|| O3.

De wekker ging weer. Dit keer om 6 uur, dan had ik nog anderhalf uur de tijd om me klaar te maken en naar Miserly te gaan.
Ik stapte - voor de verandering - gelijk uit bed en liep naar het stapeltje nieuwe kleding. Na een poosje twijfelen (5 minuten, ja) besloot ik om een pastelgroen strapless topje en een skinny jeans met bijpassende pastelgroen-kleurige sleehakken aan te doen. Toen ik opstond van de stoel - waar ik m'n schoenen aan had gedaan -, wankelde ik even. Ik had nog nooit in mijn leven op hakken gelopen, en al zeker niet op van die sleehakken. Die 'buigen niet mee', had ik me laten vertellen. Ik zuchtte diep en liep voorzichtig, stapje voor stapje, naar beneden, om daar een boterham voor mezelf te maken.
Toen ik beneden kwam - zonder botbreuken -, besloot ik dat ik toch maar een croissantje wilde en ik maakte een paar kleine croissantjes.

Weer stapte ik Miserly binnen, en opnieuw voelde ik me zo ongelooflijk klein. Hoewel ik best zenuwachtig was, liep ik met een zelfverzekerde houding naar de lift. Ik bleef maar rustig achteraan staan, je wist tenslotte nooit of dit belangrijke mensen waren die je niet tegen je in het harnas moet jagen.
Eenmaal boven, op de 32e verdieping, wist ik niet waar ik heen moest. Het was een ruim opgezette verdieping met maar een paar bureau's, maar er liepen veel mensen, onder andere met kledingrekken. Ik vroeg me af wat ik hier deed: Ik had immers geen gevoel voor mode, en dit leek toch wel verdacht veel op de modeafdeling.
Ik zette een paar stappen en tot m'n opluchting zag ik dat Gina op me af kwam lopen.
Ze vertelde me dat ik met haar mee moest lopen. Ik werd naar een bureautje geleid, het was keurig opgeruimd, maar er lag een grote stapel papier op. Ik kreeg zo'n vermoeden dat ik dat allemaal maar even moest gaan regelen, en ik kreeg gelijk. Gina vroeg me of ik de stapel even kon afhandelen, voor vragen mocht ik naar Valerie gaan, maar bovenop de stapel lag een soort gebruiksaanwijzing, dus volgens Gina kon het niet fout gaan.`
Ik bedankte haar en keek naar de stapel papier. Ik pakte de gebruiksaanwijzing die er een beetje scheef bovenop lag. Het was een dun pakketje, dus óf ik ging er niks van snappen, óf het was inderdaad zo makkelijk dat ik het ook wel zelf had kunnen bedenken.
Het enige wat het boekje me vertelde, was dat ik precies moest doen wat op de papieren stond. Ik wist niet wat ik ervan moest denken, maar ik besloot maar gewoon aan het werk te gaan, daarvoor was ik tenslotte aangenomen.
Ik pakte het bovenste blaadje en bekeek het. Er stond op dat er een afspraak gemaakt moest worden met Calvin Klein voor een fotoshoot met hun rokken. Maakte Calvin Klein rokken? Kijk, zo leer je nog eens wat.
Er stond een telefoonnnummer bij. Ik belde dat nummer en kreeg een meisje aan de lijn. Er stond ook een datum en tijd bij, op het papiertje. Het meisje, volgens mij ook nieuw daar, vroeg wat rond en uiteindelijk werd de afspraak gemaakt. Als alles zo makkelijk ging, werd ik vast een topsecretaresse! Het tempo moest alleen iets omhoog.
Ik begon de papieren een voor een af te werken, hoewel ik wist dat ik dat nooit in één dag zou afkrijgen. Ik werkte tenslotte maar tot zes uur.
Om kwart voor zes kwam Gina bij me om te kijken hoe ik het deed. Ik had inmiddels meer dan de helft van de stapel weggewerkt, en ik was redelijk tevreden met mezelf: Het was immers pas mijn eerste werkdag.
Gina was onder de indruk van wat ik had gedaan, en vertelde me dat ik het vast ver kon schoppen als ik zo doorging. Oh ja, en ik mocht naar huis, mijn werkdag zat erop.

Toen ik vrolijk mijn bed in stapte, dacht ik aan de woorden van Gina: "Zo kun je het ver schoppen hier, ga zo door!". Ik besloot een hardwerkende secretaresse te worden: Ik wilde hogerop!