Staf || Twee

Gellerts reis nam meer tijd in beslag dan hij had gedacht, maar Verschijnselen was nou eenmaal beperkt en het zou dus nog wel even duren voor hij zijn bestemming zou hebben bereikt. Gellert was niet van plan om op te geven nu hij van school gestuurd was. Hierdoor kwam hij immers dichter in de buurt van waar hij al zo lang naar opzoek was. Bovendien zou hij eens wederkeren en laten zien wat er van hem geworden was. Hij zou hen laten voelen wat er van hem geworden was.
Gellert naderde zijn plaats van bestemming. Hij hield zich echter schuil in de bossen en sprak de Imperiusvloek uit over een rond vliegende uil. Hij bond een stuk perkament om de poot van het beest en stuurde het naar de bewoonde wereld.
Later reisde hij kalmpjes achter het dier aan, naar het dorp van zijn oudtante. Hij sprak haar eigenlijk nooit, maar te oordelen naar de verhalen van zijn moeder, was ze erg gesteld op familie en zou ze het waarschijnlijk wel op prijs stellen als hij bij haar op bezoek zou kome. Op die manier kon hij zich rustig oriënteren en de tijd nemen om zijn plan vastere vormen aan te laten nemen. Hij moest niet haasten, want van haasten werd men slordig en met slordigheid zou hij zich geen grootse dingen kunnen veroorloven.
Gellert Verschijnselde op het dorpsplein van Goderic’s Eind, een klein dorpje dat eeuwen geleden gesticht was door een van de grootste Engelse tovenaars, zo wist Gellert. Hij prees zijn eigen geheugen, omdat hij nog precies wist waar zijn tante woonde. Hij toverde zijn koffers tevoorschijn en liep met stevige passen naar haar voordeur, terwijl hij een hand door zijn haren haalde, om er zeker van te zijn dat het er goed uit zag.