It's so hard to understand you! [6.1]

Zuchtend staarde ik uit het raam. Vandaag was echt een hel. Nooit meer, nooit meer zou ik naar die klote school gaan. Oké, ik overdreef. Maar toch. Er hing daar gewoon een rare sfeer. Het voelde er gewoon niet goed. De hele dag door moest ik dat stomme smoesje van Alice gebruiken om aan iedereen uit te leggen waarom ik mijn zonnebril ophield. Ik werd er gek van. Ik keek naar de wolken die langzaam voor de maan schoven. Omdat er geen licht in mijn kamer aan stond, was alles nu in duister gehuld. Vaagjes hoorde ik beneden een paar stemmen. Ik had geen idee van wie ze waren. Van de tv, of van Carlisle en Esmé. Alles zou kunnen. Ik wou het gewoon niet weten. Het boeide me niet. Ik liep weg van het raam en ploftte op mijn bed neer. Die ik niet eens gebruikte. Natuurlijk niet. Ik zuchtte, wat ik vandaag al tich keer had gedaan, en dacht na. Wat nou als die Victoria nooit had geleefd? Dan was ik nu geen vampier geweest. Wat zou dat fijn zijn. Maar toch. Vampier zijn had ook zo zijn voordelen. Aan het super-gehoor was ik wel gewend. Maar ik had vandaag mijn pen bijna platgedrukt. 'Het komt wel' had Alice gezegt. Tsja.. Ik hoopte het. Ik streek mijn haar goed en liep de trap af naar beneden. Op naar de rest.

Uit mijn ooghoeken keek ik naar de andere banken. Carlisle en Esmé waren er niet. Ik had geen idee waar ze konden zijn.
Alice en Jasper zaten links van mij op de andere bank, samen met Edward en Bella. Die op Edwards schoot zat. Nog steeds drong haar geur diep tot me door. Maar ik hield me net zoals altijd in. Ik wou Carlisle en de rest niet teleurstellen. Ze keek geïntresseerd naar de tv. In tegenstelling tot Rosalie. Die samen met Emmett rechts van mij op een bank zaten.
In een flits voelde ik me alleen. Alice en Jasper, Emmett en Rose, Edward en Bella en Carlisle en Esmé. En ik? Ik was alleen.. Edward keek naar me op maar ik besteedde er geen aandacht aan. Laat hem maar horen wat hij wou. Het kon me niks meer schelen.