Staf || Drie

Tante Mathilda ontving hem met open armen. Ze schoof een stoel voor hem naar de haard en schonk hem een kroes boterbier in.
Gellert liet zich maar verwennen, want hij vond dat hij het wel verdiend had. Hij had geleden, geleden voor zijn schoolgenoten – zijn land – en omdat zij hem niet wilden bedanken, nam hij genoegen met de zorgen van zijn oudtante. Ze betreurde het feit dat hij van school was gestuurd en vroeg met zijn brief nog in de hand of hij het niet in Engeland wilde proberen.
'Ik denk niet dat ik nog naar een school toe kan,' zei Gellert met een extra treurig gezicht.
Mathilda had een hand op zijn schouder gelegd en hem zijn slaapkamer gewezen.
'Het komt wel goed, Gellert,' zei ze met oprechtheid in haar stem, alsof ze er heilig van overtuigd was. 'Je komt er wel.'
Ze had het licht voor hem uitgedaan en Gellert legde zijn handen op de vensterbank bij het raam om naar de maan en de sterren te kijken.
Het kwam zeker goed, dacht hij. Ze moest eens weten. Morgen zou hij het kerkhof bezoeken. Er waren voldoende verhalen en geruchten om er zeker van te kunnen zijn dat de juistheid ervan te garanderen was.