De Warche

"T'is een schande!"

Credits voor de titel gaan naar Stefan! Zaterdagochtend hadden we onze spullen in Wim zijn camionette gepropt en waren we richting Bütgenbach-Robertville gereden. Na een tweetal uurtjes gereden te hebben, kwamen we aan. Echter was er van de Warche nog niet veel te zien. Zelfs onze Neet staat hoger. Tenzij we een ritje bodemschrapen zouden doen, moesten we even wachten tot ze het water zouden lossen uit het meer dat even verderop lag. Terwijl Wim en Stefan het vervoer gingen wegdoen, ging de jeugd op verkenning naar het meer. Op onze terugweg zagen we dat het water al aanzienlijk gestegen was. Dus toen Wim en Stefan terug aankwamen, hebben we niet langer getreuzeld en gingen we het water op.

We waren nog maar net vertrokken en we hadden al een obstakel, een hele lage brug. Met onze kinnen tegen de boten gedrukt, gingen we onder deze brug. Buiten Wim, die vond het verstandiger om even uit te stappen. Wat eigenlijk zo'n slecht plan niet was aangezien de tweede keer onze zwemvesten tegen de onderkant van de brug schuurden omdat het water nog wat gestegen was. Maar soit, als dit het was waarvoor ze me bang hadden gemaakt, zou het allemaal wel meevallen. Echter begon het maar net. Het waren nog enkele rustige stukjes waar reeën het de moeite vonden om voor ons de Warche over te steken. Dat was echt lief en dat zie je bij ons zo snel niet. Maar al snel volgden enkele ruigere stukjes waar je lekker veel water in je gezicht kreeg. Wie zich op dat moment geen vis voelde, zat niet op de Warche. Maar al snel was onze pret gedaan omdat we het water hadden ingehaald. Het was dus even wachten geblazen. Na een tijdje gewacht te hebben, had het water terug een voorsprong op ons en vertrokken we. Het duurde niet lang voor we aan het volgende obstakel waren: een tunnel met een verassend einde. Je ging de tunnel in en op het einde van de tunnel zag je niemand meer. Dat kwam dus blijkbaar omdat er een watervalletje achter die tunnel lag. Je kan al raden dat dat plekje de avontuurlijkste plaats zou zijn van de Warche. Wim en ik (Erica) hadden even van de bodem van de Warche mogen proeven. Enkel geraakte Wim terug recht en ik niet. Dus even een pauze om mijn boot leeg te kappen. Even later vervolgden we onze weg en hadden we een laatste punt dat wat spannender was. Tussen het riviertje en het meer zat een klein hoogteverschilletje. We zijn daar zonder kleerscheuren vanaf geraakt en hadden een tocht op het stille meer voor de boeg. Er was geen stroming dus gingen we niet snel met onze speelbootjes. Natuurlijk haalden al die afdalers ons in. Dus zo voelen kanoërs zich als wij hen voorbij steken.

Toch hadden we nog genoeg tijd om de Warche een tweede keer te bedwingen. Deze keer zonder Wim. De lage brug was zoals eerder gezegd een vervelend punt, maar voor de rest hadden we geen problemen. De tweede keer gingen we meer in de golfjes en zelfs Stefan had er plezier in terwijl hij de eerste keer de golfjes probeerde te vermijden. Zelfs ik ben de tweede keer boven water gebleven bij het watervalletje bij de brug! Op het einde hadden Mathias en Bouden nog even gespeeld in de golfjes en was het einde van de reis in zicht. We aten ginder nog een frietje en toen begon de rit naar huis. Het was een toffe, maar vermoeiende dag. Het is jammer dat de club dit niet vaker doet. Dit was mijn eerste echte wilder water ervaring en ik heb ervan genoten ook al hadden ze me bang gemaakt! Ik hoop dat er in de toekomst vaker van deze tochtjes worden gedaan, want ik heb de smaak te pakken!