Staf || Acht

Gellert raakte er de dagen die volgden van overtuigd dat Albus een betrouwbare jongen was. Ze brachten meer tijd samen door dan Gellert had kunnen waarderen, maar hij zag in dat Albus nog eens een belangrijke bondgenoot zou kunnen worden.
Gellert wist niet hoe Albus zou denken over zijn plan om de toverwereld te zuiveren van alle minderwaardige rassen. Gellert wilde namelijk wraak nemen op hen die zijn talent niet hadden kunnen waarderen. De meesten van hen waren niets waard en waren kinderen van Dreuzels en halfbloeden. Zij hadden hem onderschat en hem weggestuurd van zijn school, om te voorkomen dat hij groot zou worden.
Maar Gellert zou hen laten zien dat hij de grootste tovenaar ooit zou worden.
Hij sprak hier eigenlijk niet over met Albus, al had hij hem inmiddels wel verteld dat hij van school was gestuurd, omdat een van zijn beste experimenten niet helemaal was uitgepakt zoals hij had gewild. Albus had het goed opgenomen en maakte er geen probleem van. Gellert besloot vanaf dat moment dat hij Albus zou betrekken bij zijn plan om de Relieken van de Dood te bemachtigen en eens en voor altijd afscheid te nemen van zijn oude school. Albus was slim en zou hem goed kunnen helpen. Bovendien was hij zijn ouders verloren en Gellert wist dat hij hen nog altijd heel erg mistte. Hij zou hem kunnen helpen om dat gemis weer kwijt te raken.