlijk, maar deze directe vraag bracht haar compleet van haar stuk. Wanneer gingen zij en Frits trouwen? Dat wisten ze eigenlijk nog niet. En kinderen... Wilde Frits überhaupt wel kinderen? Ze besefte nu pas dat ze het daar nooit over hadden gehad. Hij dacht nooit zo aan de toekomst, zei hij altijd. Hij keek niet verder dan volgende maand.
‘In de herfst ergens,’ zei ze vaag, in antwoord op mevrouw Kuijpers’ vraag. ‘Denk ik.’
‘Een rustig seizoen,’ knikte de oudere vrouw. ‘In verband met de huwelijksreis, natuurlijk. Ja, dat snap ik.’
Moira nam snel een slokje thee om haar verwarring te verbergen. Mevrouw Kuijpers had hier nota bene meer over nagedacht dan zijzelf. Wat voor verloving was dit eigenlijk? Natuurlijk hield ze zielsveel van Frits, ze wilde hem nooit meer kwijt. Maar dat ze hier nog niet over na hadden gedacht, was dat eigenlijk niet heel slecht? Of was zij gewoon een zenuwpees?
Ze kreeg het op haar heupen van haar eigen gevraag en draaide geërgerd haar gedachtenkraantje dicht. Ze had geen slechte verloving, ze waren gewoon niet zo van het plannen. Mevrouw Kuijpers had gewoon de hele dag de tijd om aan dingen te denken die niet met haar te maken hadden.

’s Middags lag Moira in het gras een boek te lezen. Frits was nog niet thuis, het was pas half drie. Ze speelde afwezig met haar haren, sloeg af en toe een pagina om en liet haar ogen over de regels glijden. Ze had het boek al minstens vijf keer gelezen en het bleef prachtig, maar vandaag konden de woorden haar aandacht niet vangen. Steeds weer dreven haar gedachten af. Naar Frits, naar hun verloving, naar kleine meisjes, naar de buren... Haar leven kabbelde nog even rustig voort als vroeger, maar haar gedachten waren plotseling in een stroomversnelling beland.
Ze zuchtte. Ze sloeg een bladzijde om. Ze zuchtte nog eens. Waarom kon het niet gewoon blijven zoals het was? Plotseling kreeg ze een enorme hekel aan iedereen, de hele wereld, en dan vooral aan de buren. Van allebei de kanten; Bill, Tom en Tara hadden net zoveel schuld aan haar ergernis als mevrouw Kuijpers, ook al wisten ze dat misschien niet.
‘Moira?’
Met een ruk keek ze op en de irritatie gleed onmiddellijk van haar af. Tara was weer door het gat gekropen. Vandaag ging ze gekleed in een T-shirt met Snoopy en een korte broek, met haar haren in een staart, en zoals gewoonlijk had ze Konijn bij zich.
‘Papa en oompje vragen of je thee komt drinken.’
Verrast gooide Moira haar boek opzij. ‘Oh? Waarom?’
Tara haalde haar schouders op. ‘Ik verveel me. En zij ook. Kom je?’ Het meisje keek Moira met puppyoogjes aan en die voelde dat ze niet kon weigeren. Frits gaat dit niet leuk vinden, schoot er door haar hoofd. En meteen daarna: Frits kan de pot op. Als ik ga, dan ga ik.
‘Natuurlijk kom ik,’ zei ze glimlachend.

Voor Dorien