Staf || Vier

Gellert werd wakker van de zon die tussen zijn gordijnen op zijn gezicht scheen. Hij dacht er niet aan om nog even te blijven liggen en zwaaide zijn benen soepel over de rand van zijn bed.
Door de gordijnen kon Gellert zien dat het mooi weer was om naar buiten te gaan en hij verheugde zich er al op om aan de slag te gaan. Als hij het graf dat hij zocht eenmaal had gevonden, zou zijn zoektocht alleen maar interessanter worden.
Gellert kleedde zich aan en fatsoeneerde zijn haar voor de stoffige spiegel aan de muur van zijn logeerkamer – de oude kamer van een of andere neef, maar die was tien jaar eerder al overleden.
Het huis van zijn tante was een doorsnee Dreuzelrijtjeshuis en niet al te groot, maar Gellert wist dat ze ook nooit met veel mensen had samengewoond. Ze was het grootste deel van haar leven alleen geweest. Daarom verbaasde het hem ook niet dat ze hem zo hartelijk had ontvangen.
Zijn ontbijt bestond uit een stuk toast en een paar geroerde eieren. Gellert kauwde langzaam op zijn eten terwijl hij met zijn tante praatte; hij had immers geen haast.
'Er woont hier een leuke knaap die wel wat van je weg heeft, geloof ik,' zei ze. Ze richtte haar toverstok op een oude, gebarsten theepot, die omhoog kwam van het haardvuur en naar het kopje van Gellert vloog om hem vol te schenken. Ze herhaalde haar magie op de melk.
'Werkelijk,' zei Gellert, niet overenthousiast. Hij had andere dingen aan zijn hoofd en hij wilde hier niet te lang blijven.
'Ja,' zei Mathilda opgewekt. 'Hij is ongeveer net zo oud als jij bent. Ik zal je vanmiddag aan hem voorstellen.'
Gellert, die net zijn vork in zijn mond had gestoken, kreeg niet de kans om te protesteren.
Hij zuchtte en slikte zijn hap door. Hij had geen haast en anders moest hij maar weer de benen nemen en een andere keer terugkeren.
'Goed dan,' zei hij stijfjes. 'Hoe heet die jongen?'
Mathilda leek verheugd met zijn instemming. 'Albus.'