Wanneer stopt de pijn ?

Tuurlijk denk ik nog vaak aan je, bij het horen van je naam breekt er steeds iets in me, iets klein, maar iets voelbaar … bij het kijken naar je foto kan ik steeds mijn tranen moeilijk bedwingen, ik kan er geen controle over krijgen. Jij neemt het steeds van me over, of eerder wie je was … ik wou dat ik makkelijker mijn gevoelens kon neerschrijven, het zou alles veel simpeler maken. Ik heb moeite met je te herinneren voor je ziekte, het enige beeld dat ik van je krijg, is een verzwakte mama, die meer en meer een schim was dan MIJN mama. Die mama die ik op het einde helemaal niet meer kende, ze lachte niet meer, ze praatte niet meer, ze was een geest en het enige wat overbleef was stilte en een ziekte die haar had opgeslorpt. Ik denk nog heel vaak aan de laatste dagen voor ze stierf, ik kan moeilijk beschrijven wat er toen allemaal door me heen ging, omdat ik het toen zelf niet goed wist, alles ging opeens zo snel, als een sneltrein flitste je laatste dagen voorbij. Ik hoop dat je besefte dat ik je verdomd graag zag, ook al liet ik dat niet vaak zien of praatte ik nooit over wat er door me heen ging. Al heel mijn leven krop ik alles op en verwerk ik alles op mijn eentje, ik ben er aan gewend, het duurt misschien iets langer, maar het lukt wel, hoop ik. Ik weet niet wat het is met me, maar ik blijf maar typen, ik wil er na die 2jaar alles opeens uitsmijten, ik wil het niet langer voor mezelf houden. Ik wil niet langer naar iedereen zijn ‘problemen’ luisteren en mezelf helemaal wegcijferen voor iedereen. Ik wil uitkomen voor wat ik voel en wat ik elke dag doormaak. Iedereen denkt dat ik het een plaats heb gegeven en dat ik er mee kan omgaan, maar dat kan ik niet, want ik snap nog steeds niet waarom ze weg is. Nee, ik snap het echt niet. Of misschien wil ik het gewoon niet snappen , ik ontken het … voor mezelf. Er is iets dat me eigenlijk nog het allermeeste pijn doet … ik kan me haar stem niet meer herinneren. Ik heb een tijd elke avond geprobeerd om er op te komen hoe haar stem klonk, omdat haar stem zo vertrouwd was en me steeds kon gerust stellen. En nu is alles weggevallen … alles wat me ooit een veilige omgeving bood, alles wat me altijd gerust stelde, alles waar ik ooit terecht kon … alles , in 1 keer weg. Zonder een waardig afscheid werd ze van me losgerukt. En ik hoop uit het aller diepste van mijn hart dat ze aan het meelezen is als ik dit aan het typen ben en dat ze zelf een traantje wegpinkt.